စာတိုေပစ

မပို႔ျဖစ္ေသာ သိမ္းထားသည့္စာတစ္ေစာင္

2011-10-12T23:09:00.003+08:00

မပို႔ျဖစ္ေသာ သိမ္းထားသည့္စာတစ္ေစာင္

ဖတ္ရမွာမဟုတ္တဲ့ ပို႔ျဖစ္မွာမဟုတ္တဲ့ စာတစ္ပုဒ္ကိုေရးေနတယ္လို႔ က်ေတာ္သေဘာမထားပါဘူး ။ ထံုးစံအတိုင္း မေန႔ညက အိပ္မက္မက္တယ္ ။ တစ္ခါမဟုတ္တစ္ခါ ဆိုသလို အိပ္မက္ေတြမွာ ေတြ႔ခ်င္ဆံုခ်င္တဲ့ သူေတြကို ေတြ႔ရဆံုေနရေတာ့ အိပ္မက္ေတြဟာ က်ေတာ့္အတြက္ေတာ့ တပ္မက္ဖြယ္ျဖစ္လာတတ္တယ္ ။ ဒါလည္းထားပါ ။ အဓိက ေျပာခ်င္တာက က်ေတာ္႔မေန႔ညက အိပ္မက္ထဲမွာဆံုေတြ႔ သူဟာ မင္းျဖစ္တယ္ .. ။ ထံုးစံအတိုင္းပဲ က်ေတာ္တို႔ ေျပာမကုန္တဲ့ ေနာက္အေျဖရွာလို႔ မရေသးတဲ့ ျပႆနာေတြကို မဆံုးတန္းေျပာျဖစ္ၾကတယ္ .. ၊ အဲသည္လို ေျပာျပီးတိုင္းလိုလို က်ေတာ္ကေတာ့ စိတ္ေပါ့သြားျပီး ျဖစ္ခ်င္ထားသမွ်ေတြဟာ ျဖစ္လာပါမယ္ဆိုျပီး အေကာင္းကိုခ်ည္း ေမွ်ာ္တမ္းတဲ့ စိတ္နဲ႕ ၾကည္ႏူးရတတ္ေသးတယ္ ေလ … ။

ညတုန္းက က်ေတာ္တို႕ေလွ်ာက္ျပန္ေနက်လမ္းဟာ အရင္တုန္းကထက္သာယာေနတယ္ .. ၊ ႏႈတ္ဆိတ္ေနတဲ့ တစ္ေလာကလံုးက က်ေတာ္တို႕ ေျပာတာေတြကို နားစြံ႕ေနၾကသလိုပဲ … ။ က်ေတာ္တို႔ ေနာက္ဆံုးေလွ်ာက္ခဲ့ၾကတဲ့ တစ္ေခါက္လို ညေနေမွာင္ရည္ပ်ိဳးျပကေန တစ္ျဖည္းျဖည္းေမွာင္သြားျပီး ေနာက္ဆံုး ညအစစ္ကို ေရာက္သြားတယ္ … ။ အရင္တုန္းကလို က်ေတာ္ေရာမင္းေရာ ပစၥည္းေတြ မႏိုင္မနင္း ဆြဲထား ၾကတာမဟုတ္ဘူး .. ၊ သည္တစ္ေခါက္ပဲ က်ေတာ္တို႔ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးနဲ႔ အိမ္ျပန္ဖူးၾကတယ္ ထင္တယ္ … ။ က်ေတာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္မညွိတြယ္ခဲ့ၾကသလို အိပ္မက္ဟာလည္း Romantic မဆန္ခဲ့ပါဘူး ။

က်ေတာ္နဲ႔မင္းအျပင္မွာ အဆက္အသြယ္ျပတ္တာနည္းနည္းၾကာေတာ့ ခုေလာေလာဆယ္ မင္းဘာေတြ လုပ္ေနတယ္ ခံစားေနရတယ္ က်ေတာ္မသိ၊ သည္ေတာ့လည္း အိပ္မက္ထဲ ဇာတ္လမ္းဆင္ရာမွာလည္း စိတ္သိမဟုတ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို ခ်န္ထားခဲ့ရျပီး တစ္ေလွ်ာက္လံုး မင္းကို က်ေတာ့္အေၾကာင္းေတြပဲ ေျပာျပရေတာ့တယ္ … ၊ က်ေတာ္ စာဖတ္ခ်ိန္မရတဲ့အေၾကာင္း ၊ အဓိပၸာယ္မရွိဆံုးအရာေတြနဲ႔ ဘယ္လိုအခ်ိန္ကုန္ေနရတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း ၊ ကိုယ္တပ္မက္ရာမွာလည္း ပါရမီနည္းလွတယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း …ညည္းခ်င္းသက္သက္လိုပါပဲ … ။ ေနာက္ လူေတြအေၾကာင္း .. က်ေတာ္မၾကိဳက္တဲ့ လူအမ်ားစုအေၾကာင္း ျပီးေတာ့ သေဘာက်တဲ့လူအခ်ိဳ႕အေၾကာင္း ။

က်ေတာ္နဲ႔မင္း ေျပာၾကရင္ စိတ္ညစ္ၾကတဲ့ အေၾကာင္းေတြပဲမို႔ ေပ်ာ္စရာအခ်ိဳ႕အေၾကာင္းကို ေျပာဖို႕ေမ႕ေနတတ္တယ္ … ၊ တကယ္ေပ်ာ္စရာဆိုတာလည္း ရွားတယ္ထင္ပါရဲ့ဗ်ာ … ။ ေလာကမွာ တစ္စံုတစ္ရာကို အေရးတယူျပဳျပီး လွိဳက္လွိဳက္လွဲလွဲရွိရပဲ ေပ်ာ္စရာဆိုတာရွိမယ္ … ။ လက္ကို ဓားနဲ႕ျခစ္ၾကည့္ဖူးတဲ့ သူတစ္ေယာက္ကို တစ္ေန႔ ေရႏွစ္ေသဖို႔ က်ေတာ္ေရကူးမသင္ဘူးလို႕ ေျပာရတာ တဒဂၤ အျဖစ္ေတာ့ ၾကည္ႏူးဖို႔ ေကာင္းတယ္လို႔ က်ေတာ္ကေတာ့ထင္မိတယ္ ။ တည္ျမဲျခင္းဆိုတာ ရွိတယ္လို႔ မခံယူတားေတာ့ သည္ၾကည္ႏူးမႈဟာ ေပ်ာက္ပ်ယ္လြယ္တာကို ဝမ္းနည္းမိသည့္တိုင္ မႏွေျမာေအာင္ က်ေတာ္ၾကိဳးစားပါတယ္ … ။

မတည္ျမဲတဲ့ေလာကမွာ တည္ျမဲေနမယ့္ ခံစားခ်က္ကေလးေတြကို ေလာဘတၾကီး က်ေတာ္လိုခ်င္တယ္ ။ သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ့ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ၂ႏွစ္ ၃ႏွစ္ေလာက္ေပါင္းရျပီး တစ္ေယာက္ေယာက္ေသသြားတာ သိပ္ကို romantic ဆန္တယ္လို႔ က်ေတာ္ကေတာ့ထင္တယ္ .. ၊ ျဖစ္လာမယ့္ ညည္းေငြ႕မႈ အိမ္ေထာင္ေရးဘာညာေတြကို မခံစားပဲ ဘဝကို အႏိုင္နဲ႔ပိုင္းလိုက္သလို ေက်နပ္စရာ ေကာင္းမယ္လို႔ က်ေတာ္ေတာ့ထင္တယ္ .. ။ သည္လိုသာဆို တစ္ခ်ိန္ကေဆြးေႏြးခဲ့ ၾကဖူးတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရး သတၱဝါမဟုတ္ၾကဘူးလို႕ ကိုယ္တိုင္သမုတ္ခဲ့ၾကတဲ့ က်ေတာ္တို႔ ၂ ေယာက္အတြက္ အဆင္ေျပႏိုင္မယ္ထင္တယ္ ။

ဘဝမွာ ဘာတကယ္ျဖစ္ခ်င္တာကို တကယ္မသိေသးဘူးဆိုတဲ့ မင္းထက္ က်ေတာ္ကနည္းနည္းေတာ့ ပိုသာတယ္လို႔ေျပာခ်င္တယ္ ၊ ေနာက္မရင့္က်က္ရာမွာလည္း မင္းထက္က်ေတာ္က ပိုသာေသးတယ္ ..၊ က်ေတာ္က ဟန္ေဆာင္တတ္ေတာ့ မင္းေလာက္ခံစားခ်က္ျပင္းထန္မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ အျပင္ပန္းအရ မင္းထင္ေကာင္းထင္မယ္ ။ တကယ္ေလာ ေလာကဟာဟန္ေဆာင္ျခင္းသက္သက္သာ ျဖစ္တယ္လို႕ က်ေတာ္ကေတာ့ ခံယူတယ္ .. ၊ တစ္ခါတစ္ခါ ထိခိုက္ခံစားမႈေတြကို သက္ေရာက္မႈမရွိသလို ဟန္ေဆာင္ရေတာ့ တကယ့္ကို နာက်င္မႈမရွိဘူးလို႔ တဒဂၤယံုျပန္တယ္ .. ၊ သည္သေဘာကို တကယ္ေတြးမိရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သိပ္သနားမိတယ္ဗ်ာ . ။ အဲသည္ သနားဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ကေတာင္ ဟန္ေဆာင္မႈမ်ားလား ။

မင္းကိုေျပာဖူးသလို က်ေတာ္က အျပင္ကလူပါ ။ က်ေတာ္လိုလူဟာ ဘယ္သူနဲ႔မွာ ေရာလိုမရတဲ့ သူမ်ိဳးျဖစ္ေနတတ္တယ္ .. ဒါေၾကာင့္ရြယ္တူေတြထဲမွာဆို မင္းတစ္ေယာက္ေလာက္ပဲ ပြင္းလင္းျပီးေျပာလို႔ရတယ္ ထင္တယ္ .. ။ က်ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေပၚပင္ေတြလိုျဖစ္တတ္ၾကတဲ့ ဧရာဝတီျမစ္ၾကီး ေပ်ာက္သြားမွာလည္း အေရးမၾကီးဘူး … ၊ လူတန္းစားအျမင္လည္းအေရးမၾကီးဘူး …ေနာက္သနားတယ္ ညွာတာတယ္ကူညီတယ္ဆိုတဲ့ ပရဟိတဟာလည္း ရယ္စရာေကာင္းေနတတ္တယ္ ၊ လူအခ်င္းခ်င္းသနားတာဟာ လူ႔အခြင့္အေရးကိုခ်ိဳးေဖာက္တာပဲ ငါသူတို႕ထက္သာတယ္ဆိုျပီး မ႑ပ္တိုင္တတ္ျပ တာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူးလား ..ဟင္။ ကိုယ့္ထက္နိမ္ပါးလို႔ပဲ သနားၾကတာမဟုတ္ဘူးလား က်ေတာ္ကေတာ့ လူတစ္ေယာက္ကို သနားညွာတာရမွာ ကိုယ့္လိပ္ျပာကိုရွက္မိတယ္ … ။ ဟိုတစ္ေန႕ ပိုက္ဆံလာေတာင္းတဲ့ သူတစ္ေယာက္ ၂ေဒၚလာ ေလာက္ေပးလိုက္တာကို သူရွက္မွာစိုးလို႔ က်ေတာ္ေျပးထြက္သြားလာခဲ့တယ္ … ။ ေတြ႔ၾကံဳလို႔ အခြင့္သင့္လို႕ ကူညီတာ ေကၽြးေမြးတာကို ေက်းဇူးတင္ခံရမယ္ ပီတိျဖစ္ရမယ္ ေနာက္ကုသိုလ္ဘာညာ ယူရတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ က်ေတာ့္တကယ့္ကို နားမလည္တာပါဗ်ာ .. ။ က်ေတာ္ကေတာ့ ဘဝမွာ ရိုးေျဖာင့္ရင္ (ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းကိုမေမွ်ာ္မွန္း စတမ္းဆိုရင္) ေနလို႔ရတယ္လို႔ထင္တယ္ ၊.. ရိုးေျဖာင့္တယ္ ဆိုရာမွာလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္အတြက္ခ်ည္းသာပါ … တစ္ခုခုကို ညာေျပာခ်င္ရင္ ညာေျပာႏိုင္ ရံုေလာက္သာပါပဲ ၊ ငရဲၾကီးမွာစိုးလို႔ ဘာညာသာရကာအတြက္ ကိုယ့္စိတ္ကိုထိန္းျပီးလုပ္လိုက္ရင္ က်ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ရိုးေျဖာင့္တယ္လို႔မဆိုႏိုင္ဘူး … ။

အမွန္က ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ရိုးေျဖာင့္ၾကရင္ လူေတြ သူမ်ားအေပၚအကဲျဖတ္သတ္မွတ္ၾကရတဲ့ ဒုကၡက ေအးသြားမယ္ထင္တယ္ .. ။ သည္လိုသာဆိုရင္ Murakami ဝတၳဳ နဲ႔ ကိုးခန္းပ်ိဳ႕ကို တစ္ျပိဳက္နက္ဖတ္တာလည္း အံ့ၾသစရာမဟုတ္ဘူး ၊ ဝိပႆနာ စာအုပ္ဖတ္ျပီး ဘာသာမဲ့ျဖစ္ေနတာကိုလည္း ထိတ္လန္႔စရာမဟုတ္ေတာ့ဘူး ၊ ကိုယ့္ ဆရာတစ္ေယာက္ေယာက္ကို ဖ်က္ခနဲ႔ဆဲမိတာလည္း ပက္စက္တယ္လို႔ ျမင္စရာမဟုတ္ေတာ့ဘူး ၊ ျမတ္ႏိုးပါတယ္ေျပာတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို စိတ္ကူးထဲမွာ အတူအိပ္ၾကည့္ရင္ လိပ္ျပာရွက္ဖို႔မလိုေတာ့ဘူးေပါ့ ။ သည္လိုဆိုရင္ေတာ့ ခုထက္ က်ေတာ္နည္းနည္းေနေပ်ာ္မယ္ထင္တယ္ ။

ဟိုေန႔က က်ေတာ္ ရထားေပၚမွာ ရင့္က်က္ေက်နပ္ဟန္ရွိတဲ့ သက္လတ္ပိုင္း အေနာက္တိုင္းသားတစ္ေယာက္ကို သတိထားမိတယ္ ။ ေနာက္ သူ႕ဘယ္ဘက္ လက္သူၾကြယ္မွာ ဝတ္ထားတဲ့ ေရႊလက္စြပ္ေမာင္းကြင္းေလးကို က်ေတာ္အၾကာၾကီးေငးေနမိတယ္ ။ ေနာက္ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာလို႔ သူ႔အရြယ္ေရာက္ရင္ က်ေတာ့္ဘယ္ဘက္လက္သူၾကြယ္မွာ သူ႕လိုေမာင္းကြင္းေလးမရွိမွာ သိပ္စိုးတယ္ ။ ရင့္က်က္ေက်နပ္ဟန္ကိုေတာ့ က်ေတာ္ဟန္ေဆာင္ထားႏိုင္မွာေသခ်ာေတာ့ သိပ္အေရးမၾကီးလွပါဘူး … ။ သည္ေတာ့ ေနာက္ ၁၀ႏွစ္ေလာက္ၾကာလို႔ က်ေတာ္တို႔ျပန္ေတြ႕ၾကမယ္ဆိုရင္ေတာ့၊ ျပီးေတာ့ မင္းကိုက်ေတာ္ သည္လိုဆက္ျပီးအထင္ၾကီးႏိုင္ရင္ ၊ ေနာက္ မင္းက်ေတာ္ကို အခုထက္ပိုျပီးအထင္ၾကီးႏိုင္မယ္ဆိုရင္ က်ေတာ္တို႔လက္ထပ္ၾကည့္ၾကရေအာင္လို႔ ေတာင္းဆိုခ်င္တယ္ …. ။ လက္ထပ္ျပီး ၃၊ ၄ ႏွစ္ေနလို႔ မင္းအရင္ေသသြားရင္ က်ေတာ္မင္းကို ပိုလို႔တြယ္တာမိျပီး တစ္သက္လံုးခ်စ္သြားႏိုင္မယ္ထင္တာပဲ ။ ဒါမွမဟုတ္ က်ေတာ္အရင္ေသရင္လည္း မင္းအတြက္မို႔ ဘဝမွာ ႏွေျမာဖို႔ေကာင္းတယ္လို႔ က်ေတာ္ေတာ့ထင္မိမွာမဟုတ္ပါဘူး …။ ဘယ္ႏွယ္လည္း က်ေတာ့္ကို လန္႔သြားျပီလား … ။ မေၾကာက္ပါနဲ႔ဗ်ာ ….။

အိပ္မက္ထဲမွာေတာ့ မင္းေခါင္းညိမ့္လိုက္တယ္တင္တယ္ ... ၊ ႏိုးတစ္ဝက္မို႔ က်ေတာ္ေသခ်ာေတာ့ မေျပာႏိုင္ဘူး ။

ခ်စ္ျခင္းျဖင့္ ။

Aung Phyoe
( ေအာက္တိုဘာ ၁၂ ၂၀၁၁ ၊ 11:25 PM)

The Makioka Sisters [1983] , Dir - Kon Ichikawa

2011-06-23T18:37:00.011+08:00

တနီဇာကီရဲ့ “မီကီအိုက ညီအစ္မမ်ား” ဝတၳဳကို ရုပ္ရွင္အျဖစ္ (၃) ၾကိမ္ ၊ ဇာတ္လမ္းတြဲအျဖစ္ (၅) ၾကိမ္ စုစုေပါင္း ၈ ၾကိမ္တိတိ ရိုက္ကူးခဲ့ၾကပါသည္ ။ ထိုအထဲကမွ အထင္ရွားဆံုးႏွင့္ ႏိုင္ငံတကာ ေဝဖန္ေရးဆရာတို႔ အသိအမွတ္ အျပဳခံရဆံုးမွာ ၁၉၈၃ မွာ Kon Ichikawa ( သူ႕ရဲ့ ထင္ရွားတဲ့ ရုပ္ရွင္တစ္ကားမွာ ဗမာျပည္ေနာက္ခံ ဗမာ့ေစာင္း Burmese Harp ျဖစ္ပါသည္) ရိုက္ကူးခဲ့တဲ့ ရုပ္ရွင္ျဖစ္ပါ၏ ။ ယခုေခတ္ပိုင္းမွာ ရွားပါးေနျပီျဖစ္တဲ့ သည္ရုပ္ရွင္ကို ယခုလဆန္းပိုင္းမၾကာေသးမွီက Criterion Collections မွ blu-ray အျဖစ္ ျပန္လည္ထုတ္ေဝ ပါသည္ ။

ဒါရိုက္တာ အီခ်ီကာဝ ဟာ သည္ဝတၳဳၾကီးကို စတင္ထုတ္ေဝခ်ိန္ ၁၉၄၀ ခုနစ္ခန္႔ကတည္းက ရုပ္ရွင္အျဖစ္ ရိုက္ကူးလိုခဲ့့ျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း ပထမဆံုးအၾကိမ္ အျဖစ္ ၁၉၅၀မွာ အျခားသူတစ္ဦးက ရိုက္ကူးခဲ့တာမို႔ သူ႔ရည္ရြယ္ခ်က္ ပ်က္ခဲ့ရပါ၏ ။ ဒါ့အျပင္ ဒုတိယအၾကိမ္အျဖစ္ ၁၉၅၉ မွာထပ္မံရိုက္ကူး ျပန္တာမို႔ ၁၉၈၀ျပည့္လြန္မွသာ အီခ်ီကာဝရဲ့ အိမ္မက္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ခဲ့တယ္ ေျပာရပါမည္။ သည္ဇာတ္ကားဟာ ေငြကုန္ေၾကးၾကမ်ားလွျပီး တခမ္းတနားရိုက္ကူးခဲ့တာမို႔ ထုတ္လုပ္ေရး Toho Company ရဲ့ ႏွစ္(၅၀) ျပည့္အထိမ္းအမွတ္အေနျဖင့္ ၁၉၈၃ မွာ ရံုတင္ျပသခဲ့ပါသည္ ။

အီခ်ီကာဝဟာ တနီဇာကီရဲ့ အျခားထင္ရွားတဲ့ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ျဖစ္တဲ့ The Key (1959) အပါအဝင္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ၏ ထင္ရွားတဲ့ စာေပဂႏၱဝင္လက္ရာမ်ားကို မွီျငမ္းရိုက္ကူးေလ့ ရွိသူသာမက ၊ သည္ မီကိုအိုက ညီအစ္မမ်ား ဝတၳဳေနာက္ခံ အိုဆာကာ ျမိဳ႕မွာ ၾကီးျပင္းခဲ့သူျဖစ္လို႔ သည္ရုပ္ရွင္အေပၚ အာရံုစိုက္ျပီး ၾကိဳးပမ္းခဲ့မႈဟာ ေျပာစမတ္ျပဳစရာျဖစ္ခဲ့ပါ၏ ။ သို႔တိုင္ေအာင္ ရုပ္ရွင္စတင္ ရိုက္ကူးခ်ိန္ ၁၉၈၁ - ၈၂ မွာ ဒါရိုက္တာဟာ အသက္ ၆၈ ႏွစ္ေက်ာ္ေနပါျပီ ၊ ဒါ့အျပင္ သူတစ္ေလွ်ာက္လံုး လက္တြဲခဲ့တဲ့ ဇနီးသည္လည္းျဖစ္တဲ့ ဇာတ္ညႊန္းေရးဆရာမဟာ သည္ဇာတ္ကားအတြက္ျပင္ဆင္ေနတုန္းမွာ ဆံုးပါသြားခဲ့ပါသည္။ သည္လိုု အခက္အခဲမ်ိဳးမ်ိဳး ၾကားမွ ဒါရိုက္တာၾကီး၏ ကာလရွည္ၾကာတဲ့ အိပ္မက္ကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္ခဲ့ႏိုင္ျခင္းျဖစ္ပါ ၏ ။

က်ေတာ္တို႔ လက္ခံထားၾကသည့္အတိုင္း စာေပနဲ႔ ရုပ္ရွင္တို႕ရဲ့ အႏုပညာေနာက္ခံႏွင့္ ပရိတ္သတ္ဟာ မတူညီပါ ။ သည္အတြက္ေၾကာင့္လည္းပဲ နာမည္ၾကီး ဝတၳဳေတြကို ရုပ္ရွင္ရိုက္ကူးၾကရာမွာ ေဝဖန္ေရးဆရာေတြ အဖို႔ က်ယ္ျပန္႔တဲ့ ေရးကြက္ရလာၾကျခင္းပဲ ျဖစ္ပါသည္ ။ ေခတ္တိုင္းေခတ္တိုင္းမွာ ကမၻာအရပ္ရပ္က ဂႏၱဝင္ ဝတၳဳၾကီးမ်ားကို ရုပ္ရွင္မ်ားအျဖစ္ အသက္သြင္းၾကတာကို က်ေတာ္ကို မရိုးႏိုင္ေတြ႔ေနၾကရျမဲျဖစ္ပါသည္ ။ အဲသည္လို အခါတိုင္းမွာလည္း ဝတၳဳကိုမမွီပါဘူး ဆိုတဲ့ အသံေတြကို ၾကားေနတတ္စျမဲျဖစ္ပါ၏ ။ အမွန္ကေတာ့ ထိုႏႈိင္းယွဥ္ခ်က္မ်ိဳးသည္ ေလးနက္မႈကင္းလွေသာ ႏႈိင္းယွဥ္ခ်က္မ်ိဳးပင္ျဖစ္ပါသည္ ။ ဝတၳဳကို ႏွစ္သက္လြန္း၍ ထိုထဲကအတိုင္း မခၽြမ္းမခ်န္ ၾကည့္လိုသူသည္ မွွီျငမ္းထားသည့္ မည္သည့္ရုပ္ရွင္ကားကိုမွ စံုစမ္းေနစရာမလိုပါ ။ ကိုယ္တိုင္ စိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္တတ္ဖို႕သာ သူ႕အတြက္တတ္ႏိုင္ေပလိမ့္မည္ ။ သူ၏ ေတာင့္တခ်က္သည့္ မည္မွ် ေတာ္သည့္ ဒါရိုက္တာ၏လက္တြင္မွ အေကာင္းအထည္ေပၚႏိုင္မည္ မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ပင္ ။

အဲသည္လို ခံယူခ်က္မ်ိဳးနဲ႔ ဝတၳဳဖတ္ျပီးျပီးခ်င္း သည္ရုပ္ရွင္ကို က်ေတာ္ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့သည္ ။ အမွန္ေျပာရလွ်င္ ၾကည့္ဖူးသမွ် ရုပ္ရွင္ကားေတြထဲမွာ အျမင္အလွဆံုး ဇာတ္ကားတစ္ကားလို႔ ေျပာရပါမည္ ။ ခ်ယ္ရီပန္းရံုမ်ား၏ လွပေသာဖြဲ႔တည္မႈ ၊ ပြင့္ဖတ္မ်ားသဖြယ္ အသားအရည္ရွင္ ညီအစ္မေလးေဖာ္ႏွင့္ ဝတ္ဆင္ၾကသည့္ ဆန္းသစ္ေသာ ကီမိုႏိုမ်ားသည္ ၾကည့္သူကို အင္မတန္ပင္ စြဲေဆာင္ႏိုင္ၾကပါ၏ ။ ဒါ့အျပင္ ဝတၳဳတဲမွာ အေသအခ်ာေဖာ္ျပမထားတဲ့ မီကီအိုကမိသားစု၏ စီးပြားေရးကုိ ပိုးသားကီမိုႏို ရက္လုပ္သည့္စီးပြားေရးလို႔ တင္ျပခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ဒါရိုတ္တာအတြက္ ကီမိုႏိုအဆင္ဆန္းမ်ိဳးစံုကို ခင္းက်င္းခြင့္ရရွိခဲ့ပါသည္ ။ ၁၉၈၃ ခု ရုပ္ရွင္ရံုတင္ျပသခ်ိန္တုန္းက သည္ရုပ္ရွင္အခန္းတစ္ခန္းခ်င္းဆီမွ ဇာတ္ေဆာင္အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးခ်င္းဆီ၏ ပိုးထည္ကီမိုႏိုတစ္စံုခ်င္းစီဟာ သည္ဘက္ေခတ္ ကားသစ္တစ္စီးစာေလာက္ တန္ဖိုးရွိတယ္လို႔ အေျပာထြက္ၾကသည့္တိုင္ အဝတ္အစားကို အေလးထားရိုက္ကူးခဲ့ပါသည္ ။

သည္အခ်က္ကို အေလးထားေျပာရျခင္းေၾကာင့္ ရုပ္ရွင္ဟာ မ်က္စိပေဒသာျဖစ္စရာသက္သက္ရယ္လို႔ ဆိုလိုတာေတာ့မဟုတ္ပါ ။ ဝတၳဳရဲ့ ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္မ်ားကို အထင္းသားမွတ္မိေစတဲ့ အခန္းေတြပါေပမယ့္ ဒါရိုက္တာဟာ ဇာတ္ကို သူ႔ရဲ့လုပ္ပိုင္ခြင့္အတိုင္း ေျပာင္းပစ္ခဲ့ပါသည္။ သည္လိုအခြင့္အေရးအရ စာမ်က္ႏွာ ၅၃၀ ေက်ာ္ထူထဲျပီး ၅ ႏွစ္တာဇာတ္ေၾကာင္းရွိတဲ့ ဝတၳဳၾကီးကို ျပသာခ်ိန္ ၂နာရီသာသာၾကာတဲ့ ဇာတ္သေဘာအရ တစ္ႏွစ္တာသာ ရွိေတာ့သည္အထိ ေျပာင္းလဲျပလိုက္ပါသည္ ။ သည္လို မွီျငမ္းတဲ့ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားမ်ားမွာ ေတြ႔ၾကရစျမဲျဖစ္သည့္ အတိုင္း မူရင္းဝတၳဳထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြဟာ အထဲကထက္ နားလည္းရပိုလြယ္လာတတ္ျပီး တစ္ဖက္ျမင္ရုပ္ေသဆန္လာတတ္ၾကပါ၏ ။ သည္လိုအေျခအေနရဲ့ အဆိုးဆံုးအဆင့္ကေတာ့ ဝတၳဳႏွင့္ ရုပ္ရွင္ ဇာတ္ေကာင္ႏွစ္ေကာင္သည္ မမွတ္မိႏိုင္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ ေျပာင္းလဲသြားၾကျခင္းမ်ိဳး ျဖစ္ပါသည္ ။

သည္လိုအေျပာင္းအလဲမ်ိဳးကို ယခုရုပ္ရွင္မွာေတြ႔ၾကရမွာပါ ။ အထူးသျဖင့္ တတိယညီမျဖစ္သူ ယူကီကို (Yukiko) ႏွင့္ (ဒုတိယအစ္မ၏ခင္ပြန္း) ခဲအိုျဖစ္သူ တီႏိုဆူကီ (Teinosuke) တို႔ရဲ့ ဆက္ဆံေရးပါပဲ ။ ဝတၳဳတဲက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ဆက္ဆံေရးဟာ သီးသန္႔ဆန္ဆန္ပင္ျဖစ္ေသာလည္း ရုပ္ရွင္မွာေတာ့ ဆြတ္ပ်ံ႕ဖြယ္တြယ္ညိမႈ တစ္ခု အျဖစ္ေတြ႔ရပါသည္ ။ သည္ဇာတ္ကြက္အတြက္ေၾကာင့္ ပရိသတ္မွာ ထူးျခားသည့္ လြမ္းေမာဖြယ္ရသ တစ္ခုကုိ တိတိပပ ခံစားလိုက္ရေၾကာင္းေတာ့ ဝန္ခံရပါမည္ ။ သို႔ေပမယ့္ ဝတၳဳမွာ တည္ၾကည္တဲ့အိမ္ေထာင္ရွင္ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္အျဖစ္ က်ေတာ္သိခဲ့ရတဲ့ တီႏိုဆူကီ ရဲ့ ပံုရိပ္ဟာ သည္ရုပ္ရွင္မွာ ရွာမရခဲ့ပါ ။ ဝတၳဳႏွင့္ ရုပ္ရွင္၏ တူညီေသာတင္ျပခ်က္ကေတာ့ အဓိကဇာတ္ေကာင္ ယူကီကိုအေၾကာင္းပင္ျဖစ္ပါ၏ ။ ယင္းတူညီမႈမွာလည္း တကယ္ေတာ့ သူမ၏ ခံစားခ်က္တစ္စံုတရာကိုမွ် ဖတ္ရႈသူ ၊ ၾကည့္ရႈသူကို ေပးမသိေစျခင္းပင္ျဖစ္သည္ ။

သည္ေျပာင္းလဲမႈ ဒဏ္ကိုခံရသည့္ အျခား ဇာတ္ေကာင္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ညီမအငယ္ဆံုး ေခးကို (Taeko) ပင္ျဖစ္ပါသည္ ။ ဝတၳဳတစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ သူမကို စိတ္အလိုလိုက္သူ ၊ ေပၚပင္လိုက္၍ပစၥည္းမက္သူ ၊ ေသြးေအးစြာ ဖ်ားေယာင္းႏိုင္သူ ၊ မိမိကိုယ့္ကိုယ္ဖ်က္ဆီးတတ္သူ တစ္နည္းအားျဖင့္ စိတ္ဓာတ္ျပတ္သားသူ တစ္ေယာက္အျဖစ္ေတြ႔ရပါသည္ ။ အီခ်ီကာဝ ဟာ ေခးကိုရဲ့ ဇာတ္ကိုမူရင္းျဖစ္စဥ္အတိုင္း ရိုက္ျပခဲ့ေပမယ့္ သူ႔ရဲ့ ေခးကိုဟာ အျပစ္ကင္းလြန္းေနသူျဖစ္ေနပါသည္ ။ သူဟာ စိတ္ကူးယဥ္တတ္သည့္ မိန္းမပ်ိဳသက္သက္ ၊ အစ္မမ်ားအေပၚ အရြဲ႔တိုက္ ႏြဲ႔ဆိုးဆိုးသူသက္သက္အျဖစ္သာ ေတြ႔ရပါေတာ့၏ ။
ဒါ့အျပင္ ဇာတ္ရဲ့အေရးၾကီးတဲ့ အေျပာင္းအလဲတစ္ခုျဖစ္တဲ့ အစ္မအၾကီးဆံုးမိသားစု တိုက်ဳိသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ရမႈဟာ ဝတၳဳရဲ့ အစပိုင္း သံုးပံုတစ္ပံုမွာေတြ႔ရေပမယ့္ ရုပ္ရွင္ထဲမွာတာ့ ဒါဟာ ဇာတ္သိမ္းခန္းျဖစ္ေနပါသည္ ။ ဒါ့အျပင္ အေရးၾကီးသည့္အခ်က္တစ္ခုအေနျဖင့္ နီးကပ္လာတဲ့ ဒုတိယကမၻာစစ္ စစ္ၾကိဳကာလ အေျခအေနေတြကို ရုပ္ရွင္ထဲမွာ လံုးဝမေတြ႔ရျခင္းပါ ။ တစ္ခန္းမွာသာ စစ္သားေတြ ခ်ီတတ္ၾကတဲ့ အေၾကာင္းအရိပ္အမြတ္ေျပာသြားတာသာ ေတြ႔ရ၏ ။
ဘယ္လုိပဲဆိုဆို အီခ်ီကာဝ ၏ မီကိုအိုက ညီအစ္မမ်ားဟာ လွပသပ္ရပ္တဲ့ သက္ဝင္ပန္းခ်ီကားခ်ပ္မ်ားကို တစ္ခ်ပ္ခ်င္းဆီ လွစ္ဟၾကည့္ရႈရသလို ဒါရိုက္တာရဲ့ ထက္ျမက္တဲ့ အႏုပညာစြမ္းရည္ကို ျပသႏိုင္တဲ့ ဇာတ္ကားတစ္ကားပဲျဖစ္ပါသည္ ။ ကိုယ္နဲ႔အတန္ငယ္စိမ္းေသးတဲ့ တိုင္းတစ္ပါး ယဥ္ေက်းမႈကိုလည္း တစ္ေစ့တစ္ေစာင္းသိျမင္ႏိုင္ေစတဲ့ ဇာတ္ကားမ်ိဳးပါ ။

က်ေတာ့္အတြက္ေတာ့ သည္ဇာတ္ကားဟာ အေဆြးကားတစ္ကားလည္းျဖစ္ပါသည္ ။ ဇာတ္ကားအဆံုးပိုင္းမွာ တိုက်ိဳကိုေျပာင္းေရြ႕သြားတဲ့ အစ္မၾကီးက သူတို႔တစ္ေတြ ႏွစ္စဥ္လုပ္ေနက် ခ်ယ္ရီပန္းပြင့္ခ်ိန္မွာ အတူတကြ ၾကည့္ခြင့္ရၾကေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ေျပာသြားခဲ့ပါ၏ ။ ႏွင္းျမဴတဖြဲဖြဲၾကားမွာ တစ္စတစ္စ ေဝးသြားတဲ့ ရတားၾကီးကိုေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း ယခင္တုန္းကလို အတူတကြမရွိႏိုင္ၾကေတာ့တဲ့ ညီအစ္မေလးေယာက္ရဲ့ နိမိတ္ပံု ျပခ်က္ဟာ ဝတၳဳအဆံုးက ခံစားခ်က္ရသကိုေတာ့ တစ္ေသြမတိုင္းပံုေဖာ္ႏိုင္စြမ္း ရွိခဲ့ပါ၏ ။ ယင္းအခ်က္သည္ပင္ က်ေတာ့္အတြက္ ေျပာေလာက္စရာ ဒါရိုက္တာ၏ ပဥၥလက္တစ္ကြက္ပင္ျဖစ္ပါသည္ ။ ဇာတ္ေနာက္ဆံုးခန္းမွာ မဂၤလာေဆာင္ေတာ့မယ့္ ယူကီကိုအတြက္ တစ္ကိုယ္ေတာ္ ေၾကကြဲငိုေၾကြးေနတဲ့ တီႏိုဆူကီ ရဲ့ နိမိတ္ပံုဟာ သူတစ္ေယာက္ထည္းအတြက္သာမက ၊ ပါရွိသမွ် ဇာတ္ေကာင္အားလံုးတုိ႔အတြက္ ခံစားမႈ နိမိတ္ပံုျဖစ္သည့္အျပင္ ၊ မၾကာမွီျပိဳကြဲသြားေတာ့မယ့္ေခတ္ၾကီးအတြက္ လြမ္းဆြတ္သည့္ ဒါရိုက္တာ၏ ပံုရိပ္လည္းျဖစ္ပါေသးသည္ ။

က်ေတာ္တို႔တစ္ေတြဟာ ရုပ္ရွင္ကားတစ္ကားကို ၾကည့္ရင္ ၾကိဳက္၏ ၊ မၾကိဳက္၏ သာေဝဖန္ႏိုင္ခြင့္ ရွိၾကျပီး ေကာင္း၏ ၊ မေကာင္း၏ တစ္ဖန္ ဝတၳဳကိုမွီ၏ ၊ မမွီ၏ လို႔ အႏုပညာရွင္တစ္ေယာက္ရဲ့ ဖန္တီးမႈကို စြတ္ဖက္ခြင့္မရွိၾကပါဘူး ။ သည္ခံယူခ်က္နဲ႔ပဲ က်ေတာ္အတြက္ေတာ့ သည္ရုပ္ရွင္ဟာ ေတာက္ေျပာင္သည့္ အႏုပညာလက္ရာစစ္တစ္ခုျဖစ္သည့္အျပင္ ဆြတ္ပ်ံ႕ဖြယ္ အေတြ႔အၾကံဳတစ္ရပ္လည္းျဖစ္ပါ၏ ။ ရုပ္ရွင္တစ္ကား၏ ေခတ္အဆက္ဆက္တည္တံ့ကာ မပ်က္ယြင္းႏိုင္သည့္ စြမ္းအင္အရည္အေသြး တစ္ရပ္ကို သက္ေသထူႏိုင္တဲ့ အႏုပညာဖန္တီးခ်က္ တစ္ရပ္လို႔လဲ ဆိုခ်င္ပါသည္ ။ ။

ေအာင္ျဖိဳး
( ဇြန္ ၂၃ ၊ ၂၀၁၁)

The Makioka Sisters - Tanizaki Junichirô

2011-06-22T19:28:00.003+08:00

မီကီအိုက ညီအစ္မမ်ား (၁၉၄၃-၁၉၄၈) ဝတၳဳကို ဂ်ပန္ႏိုင္ငံရဲ့ ထင္ရွားလွတဲ့စာေရးဆရာ တနီဇာကီ ေရးသားခဲ့တာျဖစ္ျပီး ကမၻာ့ဂႏၱဝင္ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္အျဖစ္ ယေန႔တိုင္ထင္ရွားေနဆဲျဖစ္ပါတယ္ ။ ဝတၳဳေနာက္ခံ အခ်ိန္ကေတာ့ ဒုတိယကမၻာစစ္မတိုင္ခင္ေလးက ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ၊ အိုဆာကာျမိဳ႕မွ ထင္ရွားတဲ့ ကုန္သည္မိသားစု တစ္စုရဲ့ လႈမႈေရး ၊ စီးပြားေရး အေျခအေန ေတြကို (၅) ႏွစ္ၾကာေနာက္ခံ ေရးသားခဲ့တာျဖစ္ျပီး ဂ်ပန္က ပုလဲဆိပ္ကမ္း ဗုန္းမၾကဲမွီ ခုနစ္လခန္႔အလို ၁၉၄၁ - ဧျပီလ ေနာက္ခံမွာ ဇာတ္ကိုအဆံုးသတ္ထားပါတယ္ ။

သည္ဝတၳဳမွာ ေဆြၾကီးမ်ိဳးၾကီးက ဆင္းသက္လာၾကတဲ့ ညီအစ္မေလးေယာက္ ကိုအေျချပဳကာ ဇာတ္သြားခ်ိန္ ၅ ႏွစ္အတြင္း ျဖစ္ပ်က္သမွ်တို႔ကို အေသးစိတ္ေရးသားထားပါတယ္။ တျဖည္းျဖည္းပ်က္ယြင္း လာတဲ့ စီးပြားေရးအေျခအေန ၊ ေခတ္သစ္ေျပာင္းစအခ်ိန္မွာ အေတြးအေခၚဓေလ့ေဟာင္းတို႔ ပ်က္သုန္းရျခင္း themes ေတြဟာ သည္ဝတၳဳရဲ့ အေရးပါတဲ့ အေျခခံတင္ျပခ်က္ေတြျဖစ္တယ္ ။ သည္လို ေျပာင္းလဲပ်က္သုန္းမႈ ေတြကို တန္ျပန္တြန္းလွန္ရင္း ေခတ္ေဟာင္းရဲ့ အခြံအတြင္းမွာ တည္ျမဲႏိုင္ေအာင္ ရုန္းကန္ၾကတဲ့ ဇာတ္ေဆာင္ေတြရယ္ ၊ ေျပာင္းလဲမႈကို ၾကိဳဆိုတဲ့ ေခတ္သစ္လူငယ္ေတြရယ္ ပဋိပကၡ ကိုလည္း စာေရးဆရာက အေလးေပးထားပါတယ္ ။

ဝတၳဳရဲ့ မူလအမည္ဟာ Sasameyuki ျဖစ္ျပီး ‘ႏွင္းဖြဲက်ခ်ိန္’ လို႔ အဓိပၸာယ္ရပါတယ္ ။ ဒါ့အျပင္လည္း သည္ေခါင္းစဥ္ဟာ ဝတၳဳရဲ့ ဇာတ္ေကာင္ညီအစ္မေလးေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ Yukiko ယူကီကို ကိုကိုယ္စားျပဳရာေရာက္တာမို႔ သူမကိုပဲ အဓိကဇာတ္ေကာင္လို႔ သတ္မွတ္ခ်င္ဟန္ရပါတယ္ ။ သို႔တိုင္ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္လံုးမွာ စာေရးဆရာဟာ သူ႔ကို အကြားအေဝးတစ္ခုအတြင္းမွာသာ တစ္ဆင့္ခံ ေတာက္ေလွ်ာက္ျမင္ေစခဲ့ပါတယ္ ။

ဇာတ္ရဲ့ အဓိကေက်ာရိုးကေတာ့ မီကိုအိုက ညီအစ္မေလးေဖာ္ရဲ့ တတိယေျမာက္ညီမျဖစ္သူ ယူကီကိုအတြက္ ခင္ပြန္းေလာင္းအိမ္ေထာက္ဖက္ ရွာရန္ အစ္မႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ခင္ပြန္းျဖစ္သူေတြ ၾကိဳးပမ္းၾကတဲ့ အေၾကာင္းပါပဲ ။ မူလကေတာ့ စာေရးသူဟာ ၃ အုပ္တြဲေရးသားျဖစ္တာျဖစ္ျပီး အဂၤလိပ္ဘာသာျပန္မွာေတာ့ စာမ်က္ႏွာ (၅၃၀) ေက်ာ္ ထူထဲျပီး ၊ တစ္ဖန္ ဇာတ္ေကာင္ေတြရဲ့ အျပဳအမူကို အေသးစိတ္ ေဖာ္ျပထားတာျဖစ္လို႔ အနည္းငယ္ ဇာတ္ေလးတယ္လို႔ေတာ့ ဆိုႏုိင္ပါတယ္ ။ ဒါ့အျပင္ ဂ်ပန္႔ ယဥ္ေက်းမႈ ႏွင့္ ရိုးရာ အသံုးအေဆာင္ ပစၥည္းအခ်ိဳ႕အေၾကာင္းလည္း အတန္ငယ္ ဗဟုသုတ ရွိဖို႔လိုပါလိမ့္မယ္ ။

သည္ဝတၳဳမွာ စာေရးဆရာရဲ့တင္ျပခ်က္ဟာ Photographic Realism လို႔ေျပာၾကတဲ့ ဓာတ္ပံုရိုက္ျပသလို အေပၚယံအျပဳမူေတြကို အေသးစိတ္ေရးျပတဲ့ အေရးအသားမ်ိဳးပါ ။ ခုေနာက္ပိုင္းေခတ္ စာေပေရးရာမွာ သည္လိုအေရးအသားမ်ိဳး (Jane Austen အေရးအသားမ်ိဳးကိုလည္း သည္အမ်ိဳးအစားထဲမွာ ထည့္ၾကတယ္ ) ကို အတြင္းစိတ္ကို ေရးျပတတ္တဲ့ စာေရးဆရာအခ်ိဳ႕က ေဝဖန္ၾကေသာ္လည္း ၊ စာဖတ္သူ အဖို႔ တစ္နည္းအားျဖင့္ ျမင္သာေစတဲ့ စြဲေဆာင္မႈရွိတဲ့ အေရးအသာမ်ိဳးပါပဲ ။ က်ေတာ့္အတြက့္ေတာ့ ဖတ္ေနစဥ္ ေသာမစ္မန္းရဲ့ Buddenbrooks ၊ ေဒါ့စတိုယက္စကီရဲ့ The Brothers Karamazov စတဲ့ မိသားစုေနာက္ခံ ဝတၳဳေတြကို အမွတ္ရေစရံုသာမက ၊ ေဆာင္ဇူဂ်င္း နဲ႔ ေကာက္ငိုတို႔ရဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ အစဥ္အလာ အဓိက ေနာက္ခံ A Dream of Red Mansions ကိုလည္း ျပန္လည္တမ္းတေစပါတယ္ ။ စာေရးဆရာ တနီဇာကီဟာ မီကိုအိုက မိသားစုတစ္စုရဲ့ လူမႈေရးေနာက္ခံ အဆင္းအတန္းကို အေသးစိတ္သိရွိသူျဖစ္ျပီး သူတုိ႔တစ္ေတြ ေန႔စဥ္ အမူအက်င့္ေတြ ၊ အေျပာအဆိုေတြက အစ အေသအခ်ာသရုပ္ေဖာ္ထားပါတယ္ ။ ဒါ့အျပင္ အဝတ္အစား ၊ အစားအေသာက္အျပင္အဆင္ ၊ ပြဲေတာ္မ်ားနဲ႔ ရာသီဥတုေနာက္ခံကိုလည္း အေလးေပးေဖာ္ျပထားျပန္တယ္ ။ အထူးသျဖင့္ Kyoto က်ိဳတိုမွာ ႏွစ္စဥ္ရွိတဲ့ ခ်ယ္ရီပန္းၾကည့္ပြဲေတာ္ ၊ ေနာက္ ပိုးစုန္းၾကဴးဖမ္း ပြဲေတာ္စတာေတြမွာလည္း ဂ်ပန္ေတြရဲ့ ယဥ္းေက်းမႈ ၊ ဓေလ့ေတြကိုပါ အေသးစိတ္ဖတ္ရႈႏိုင္ျပန္တယ္ ။

ဒါေတြအျပင္ စာေရးသူဟာ ပါဝင္သမွ် ဇာတ္ေဆာင္ေတြရဲ့ စရိုက္ကိုလည္း အထူးအေလ့ျပဳေရးထားတယ္ ။ ဇာတ္ေကာင္စရိုက္သရုပ္ေဖာ္ရာမွာ ေနာက္ပိုင္းေခတ္အေရးမ်ား ၾကတဲ့ အတြင္းစိတ္အေျခအေန ပဓါန နည္းမ်ိဳးကို မသံုးပဲ ဇာတ္ေကာင္ေတြရဲ့ အျပဳအမူ အေျပာအဆို အေနအထိုင္ သက္သက္မ်ားကိုသာ ေဖာ္ျပရင္း စာဖတ္သူကိုယ္တိုင္ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ရင္းႏွီးလာျပီး စရိုက္ကုိ ခန္႔မွန္းၾကည့္ႏိုင္ေစတဲ့ အေရးအသားနဲ႔ သရုပ္ေဖာ္ထားျပန္တယ္။

က်ေတာ္ေျပာခဲ့သလိုပါပဲ ၊ သည္ဝတၳဳၾကီးက ထူထဲပါတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ သည္လို စာအုပ္မ်ိဳးဟာ အေလာတၾကီး အျပီးဖတ္ရမယ့္ စာအုပ္မ်ိဳးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး ။ ဝတၳဳဆံုးသြားလို႔ စာအုပ္ကို ပိတ္လိုက္ရင္ စာဖတ္သူဟာ ရင္းႏွီးေနျပီျဖစ္တဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေတြကို မခြဲခ်င္လွပဲ အတန္ငယ္ပင္ လြမ္းေနရတတ္ပါတယ္ ။ စာေရးသူဟာ မိသားစုတစ္စု အတြင္းမွာ ျဖစ္ပ်က္သမွ်ကို ၅ ႏွစ္ၾကာကာလ အတြင္း လံုးဝမခၽြန္းမခ်န္ ေရးျပသြားခဲ့တယ္ ။ စာဖတ္သူဟာ အတြင္းလူယုံ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ သည္မိသားစုနဲ႔ ႏွစ္အတန္ငယ္ေနထိုင္ခဲ့ရသလို ခံစားရေစျပီး မိသားစုဝင္ တစ္ဦးခ်င္းအေပၚမွာလည္း သံေယာဇဥ္ ရွိေန တြယ္တာေနတာကို အထင္အရွားေတြ႔ရပါတယ္ ။

စာေရးဆရာဟာ သူ႕ဝတၳဳၾကီးကို ဒုတိယကမၻာစစ္မတိုင္မွီေလးမွာ ရပ္ပစ္ခဲ့လို႕ က်ေတာ္တို႔ အေနနဲ႔ စစ္ေဘးဒဏ္ခံရမယ့္ မိသားစု အေျခအေနေတြကို မသိႏိုင္ေတာ့ပါဘူး ။ ဒါေပမယ့္ ဇာတ္သိမ္းခ်ိန္မွာ ဆံုးရႈံးမႈ ပ်က္ယြန္းမႈ အေနနဲ႔ကေတာ့ တစ္ခ်ိန္လံုး စည္းစည္းလံုးလံုး ရွိခဲ့ၾကတဲ့ ညီအစ္မတစ္ေတြ တစ္စတစ္စ ေဝးကြာသြားၾကရတဲ့ ဘဝေပးအေျခအေနေတြကိုပါ ။ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္လွတဲ့ စစ္ၾကီးနဲ႔ လက္တစ္ကမ္းအကြာက ကိုယ္နဲ႔ရင္းႏွီးလွတဲ့ မိသားစုတစ္စုလံုးအေၾကာင္း မသိရေတာ့ဟာ ခံစားတတ္သူအဖို႔ေတာ့ စိတ္ပူစရာ ၊ စိတ္မေကာင္းျဖစ္စရာ ၊ လြမ္းေလာက္စရာပါပဲ ။ ။

သည္ဝတၳဳကို အေျခခံျပီး ရိုက္ထားတဲ့ ရုပ္ရွင္ေတြ အေၾကာင္းလည္း ဆက္ေရးျဖစ္ပါဦးမယ္ ။

ေအာင္ျဖိဳး
( ဇြန္ ၂၂ ၊ ၂၀၁၁)

ပန္းျပတ္ခိုက္ၾကံဳ

2010-08-26T01:06:00.007+08:00

စာမေရးတာ ေတာ္ေတာ့္ကို ၾကာသြားျပီ ။ ခင္ရတဲ့ အမတစ္ေယာက္က တြန္းအားေပးလို႔ စာေရးခ်င္စိတ္ေပၚလာတယ္ ။ ကိုယ္အရင္ေရးတာေတြလည္း အားမရေတာ့ စာမေရးေတာ့ဘူးလို႔ကို ပစ္ထားတာကမွ ဇာတ္လမ္းေလး ဖ်စ္ညွစ္စဥ္းစားရင္း ၾကိဳးစားေရးလိုက္ရတယ္ .. ။ ေလာေလာဆယ္ -ဖတ္ထားတာ မၾကာေသးတဲ့ Haruki Murakami စာေတြရဲ့ Surrealism ဝါဒေတြ စြဲေနေတာ့ သည္အရိပ္ေအာက္မွာပဲ စာကထြက္လာတယ္ .၊ ဘာပဲေျပာေျပာ ၾကိဳးစားျပီးခ်ေရးလိုက္ျပီ ၊ ခုတေလာေတာ့ စာအုပ္ေတြပဲ ဖတ္ျဖစ္ေနတယ္ ။ ထံုးစံပဲ စာအုပ္ေတြဖတ္တာမ်ားေလ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားမရလို႔ စာမေရးခ်င္ေလပဲ ။

ပန္းျပတ္ခိုက္ၾကံဳ

(၁)
ဘဝမွာ သည္တစ္ခါေလာက္ ရင္ခုန္မလိုက္ေမာစဘူး ဟုတင္သည္ ။

ေမွာင္မည္းတဲ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ကို ျဖတ္သြားရင္ ျမင္ကြင္းတို႕က ၾကည္လင္လာသည္ ။ လာစကတည္းကပင္ အဓိပၸာယ္မသိေပမယ့္ သာယာမႈတစ္ခုခုေနာက္ လိုက္ေနရသလိုပင္ ။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ တစ္ခုခုကလည္း မ်က္ေမွာက္ထင္ခ်ိန္ နီးျပီတည္း ။ ေစာင့္ဆိုင္းျခင္း၏ နိဂံုးဝယ္ လူမ်ား ဥဒဟို ျဖတ္သန္းရာ အေဆာက္အအံု တစ္ခုဆီသို႔ နီးကပ္လာေၾကာင္း သတိထားမိသည္ ။ က်ေတာ္ ေစာင့္ဆိုင္းျခင္းကို မုန္းေၾကာင္း သူမသိဘူးလား ။ မသိလို႕ ခုထိမေရာက္ေသးတာ ေသခ်ာသည္ ။ သည္ရပ္ဌာေန တြင္ အခ်ိန္ကို သိရန္ နာရီတစ္လံုး မလိုအပ္ပါ ။ က်ေတာ္တို႕ သည္ေနရာမွာ ေတြ႕ရန္ခ်ိန္းဆိုထားျပီးျဖစ္လို႕ မွားစရာလည္း အေၾကာင္းမရွိ ။ ေဘးဘီတြင္ ထင္လင္းေသာ ေနရာအခ်ိဳ႕ကို ေငးၾကည့္ရင္း အခ်ိန္ျဖဳန္းဖို႔ သာအေၾကာင္းရွိမည္ ။ ေငးေမာျခင္းထင္ ေတြးေတာျခင္းသည္ အခ်ိန္ျဖဳန္းရန္အေကာင္းဆံုးမဟုတ္ေလာ ။

“အစ္ကို ေစာင့္ေနတာၾကာျပီလား”

ေမွ်ာ္လင့္မထားေပမယ့္ ၾကားေနၾက အသံေၾကာင့္ ရင္းႏွီးမႈကို ခံစားလိုက္ရသည္ ။ လွည့္ၾကည့္ေတာ့ ႏွင္းျမဴပါးပါးမွာ စက္ဘီးတစ္စင္းတြန္းလာတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ။ ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ အာရံုတက္၏ အရိပ္အေငြ႔မ်ား ယွက္သန္းေနျပီ ။

“နည္းနည္းေနာက္က်သြားတယ္ ညကလည္း စာက်က္တာ မျပီးေသးလို႔ ၊ သည္ေန႔ ဆရာသာ ေမးရင္ေသျပီပဲ ..၊ လာ သည္ေန႔ငါတို႔ ႏွစ္ေယာက္ပဲ မၾကဴသည္ေန႔မလာဘူးတဲ့”

သည္ေတာ့မွ ရည့္ အသံကုိက်က္မိသည္ ။ ေနာက္ဆံုးငါ့ ရည့္ကို ေစာင့္ေနတာပဲ က်ဴရွင္သြားဖို႔ .. ။ သူ႕ကို မေတြ႔တာ ၾကာလွပါဘီေလာ … ေမ့လုေမ႔ခ်င္ ျဖစ္ေနျပီေလ.. ။ က်ေတာ္တို႔ မေန႔က ေတြ႕ၾကလို႕လား .. ၊ က်ေတာ္ ေစာင့္တာ သူကိုလား .. ဒါဆို သူ႕ကို က်ေတာ္ေစာင့္ခဲ့တာၾကာလွပါဘီကြယ္ … ။

“နည္းနည္းေနာက္က်လို႔ စိတ္ဆိုးေနတာလား၊ အစ္ကိုေရာ စာရျပီလား ၊ ေနာက္တစ္ပတ္ ၾသဂုတ္လ ၁၁ ရက္ ငါ့ေမြးေန႔က်ရင္ မၾကဴရယ္ နင္ရယ္ ငါတို႕ သံုးေယာက္တစ္ခုခု သြားစားၾကမယ္ေလ .. ေနာ္ ၊ စိတ္မေကာက္နဲ႔ေတာ့”

ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူလာျပီေလ … ေစာင့္ဆိုင္းရတာ တစ္ခဏမကတာေတာ့ ေသခ်ာသည္ ။ သူကို ကိုယ္စိတ္ဆိုးဖို႔ မလိုဘူးထင္ပါတယ္ … ။ သူေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ထားသလို ကိုယ့္ဆီကို ျပန္လာတာပဲ ။

“ေနာ္ … အစ္ကိုရယ္ ၊ ဟုတ္ျပီလား”

(၂)

မနက္ျဖန္ ေမလဲ့ နဲ႔ေတြ႕ဘို႔ ခုညကတည္းက ရင္ခုန္ရသည္ ။

ေမလဲ့က ကိုဦးကို သည္ေလာက္ေတာင္လႊမ္းမုိး ထားႏိုင္တာပဲ ။ သည္တစ္ေခါက္ ျပန္ေရာက္ကတည္းက ေမလဲ့နဲ႔ မေတြ႕ရေသး … ေသခ်ာထြက္ၾကည့္ရင္ ၂ လနဲ႔ ၁၇ ရက္ေတာင္ရွိေတာ့မယ္ ။ သည္လို အေသးအဖြဲေတြဟာ ျပန္စဥ္းစားတြက္ခ်က္ရင္ သိပ္လြယ္ေပမယ့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ရင္ခုန္ေစဖို႕႔ သိပ္တာသြားတယ္ ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၄ ၊ ၅ ႏွစ္ေလာက္တုန္းက မိန္းမေတြအေၾကာင္း သည္ေလာက္ မသိတတ္တာ ကိုဦးညံ့တာပဲ … ။

သည္ည စာဖတ္ရင္ ကဗ်ာေတြဖတ္ဖို႕ သင့္မည္ထင္သည္ ။ လေရာင္ဆမ္းေသာ ခ်စ္သူ႕အိပ္ခန္းေဆာင္ကို ညဥ့္ယာဥ္ရထားျဖင့္ တိတ္တဆိတ္သြားေရာက္သင့္ေလသလား ။ ေလအလာ ေမႊးပ်ံ႕လြင့္ျမဴးေသာ ဆံႏြယ္အရင္းမွ ရိပ္တေရာင့္ျမင္ရေသာ ေမ့ေရႊလည္တိုင္ေၾကာ့ကို နမ္းရႈိက္ခြင့္ ငံလင့္ရမလား ။ အခုေတာ့ သည္လိုအေတြ႕ မထူးေပမယ့္ ေမာင့္မွာျဖင့္ရူးျပီေမ လို႔ လိုက္ေမာစြာ ညည္းဆိုဖို႔ပဲရွိ ေတာ့မည္ ။

ေမလဲ့ နဲ႕ ကိုဦးေတြ႕စက ကိုဦးႏွလံုးသားမွ ဒဏ္ရာသည္အက္ေၾကာင္းထင္ဆဲပင္ ရွိေသးသည္ ။ ထင္ေပၚလွ ေသာ ေမလဲ့ကို သာမာန္ထက္ပို၍လည္း သတိမထားမိခဲ့ … ၊ ရူးမိုက္တုန္းပင္မို႔ တစ္ေန႕ဝယ္ ဒဏ္ရာေပးခဲ့သူက ျပန္လည္ကုစားရန္ေရာက္လာလိမ့္မည္မို႔ အနာေဖးမတက္ေအာင္ပင္ လြမ္းစကိုတြဲသီထားတတ္ဆဲ ။ ကိုဦး ရႈံ႕ခ်ခဲ့ဘူးေသာ သူမ်ားေတြ ဘာညာမသိတရားစာရြတ္သလိုပဲ … တစ္ေန႔တစ္ေန႔ လြမ္းခ်ိန္ေပးကာ ကိုယ့္ႏွမကို တမ္းတရသည္ ။

အဲသည္အတြင္းမွာပင္ ေမလဲ့ဘက္ကေတာ့ “ကိုေမာင္ေမာင္ဦး” မွ “ေမာင္ေမာင္ဦး” ၊ “ကိုေမာင္ဦး” …ေနာက္ဆံုး “ကိုဦး” လို႕ အဖ်ားခက္ေခၚသည္အထိရင္းနီးလာသည္ ။ ကိုဦးတို႔ ဆက္ဆံေရးကို ကာယကံရွင္ေတြထက္ သူမ်ားေတြက ပိုလို႔ သတိျပဳမိၾကတယ္ထင္၏ ။ ကိုဦးသည္ မရင့္မာေသးျပီမို႔ တစ္ခါတစ္ေလ ေမလဲ့ကို ကြယ္ရာက တစ္စိမ့္စိမ့္ ေငးတတ္တာက လြဲရင္ သိသိသာသာ တပ္မက္ျခင္းမျဖစ္မိတာလည္း ေသခ်ာေနသည္ ။ ေနာက္ ကိုယ့္ႏွမဆီကေမွ်ာ္လင့္ျခင္းသည္လည္း အရိပ္အေယာင္ပမာမွ် မျမင္ရေသးလို႔မို႔ မရႏိုင္ေလ ေမွ်ာ္လင့္ေလႏွင့္ ေႏွာင္ၾကိဳးမဲ့လက္ရွိဘဝ ကို ေက်နပ္ ေနသလိုရွိ၏ ။

သို႔ေသာ္ ကိုဦးလည္း ေယာက်္ားတစ္ေယာက္မို႔ ေမလဲ့နဲ႔ တြဲသြားတြဲလာ လုပ္ခြင့္ကို ေက်နပ္လာရသည္ ။ ဘယ္ႏွယ့္ တစ္ခါတစ္ခါမွာ အေဖာ္ဆိုတာ မရွိမျဖစ္လိုအပ္ေသးသည္မို႔ ေက်းဇူးတတင္စြဲလမ္းရေသးသည္ ။ ေမလဲ့၏တည္ၾကည္စြာ ခၽြဲႏြဲ႔တတ္ေသာ အျပံဳးခ်ိဳခ်ိဳကို တပ္မက္စျပဳလာျပီ … ၊ ကိုဦး၏ ေရွာင္တခင္ ျဖည့္ဆည္းမႈေၾကာင့္ ေက်နပ္မႈ ကို ေမလဲ့မ်က္လံုးမွာ ျမင္ရေတာ့ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္၏ ျဖစ္တည္မႈ ပိုမို ေလးနက္လာသည္ ဟုထင္ရ ျပန္သည္ ။ ေနာက္ကိုဦးရဲ့ မ်က္လံုးေတြကို ေမလဲ့ စိုက္မၾကည့္ရဲ့တာေၾကာင့္ မ်က္လံုးခ်င္းဆံုတမ္း ကစားရတာ ေပ်ာ္စရာထင္၏ ။ သည္လိုမိန္းမမ်ိဳးနဲ႔ လက္ထပ္ရရင္ အသက္လံုး ယုယမႈေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေနႏိုင္မွာပဲလို႔ စိတ္ကူးယဥ္ရင္း အဆင္မေျပတဲ့လင္မယားစံုတြဲေတြကို သနားတတ္ေသးသည္ ။

ဒါေပမယ့္ ေမလဲ့ကိုယ့္ကို သေဘာက်ေနျပီရယ္လို႔ အေသမတြက္ႏိုင္ေသး ။ ကိုယ့္ႏွမတုန္းကလည္း သည္လိုပဲ မဟုတ္လား ။ ေမလဲ့သေဘာတူရင္ေတာင္ ကိုဦးဖို႔ ခုထက္ပိုျပီး ေႏွာင္ဖြဲ႔လာမွာကို စဥ္းစားသင့္ေသးတယ္ထင္၏ ။ ေနာက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း မေသခ်ာေသး … ၃၊၄ ႏွစ္သည္ စိတ္ဒဏ္ရာကို ေမြးျမဴမထားလွ်င္ ကုသဖို႕ အခ်ိန္ လံုေလာက္ေနေလျပီ ။ စနစ္တက်လုပ္တတ္သူမို႔ ကိုဦးအေတြးေတြ နယ္ခ်ဲ႕႔ ခ်င္တိုင္းခ်ဲ႕ မိသည္ ။

သည္တုန္းအေဝးမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနသည္ဆိုတဲ့ ကိုယ့္ႏွမသတင္းေလးေတြ ၾကိဳၾကားၾကိဳၾကား ၾကားရတတ္သည္ ။ အိပ္မက္ေတြမွာ ကို႔ႏွမ ႏွင့္ေမလဲ့ တစ္လွည့္စီေရာလာသည္ ။ ေမလဲ့သည္ ခုတေလာ ပိုလွလာသည္ထင္၏ ။ တစ္ခါတစ္ခါလမ္းေလွ်ာက္သြားလွ်င္ပင္ ေမႊးလြင့္၍ ႏူးညံ့မည္ထင္ရသည့္ ေမလဲ့ဆံႏြယ္ေတြကို ထိကိုင္မိ မတက္သတိမွားလာတတ္သည္ … ။ ေမလဲ့သည္ ကိုဦးကို ခိုးစိုက္၍ စိတ္မရွည္စြာၾကည့္တတ္ျပီ ၊ ေကြ႔ဝိုက္ကာ စကားစတတ္လာျပီပဲ ။ ကိုဦးကေတာ့ ေတြေနဆဲပဲကြယ္ .. ။ အခ်ိန္အေန အခ်ိန္အခါသည္ လိုအပ္သည္ထက္ ပို၍ တြန္႔ၾကာေသာ ကိုဦးကို နည္းဗ်ဴဟာ ေျပာင္းလဲေပးဖို႔ ၾကိဳးစားသည္ထင့္ ။ ေန႕စဥ္လိုလို လမ္းသင့္၍ေတြ႔ေနၾက ေမလဲ့သည္ ကိုဦးအနားမွ ရုတ္တရက္ အလွမ္းေဝးသြားရ၏ ။

ရိုဒင့္အေၾကာင္းကိုဖတ္တုန္းက သိပ္လွတဲ့ စာတစ္ပိုဒ္ကို ကိုဦးမွတ္မိဖူးသည္ ။ ‘ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ အဖို႔ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို သူတကယ္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ သိရတဲ့ အခ်ိန္ဟာ အဲသည္မိန္းမ သူ႕ေဘးနားက ထြက္သြားတဲ့ အခ်ိန္ပဲ’ တဲ့ ။ အဲသည္စကားေလးသည္ အရင္တုန္းက အဓိပၸာယ္ မသိေပမယ့္ ခုေတာ့ တစ္ေယာက္ထည္းထိုင္ျပီး ေမလဲ့ကို သတိရတိုင္းေတြးတတ္လာသည္ ။ ေမလဲ့သည္ ကိုဦးလက္လွမ္းလို႔ မွီဆဲပါပဲကြယ္ .၊ ေမလဲ့နဲ႔ တစ္ဘဝလံုးေနဖို႔ ကိုဦးမွာ အခြင့္သာဆဲပါပဲ … ။ ေမလဲ့ကုိ ကိုဦးၾကိဳက္တာေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ .. ၊ ေမလဲ့ကုိယူရင္ ကိုယ့္ႏွမနဲ႔ သူ႔ခ်စ္သူ စံုတြဲကို ေကာင္းေကာင္းၾကီး ယွဥ္လို႔ ႏိုင္ႏိုင္တာပဲ .. ၊ ေမလဲ့ ရုပ္ရည္၊ ပညာ ၊ အဆင့္အတန္းက ေယာက်္ားတိုင္း သေဘာက်ႏွစ္ျခိဳက္မွာပါ ။ ဟင့္အင္း ဒါက ေယာက္်ားေဈးတြက္ၾကီးမဟုတ္လား ။ ေမလဲ့ကုိ ကိုဦးခ်စ္သလား ၊ ေမာင့္ႏွမလိုေတာ့ ရင္မခုန္တတ္ဖူးလို႕ထင္သည္ ။ ဒါေပမယ့္ ခုလိုစိတ္ကူးခြင့္ရရင္ အရင္ကကိုဦးအနားမွာ ရွိတတ္တဲ့ ေမလဲ့ ကိုပဲ သတိရတတ္သည္ ။ ဒါဆို ခ်စ္တယ္လို႕ သတ္မွတ္ဖို႕ လံုေလာက္ရဲ့လားကြယ္ ။ ကိုဦးေမလဲ့ ကို ခ်စ္မိေနျပီ မဟုတ္လား ။

“ေၾသာ္ ေမလဲ့ရယ္ ၊ ဟုတ္လား”

(၃)

ကိုယ့္ႏွမ ရည့္ကို ျမင္ေတာ့ ဆြတ္ပ်ံ႕ မႈကိုျပန္ရသည္ ။ ကိုယ္ခံစားဖူးခ်င္တဲ့ ေမ့ေလာက္ေနျပီျဖစ္တဲ့ ရုပ္ရွင္ေတြ အခ်စ္ ဝတၳဳေတြထဲက ခံစားမႈမ်ိဳး ။ ေဝဝါးေနျခင္းသာ အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္၏ ။ ကိုယ္ ရည့္ကိုမေတြ႕တာ ႏွစ္ခ်ီျပီထင္ေသာ္လည္း သူကေတာ့မေန႔တေနကလိုေျပာေနသည္ ။ ရည့္ ကိုယ့္ကိုေစာင့္ရင္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာလား ၊ ရည့္ခ်စ္သူေရာ မပါဘူးလား ။ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္ကို ကိုယ့္ႏွမ မၾကားခ်င္သည့္ စကားမဆိုဝံ့ေအာင္လွည့္စား ထားတာလား ။

“ကဲ ကိုေမာင္ေမာင္ဦး သြားၾကမယ္..”

စက္ဘီးစီးရင္း ပတ္ဝန္းက်င္သည္မႈန္ဝါးလာသည္ ။ ေရွ႕မွာထက္ဘာမွ ပိုျပီးမျမင္ရ … ၊ အေမွာင္ေဝတဝါးထဲ ကိုတိုးသြားရင္း ႏွင္းျမဴတို႔ျပည္စ ျပဳေလျပီ ။

“အစ္ကို နင္ေျပာင္းသြားတယ္ေနာ္ … အရင္ကလိုမဟုတ္ဘူး စကားနည္းသြားတယ္”

ဟန္ေဆာင္တားတာေမာလို႔ထင္ရဲ့ ရည္က လက္ရွိအခ်ိန္ကိုျပန္ဆြဲတင္သြားသည္ ။ မေတြ႔ရတာ ၅ ႏွစ္ေလာက္ရွိျပီကြယ္ ကိုယ္လည္းရည္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးေတြ႔ရတဲ့ လူပ်ိဳေပါက္ေလးမွ မဟုတ္ေတာ့တာ … ။ မဟုတ္ေသးဘူးထင္သည္ ၅ ႏွစ္ဆိုတာ အမွန္ကေသခ်ာေပမယ့္ ခုလုိမ်ိဳးေတာ့ မၾကာမၾကာေတြ႕ ဖူးသားပဲကြယ္ ။ မေတြ႔တာေတာ့ ၾကာျပီ … ခုတေလာ ကိုယ့္စိတ္ထဲမယ္ ေမလဲ့ကို သာစိုးမိုးလို႔ ေနသည္ … ။

ကိုယ္သည္ စကားစရွာမရသလို တစ္အ၍ေနသည္ ။ ရည့္ခ်စ္သူဘယ္မွာလည္းဟင္လို႔ ေမးလိုသည့္ေမးခြန္းကိုပဲ တိုက္ရိုက္ေမးလိုက္ရမလား ၊ သည္အတြင္းမင္းကိုယ့္ကို သတိမရဘူးလား ၊ ေနာက္ သည္လို ကိုယ္နဲ႔ ေရွာင္တခင္ေတြ႔ၾကတာေရာ အမွတ္ရရဲ့လားေမးခ်င္သည္ ။

“အရင္ကလို ငါတို႔ ၃ ေယာက္ က်ဴရွင္အတူတူသြားၾကတာ မွတ္မိေသးတယ္ ၊ ေနာက္ဆရာ့ဆီမွာ စာေျဖေတာ့ ေအာက္ကေနကူးခ်ၾကတာ .. ၊ မၾကဴၾကီးလည္း မေတြ႔ေတာ့ဘူး …. ၊ နင္လည္းအရင္ကလို အတၱၾကီးတုန္းပဲလား အစ္ကို ….ေနာက္ ရည္းစားေရာ ရျပီလား ၊ အိမ္ေထာင္ေရာ က်ေနျပီလားဟင္”

(၄)

ေယာက္်ားတစ္ေယာက္မွာ ရည္းစားရွိရမည့္အရြယ္ .. ၊ အိမ္ေထာင္ျပဳရမယ့္ အရြယ္ဆိုတာ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ရွိသည္ ။ ကိုဦး အရြယ္မလြန္ေသးေပမယ့္ ေမးေငါ့တတ္တဲ့ ခင္မင္သူေတြ ေပါေနျပီ ။ တစ္ခါတစ္ခါလည္း သူတစ္ပါးခ်စ္သူရည္းစားေတြကို ေငးေမာရင္း တစ္ေယာက္ေယာက္ကို သတိရတတ္သည္ ။ ဒါ ကိုယ့္ႏွမလား … ေမလဲ့လား .. ။ ေစာင့္ဆိုင္းျခင္းမ်ားတြင္ စိတ္၏တိက်ေသာ အေျဖကို ေစာင့္ဆိုင္းရမႈ သည္ စိတ္ပ်က္စရာ အေကာင္းဆံုးလို႔ ကိုဦးထင္သည္ .. ။

‘က်ေတာ္မင္းကို ခ်စ္ေနတယ္…’

အင္မတန္ပင္ လြယ္လြန္းေသာစကားတစ္ခြန္းျဖစ္မည္ … ။ ေနာက္ဆံုး မိန္းကေလးက မ်က္လႊာေလးခ်ကာ အေျဖေပးေလေတာ့ ရွက္ေနရွာေသာ ခ်စ္သူ႔ တုန္ယင္ႏႈတ္ခမ္းကို စုတ္ယူေသာ ကိုယ္႔ႏႈတ္ခမ္းသားမ်ားလည္း ပူေႏြးရႊန္းစိုေနဖို႔ အနည္းဆံုး လိုမည္ ။ ေရွ႕ဆက္ ခရီးအတြက္ လိုအပ္ခ်က္မ်ား .. ဝတၱရားမ်ားကို ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ သည္းခံႏိုင္ရန္ မ်က္ကန္းခ်စ္စိတ္ကိုပင္ အားျပဳရေပေတာ့မည္ . .. ၊ သည္မ်က္ကမ္းခ်စ္စိတ္မ်ိဳး ေမလဲ့အေပၚရွိရဲ့လား ကြာ… ။

အနည္းဆံုး စိတ္ဆိုး စိတ္ေကာက္ေတာ့ ရွိမည္ .. မနာလိုျပ ၊ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ျပ … ၊ ေနာက္ တစ္ေယာက္အလို တစ္ေယာက္ကလိုက္ ၊ သည္လိုမ်ိဳး ကို လက္ခံႏိုင္ဖို႔ တစ္ဦးတည္းျဖစ္တည္မႈကို ျမတ္ႏိုးတဲ့ ကိုေမာင္ေမာင္ဦးတစ္ေယာက္ ဘယ္လိုစိတ္အားထုတ္မလဲ .. ။ အသက္ေလးက ၾကီးလာျပီထင္၏ ။ ေမာင့္ႏွမ တုန္းကေတာ့ သည္ေလာက္မေတြးမိခဲ့ဘူး … ။ ေယာက္်ားေလးတိုင္း သည္လိုေတာ့ မေတြးၾကဘူးထင္ပါရဲ့ .. ။ သည္လိုပဲ ေနၾကရင္းအေၾကာင္းသင့္ေတာ့ လက္ထပ္လိုက္ၾက … ဒါမွမဟုတ္လဲ ကြဲၾက ၊ ျပဲၾက .. ေနာက္တစ္ေယာက္ ေျပာင္းၾကနဲ႔ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သည္လို သတၱိမ်ိဳး ကိုဦးလိုခ်င္သည္ ။ ခက္သည္က အားက်တတ္ေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ခါစိတ္ၾကီးဝင္ျပီး ကိုယ္ကမွ ခ်စ္တတ္တယ္ထင္ေလေတာ့ အဲလို လူေတြကိုပဲ သနားရေသးသည္.. ။

ေခတၱခြဲခြာ ရျခင္းသည္ စိတ္ကိုညစ္ႏြမ္း ေစမႈျဖင့္ ေဝဝါးေသးေသာ္လည္း တိက်ေသာ အေျဖကိုေတာ့ ေပးတတ္၏ ။ ကိုဦးေဘးမွာ ေမလဲ့ကို အျမဲတမ္းတလို႔ မရႏိုင္ေတာ့ သည္မွ တၾကိဳးတစား သြားေတြ႔ရျခင္းျဖင့္ သာယာေစခဲ့၏ ။ ညအိပ္မက္မ်ားမွာ ကိုယ့္ႏွမရုတ္တရက္ကြယ္ေပ်ာက္လ်က္ ေမလဲ့သည္ စိုးပိုင္ျခင္းျဖင့္ ကိုဦးကို ႏိုးတစ္ဝက္အိပ္မက္မက္ေစခဲ့သည္ … ။ သည္လိုေတာ့ ကိုယ့္အခ်စ္ကို ဖြင့္ဟဖို႔ အခ်ိန္တန္ေလျပီ .. ။

ကိုဦး ေတြ႔ခ်င္သည္ဆိုေတာ့ ေမလဲ့လိုက္ေလ်ာျမဲ ။ ေအးေအးစကားေျပာခ်င္လို႔ပါလို႔ ကိုဦးေျပာေတာ့ ေမလဲ့တစ္ဖက္က ရင္ခုန္ေလမလားမွန္းၾကည့္ရသည္ … ။ ေမလဲ့ ကိုေတြ႔ဖို႔ ရုပ္ရည္အျပင္အဆင္ထင္ ပိုင္းျဖတ္မႈ စိတ္တစ္ခုတည္းသာ ပိုင္ႏိုင္ရင္ စိတ္ခ်သက္သာေစမည္ ။ ဘာလိုလိုနဲ႔ မနက္ျဖန္ ေမလဲ့ နဲ႔ေတြ႕ဘို႔ ခုညကတည္းက ရင္ခုန္ရသည္ ။ နက္ျဖန္ကိုယ့္ကို ေစာင့္ေနမယ့္ ေမလဲ့ကို သည္ညအိပ္မက္ထဲမွာ ပင္ အစမ္းၾကိဳတင္ ခ်ိန္းဆိုေလ့က်င့္ခ်င္လာျပီ ။

ဘဝမွာ သည္တစ္ခါေလာက္ ရင္ခုန္မလိုက္ေမာစဘူး ဟုတင္သည္ ။

(၅)

ဝိုးတဝါးျမဴတို႔ အလြန္တြင္ လွပေသာရႈေမ်ာ္ခင္းသည္ သက္ဆိုင္ျခင္းမရွိေပၚလာ၏ ။ အခ်ိန္သည္ကုန္လြန္မႈ ျမန္သလို ေရြ႕လ်ားမႈေတာ့ မရွိ။ က်ဴရွင္သြားရင္း က်ဴရွင္တတ္ခဲ့ရသည့္ ဘဝမွာ တေမွ်ာ္တေခၚေဝးကြာ ခဲ့ျပီထင္မိ၏ ။

ကိုယ့္ရင္သည္ ဆြတ္ပ်ံ႕ ဆဲ ကိုယ့္ႏွမ ရုတ္တရက္ေဝးကြာေပ်ာက္ပ်က္သြားမည္ကို စိုးကာ အေတြးကိုပင္ ရဲရဲမေတြးဝံ့ ၊ ကိုယ့္ႏွမသည္ ေတြ႔စကလို ဗိုလ္ေကမဟုတ္ေတာ့ပဲ ကိုယ္သေဘာက်သည့္ ေက်ာထက္ရွည္ေသာ ဆံပင္ကို ကလစ္တစ္ခုျဖင့္ ရုတ္တရက္ ေႏွာင္ကာ မ်က္လႊာစြန္းျဖင့္ စိုးရိမ့္သူ႔ မ်က္ႏွာကို ေငးၾကည့္ေနသည္ .. ။

“ေျပာပါဦး ကိုေမာင္ေမာင္ဦးရဲ့ ဘာေတြမ်ား သည္ေလာက္ေတာင္ ၾကည့္ေနတာတုန္း .. ငါ့ကိုၾကည့္ျပီး ဘယ္ကရည္းစားကို သတိရေနတာတုန္း … မ်က္ႏွာထားက ေရာဘာကို စိုးရိမ္ေနတာတုန္း ေတာ္ပါ ငါစတာ သည္ေန႔ က်ဴရွင္မွာ စာမေမးပါဘူး ..”

“ရည္ မင္းငါေျပာကိုတာကို အေရးမထားဘူးလား ”

“ဘာလဲ .. အစ္ကို”

“ငါမင္းကို ခ်စ္ေနတယ္ … ဟုတ္တယ္ ခုလည္း ခ်စ္ဆဲပဲ ..၊ မင္းငါ့ကို ျငင္းထားတာေတာင္ အျခားလူဆီ စိတ္မေျပာင္းႏိုင္ပဲ တိုက္ဆိုင္ရင္မင္းကို သတိရေနတယ္ ေနာက္ မင္းနဲ႔ျပန္ေတြ႔ဖို႕ေမွ်ာ္လင့္ေနတယ္ဆိုတာေတြ … အနည္းဆံုး မင္းကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာထားတဲ့ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ေရွ႕မွာ မင္းသည္ေလာက္ သက္ေတာင့္သက္သာ မျဖစ္သင့္ဘူး …”

“ငါ့ အစ္ကိုကို ေျပာျပီးျပီပဲ ငါ့မွာ ခ်စ္သူရွိတယ္….၊ ေနာက္နင္လည္း သည္ေလာက္ ၅ ႏွစ္တာမွာ ခ်စ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ မေတြ႔ေသးဘူးလား ၊ ေနာက္နင္ငါ့ကို ခ်စ္တာ မဟုတ္ပါဘူး .. ၊ နင့္အခ်စ္အတြက္ ကုန္ရမယ့္ ဝတၱရားေတြကို စိတ္ကူးထဲမွာ ထားျပီး ေရွာင္ပုန္းခ်င္တာပဲ ၊ နင္ငါ့နဲ႕ ခ်စ္သူေတြျဖစ္လို႔ အခ်ိန္ၾကာရင္ နင္ေပ်ာ္မယ္ထင္လားအစ္ကို ….”

“မင္းသက္သက္ငါ့ကို အထင္ေသးတာပဲ ၊ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ အခ်စ္ကိုလက္မခံပဲနဲ႔ အဲသည္ေယာက်္ားကို မခ်စ္တတ္ပါဘူးလို႔ မင္းမ်က္စိမႈိတ္ျငင္းေနတာ … ၊ ကိုယ့္စိတ္မွာ မင္းကိုအျမဲထားျပီး လွမ္းမရတဲ့ အျဖစ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ရင္နာရလဲမင္းသိလား”

“ဒါ နင္ကိုယ့္ကို ကိုယ္ ဒုကၡရွာတာပဲ.. ၊ ေနာက္ နင့္ဘာသာနင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ပိုခ်စ္ျပီး သူတပါးကို မခ်စ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အတၱၾကီးတာမဟုတ္လား ၊ နင့္ကို ငါ လံုးဝ သတိမရပါဘူးလို႕ ငါျငင္းရင္ေတာ့ ငါ့ကိုယ္ငါ လိမ္တာပဲ ၊ အစ္ကို ငါနင့္ကို နင္ထင္ထားတာထက္ ပိုျပီးနားလည္တယ္ ၊ နင္ရဲ့ စကားေတြကို ငါမေမ့သလို နင့္ရဲ့ စိတ္ဓာတ္ကိုလည္း ငါမေမ့ဘူး ၊ … နင္ဟာ သားနဲ႔ မယားနဲ႔ ေနႏိုင္ေလာက္တဲ့ ေယာက်္ားမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး … နင့္လက္ရွိဘဝထင္ နင့္စိတ္ကူးထဲက ဘဝကို အသားေပး ၊ အခ်ိန္ေပး ခ်င္တဲ့ ေယာက္်ားမ်ိဳး …. ဒါေၾကာင့္မို႔ နင္ငါ့ကို စိတ္ထဲမွာ ထားျပီး နင္လက္ရွိတိုးတက္ေရးကို ပဲ အာရံုစိုက္ေနႏိုင္တာမဟုတ္လား …၊ ေနာက္နင္နဲ႔ ငါ ခ်စ္သူေတြျဖစ္ခဲ့ရင္ေရာ ဘယ္လိုျဖစ္မယ္နင္ထင္လည္း ၊ နင့္ကိုယ္ပိုင္လြတ္လပ္ခြင့္ ဆိုတာေတြကို ငါေတာင္းဆိုတာနဲ႔ နင္ငါ့ကို စိတ္ပ်က္မွာပဲ ၊ … မိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ထက္ျမက္လို႔ အျမင္က်ယ္ပါေစ ..၊ ငါကေတာ့ ကိုယ့္ကိုတစ္ကယ္ခ်စ္ျပီး အနည္းဆံုး အဲသည္အခ်စ္ေၾကာင့္ ကိုယ္ကလည္း ျပန္ခ်စ္ႏိုင္မယ့္ ေယာက္်ားကိုပဲ လိုခ်င္တယ္ .. ေသခ်ာတာက နင္သည္လို ေယာက်္ားမဟုတ္ဘူး ”

“မင္း ငါ့ကို မခဲနဲ႔ပါနဲ႔ .. တစ္ဖက္သက္ေျပာတယ္ပဲ ဆိုဆို ဒါေတြဟာ ငါ့အတြက္အမွန္ဘဲ …. ငါမင္းကို တန္ဖိုးထားခ်စ္ခဲ့တာ .. ေနာက္မင္းငါ့အခ်စ္ကို တန္ဖိုးမထားတာ .. အဆိုးဆံုးကေတာ့ မယံုတာပဲ ..၊ ဒါထက္ပို ျပီး ငါရင္နာရတာက ငါ့အခ်စ္ကို မင္းယံုေအာင္ သတ္ေသျပဖို႕ ငါမစြန္႔လႊတ္ရဲ့ ခဲဘူး ၊ မင္းေျပာတာဟုတ္မယ္ ငါ့ဘဝက အားလံုးအဆင္ေျပေနေတာ့ သည္ဘာမဟုတ္ေလးကို ပံုၾကီးခ်ဲ႕တယ္လို႕ ထင္တယ္ဆို တာ ။ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ ငါ့အတြက္ အေရးမပါတာမဟုတ္ဘူး ၊ ေလာကမွာ ဦးဆံုးခ်စ္ရသူက ျငင္းခံရတဲ့ ေယာက္်ားေပါင္း ေရတြက္ရေအာင္ ရွိေကာင္းရွိမယ္ ဒါေပမယ့္ သူတို႔အားလံု ငါ့လိုခံစားရမယ္မထင္ဘူး ၊ မင္းတစ္ေန႔ ငါ့အနားျပန္ေရာက္လာမယ္လို႔ ကိုေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္ ….အဲဒီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဟာ တစ္ျဖည္းျဖည္းယံု ၾကည္ခ်က္အျဖစ္ေျပာင္းသြားတယ္ဆို မင္းေလွာင္ဦးမွာလား …၊ မင္းကို ငါေမ့ထိုက္တယ္ဆိုတာ ဟုတ္တယ္ ဒါေပမယ့္ အခ်စ္ဆိုတာ အဲမင္းေျပာသလို စြဲလမ္းမႈဆိုတာ ငါ့လိုလူအတြက္ လြယ္လြယ္မေပ်ာက္ႏိုင္ဘူး .. မင္းကို ငါအဆက္အသြယ္မလုပ္ေတာ့တာနဲ႔ ေမ့သင္တယ္လို႔ ထင္တဲ့ အတိတ္တစ္ခုဟာ လြင့္ေပ်ာက္မသြားဘူး”

“အစ္ကို သည္အတြင္းမွာ ခ်စ္တဲ့ သူကိုမေတြ႕ဘူးတဲ့လား … မိန္းကေလးဆို တစ္ေယာက္မွ နီးစပ္မႈမရွိဘဲ ေနလာတာလား ၊ ဘယ္မိန္းမကိုမွ ရင္မခုန္ဘဲ.. စိတ္ေတာင္မကူးဘဲေနလာတာလား”

“ကိုယ္မိန္းကေလးေတြ မေတြ႔ဘူးဆိုတာမဟုတ္ပါဘူး … ကိုယ္မင္းထက္ သေဘာက်ေလာက္တဲ့မိန္းကေလး ေတြ အမ်ားၾကီးပါ .. ခက္တာက ကိုယ္သူတို႔ကို ခ်စ္လို႔မရဘူး … ၊ သူတို႕ကို ၾကင္နာျပလို႔ရတယ္ တြဲျပလို႔ရမယ္ ေနာက္ဆံုးကြာ ေကာက္ျပီးလက္ထပ္ယူလို႔ ရမယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ မ်က္ကန္းအခ်စ္မ်ိဳးနဲ႔ ခ်စ္လို႔မရေတာ့ဘူး … အဲဒါဘာကို အျပစ္တင္ျပီး ငါ ဘယ္လိုျပင္ရမွာလည္း နင္ေျပာစမ္း … ဟုတ္တယ္ ဒါေၾကာင့္ငါေတြေဝတယ္ ကိုယ္ခ်စ္မခ်စ္မေသခ်ာတဲ့ ဘယ္မိန္းမကို မွ ငါမေရြးခ်ယ္ႏိုင္ဘူး …. ။”

“အစ္ကိုရယ္ နင္ကငါထင္တာထက္ အတၱပိုၾကီးတာပဲ … ၊ နင့္အခ်စ္ကို မခံစားတတ္ႏိုင္ေအာင္ အတၱၾကီးတာပဲ ၊ ေနာက္ေတြဝတတ္တယ္ ၊ … အခ်စ္မွာ ငါ့ကိုယ္ေတြ႕အရေတာ့ သေဘာက်တာ ရာခိုင္ႏႈန္းနည္းပါတယ္… သူ႕ကိုခ်စ္တာ အမွန္ဆံုးပဲလို႔ ယံုၾကည္ျပီး ေတြေဝမႈ ကင္းကင္းနဲ႔ သူ႕အလိုလိုခ်စ္သြားတာပဲ ၊ အစ္ကိုေပးလို႔ပဲ ဖတ္ဖူးတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာ အခ်စ္ရဲ့ဦးဆံုးျဖစ္တည္မႈမွာ အေရာင္မ်ိဳးစံုပါတယ္တဲ့ .. Red- Hot , Green –Comfortable , Blue –Romantic ေနာက္ Pink – Cute တဲ့ ဒါေပမယ့္ အခ်စ္ဟာခိုင္မာသြားတာနဲ႔ ခုဏက အေရာင္စံုေပါင္းစပ္သြားျပီး အျဖဴေရာင္ ပဲျဖစ္သြားတယ္ .. ၊ အခု ငါ့လက္တြဲေဖာ္ကို သည္လိုခံစားခ်က္သက္သက္နဲ႔ လက္ခံခဲ့တာ … ၊ သူ႔အရင္ ရည္းစားလည္း ထားခဲ့ပါတယ္ .. ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ အဲသည္ရည္စားတုန္းကလည္း ငါတကယ္ခ်စ္တယ္လို႔ ခံစားရလို႔လက္ခံခဲ့တာ …. ခ်င့္ခ်ိန္တာဆိုလို႔ အေမတို႔မ်ား သိမလား စိတ္ပူတာပဲရွိတယ္”

“ေတာ္ျပီ ….မင္းသိပ္စကားတတ္သြားျပီ”

“ငါစာ သိပ္ဖတ္ေအာင္ အစ္ကိုပဲလုပ္ေပးခဲ့တာပါ ..၊ ေနာက္တစ္ခုက မေသခ်ာပဲ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို နင့္အတၱေၾကာင့္ ဒုကၡမေပးပါနဲ႔ ….နင္တစ္ေန႔ခ်စ္တတ္လာဖို႔ ငါဆုေတာင္းေပပါ့မယ္ …”

ပတ္ဝန္းက်င္သည္ ရုတ္တရက္လင္းလာသလိုရွိ၏ ။ စိတ္ထင္ေသခ်ာေသာ ဆံုးရႈံးမႈသည္ စတင္လာျပီ ။ ကိုယ့္ရင္ေတြ သိပ္ခုန္လာျပီထင့္ ။ ေဝဝိုးစြာ လြင့့္ျပန္ေနေသာ အေမွာင္ကို ဖမ္းဆုတ္ရဲေဆးတင္ရင္း ကိုယ့္ႏွမကို ဖက္လို၏ ။ ေမႊးၾကဴေသာ္လည္း ထိေတြ႔၍မရေသာ ၊ အေကာင္အထည္မရွိေသာ္လည္း အသိရွိေသာ ခႏၶာ တစ္ခုသည္ ရုတ္တရက္ ခပ္ေသာေသာရယ္သံႏွင့္ ပ်က္ပ်ယ္စျပဳလာသည္ ။ ေမွာင္ပိန္းေသာဆံပင္ခ်ည္မ်ားသာ ကိုယ့္အပါးမွာ က်န္ရစ္သည္ထင့္ ။ ကိုယ့္ႏွမသည္ ဆံပင္မ်ားကို သိမ္းရုတ္ရင္း ကိုယ့္ကို အလင္းထဲသို႔ ဆြဲႏွစ္ပစ္ခဲ့၏ ။ ကိုယ့္ႏွမေၾကာင့္ က်ရသည့္ မ်က္ရည္စမ်ားကိုပင္ ပိုးသားဆံခ်ည္တို႔ ႏွင့္ သိမ္းသုတ္ေပးခဲ့ေသးတာ ေက်းဇူးတင္စရာပဲ ။

(၆)

ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ ကိုဦး ေမလဲ့ဆီေရာက္ေတာ့ အိပ္ခ်င္စိတ္ကမေျပေသး ။ ညက အိပ္မက္မက္သည္ပင္ အိပ္ပ်က္ျခင္းထက္ဆိုးကာ အိပ္ေရးမဝသည္ထင့္ ။ ေမလဲ့သည္ အထူးသျဖင့္ ျပင္ဆင္ထားသည့္တိုင္ ကိုဦးအတြက္ မကလက္ပဲ တင့္တယ္ေသာ ယွဥ္တြဲေခၚငင္စရာ ၊ ပြဲလယ္တင့္စရာပင္ေကာင္း၏ ။

“ကိုဦး ၾကည့္ရတာ မလန္းမဆန္းနဲ႔ ညက ရုပ္ရွင္ေတြၾကည့္ေနလို႔လား”

“မဟုတ္ပါဘူး ညက စာဖတ္ရင္းအိပ္သြားတာ နည္းနည္းအိပ္ပ်က္သြားတယ္ .. ၊ ဒါထက္ အျပန္က် လိုက္ပို႔မယ္ေလ”

“ေနပါေစ တကူးတက …”

“မဟုတ္ရပါဘူး ကိုယ္လိုက္ပို႔ခ်င္လို႔ပါ …”

ေမလဲ့သည္ နားလည္ေပးသလိုျပံဳး၏ ။ သည္လိုနားလည္မႈကို ကိုဦးခ်စ္တာပဲ ။ အခ်စ္ဆိုတာ ေပ်ာက္ကြယ္လုနီးပါး ပြတ္စားသြားတဲ့ အခါမွာ နားလည္မႈဟာအေရးၾကီးဆံုးပဲ မဟုတ္လား ။

“ဒါထက့္ ကိုဦး လဲ့ကို ေျပာမယ္ဆိုတာ.....”

“ေအာ္ … ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး ကိုယ္လည္း ေမလဲ့ကိုေတြ႔ခ်င္ေနတာနဲ႔ ……”

“လဲ့နဲ႔ ကိုဦးေတာင္မေတြ႔တာ ၾကာျပီ .. ၊ ဒါထက္ ဟိုတေန႔က စိုးတို႔နဲ႔ေတြ႔လို႔ ကိုဦးကိုေတာင္ေမးေသးတယ္ ၊ လဲ့နဲ႔လည္း မေတြ႕ဘူးေျပာတာမယံုၾကဘူး .. ၊ လူေတြကို ဘာမ်ားထင္ေနလဲမသိ …”

“သူမ်ားတေတြ ကိစၥကို စိတ္ဝင္စားတယ္ထင္ပါရဲ့ဗ်ာ ၊ သူတို႔က ေမလဲ့မို႕ သည္ေလာက္ေျပာတာ ကိုယ့္ကိုဆို ရစရာမရွိေအာင္ စၾကတာပဲ .. ၊ ”

“ဟားဟား …. ကိုဦးကလည္းေျပာစရာျဖစ္ေအာင္ေနတာကို … ေမလဲ့ကုိ သိပ္လြမ္းေနတယ္ဆို”

“ဒါကေတာ့အမွန္ဘဲ … ေဒၚၾကီးစိုးတို႕ က ေျပာသြားတာလား”

“အမယ္ ထားပါ ၊ …ဒါထက္အေမတို႔နဲ႔ ဖုန္းဆက္ေတာ့ေျပာေသးတယ္ … သမီးမွာခ်စ္သူေတြ ဘာေတြရွိရင္ ေျပာေတာ့တဲ့ .. မမကလည္းေျပာတယ္ သူေျပာေပးမယ္တဲ့ လဲ့မ်က္ႏွာပူရင္ေလ … ၊ လဲ့ ကေတာ့ ေျပာလိုက္ပါတယ္ စိတ္မဝင္စားေသးပါဘူးလို႔ … တကယ္ဆို စိတ္ရႈပ္စရာ ကိုဦးရယ္ ….”

“ဟုတ္ပါတယ္ .. က်ေတာ္တို႔ အရြယ္ဟာ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ ျပည့္ဖို႔ ၾကိဳးစားရဦးမွာပဲ .. ၊ တစ္ခါတစ္ခါ သည္လို ကိစၥမ်ိဳးက စိတ္ရႈပ္စရာ .. ၊ ကိုယ္တို႔ငယ္ပါေသးတယ္ ေနာက္ ေမလဲ့လည္း မဟိုင္းေသးပါဘူးကြယ္ … ”

ေမလဲ့ဆီမွ သက္ျပင္းခ်သံ သဲ့သဲ့ၾကားရ၏ ။

ကိုယ့္ႏွမေျပာခဲ့တာ သိပ္မွန္၏ ။ ကိုဦး အလြန္ေတြေဝတတ္ေလသည္ ။ ။

Aung Phyoe
( ၾသဂုတ္ ၂၆ ၂၀၁၀ ၊ 1:05 AM)

လက္စားေခ်ျခင္း

2010-04-19T21:54:00.003+08:00

အိပ္ယာေပၚလွဲလိုက္ၿပီးခ်င္းဝင္လာေသာ အေတြးမွာ “ငါဟာ သနားစရာသတၱဝါပါလား” လို႕ ျဖစ္၏ ။

(၁)

ကိုဦးသည္ ငယ္စဥ္ကပင္ လိမၼာသည္ဟု ေက်ာ္ၾကား၏ ။ထိုသို႕ လူၾကီးေတြၾကား ေက်ာ္ၾကားျခင္းသည္ပင္ သူ႕လူငယ္ဘဝအတြက္ အညႊန္႔ က်ိဳးရသည္ဟုထင္သည္ ။

သူသည္ ငယ္စဥ္ကပင္ လိမ္ညာျခင္းဟူသည္ကို မေကာင္းေၾကာင္း သင္ၾကားရလ်က္ကပင္ ဟန္ေဆာင္ျခင္း၌ ေပ်ာ္ေမြ႕ေစ ၏ ။ ထိုစိတ္ဓာတ္သည္ၾကီးရင့္သည္ထိ စြဲလာတာေတာ့ မေကာင္းလွဘူးထင္သည္ ။ ထိုအခါ ငိုယိုလိုသည့္တိုင္ မိမိကိုယ္ကိုယ္ လိမ္ညာျပီးသနားျခင္းအတိျဖစ္ရ၏ ။

အိပ္ယာသည္ ေျပာင္ရွင္းတင္းရင္း၍ေနသည္ ။ တစ္ကိုယ္ေရ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္အိပ္ယာက သည္ေလာက္ မသန္႔ရွင္းသင့္ပါဘူးလို႔ ယူဆသည့္တိုင္ လူျမင္လွ်င္ခ်ီးက်ဴးခံရမည္ကို ၾကည္ႏူးေန၏ ။ ထို အခါ အေတြးသည္ ခ်က္ခ်င္းေျပာင္းသြားျပီး “ငါဟာ သနားစရာသတၱဝါပါလား” ဟု ခပ္တိုးတိုးေရရြတ္မိသည္ ။

(၂)

လူတကာ ခ်ီးက်ဴးခံလိုျခင္းသည္ပင္ ဘဝ၏အမွားျဖစ္သည္ဟု ကိုဦး ေတြးမိသည္။ ငယ္စဥ္ကဆို အဘြားက ကၽြန္မ ေျမးေလး ဘယ္မွထြက္မေဆာ့ဘူး ဟု ဂုဏ္ယူေျပာတတ္သည္ ။ သည္အခါ ထိန္းရလြယ္ေအာင္ပင္ အေဖသည္ ကာတြန္းစာအုပ္မ်ား ဝယ္ေပးျပီး အေမကေတာ့ ပံုျပင္သာဖိေျပာေတာ့သည္ ။ ရြယ္တူတန္းတူ ကစားၾကသူမ်ားကိုပင္ သနားစရာ သတၱဝါေလးေတြလို႔ ျမင္လာေအာင္ေျပာတတ္ၾကေသးေတာ့ သည္လို လူမ်ိဳးျဖစ္ရမွာကို ငယ္ငယ္ကပင္ ေၾကာက္ခ်င္ခ်င္ ။ အေဖတို႔က တစ္သက္လံုး လူေတာမတိုးေနရေတာ့မည့္ႏွယ္ ထင္ေယာင္လာေစေတာ့ ငယ္ငယ္ႏွင့္ စာဖတ္ႏိုင္ေသာ ကိုဦးသည္ စာလံုးေပါင္းကာ စာအုပ္ေတြဖတ္ေတာ့သည္ ။ ေဘာလံုးကို ဟန္ျပဝယ္ထားသည့္တိုင္ ကန္မည့္သူမရွိ၍ ေျခႏွင့္ပင္မတို႔ျဖစ္ေတာ့ သတိရလို႔ ေရာ္ဘာအစု ပိန္ရႈံ႕ ရႈံ႕ကို ေလထိုးမည္ဆိုေသာအခါ ေဘာလံုးမွာ ပ်က္စီးသြားခဲ့ေလျပီ ။

ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမ မရွိျခင္းကပင္ ကိုဦး၏ အတၱကို ဖြင့္ျဖိဳးေစသည္ထင္၏ ။ ဝမ္းကြဲ အစ္ကို၊ ႏွမ မ်ားကိုပင္ ေသြးနီးသည္ဟုမထင္ .. ၊ ေက်ာင္းတက္ရင္ စာေတာ္ရန္သာ အေရးတၾကီးလုပ္၍ သူငယ္ခ်င္းရွာ၍ ေပါင္းရမည္ကိုပင္ စိတ္မဝင္စားခဲ့ ။ အားအားရွိစာဖတ္ရင္း စာအုပ္ေတြကို စိတ္ဝင္စားလွသည္မဟုတ္သည့္တိုင္ စာအုပ္ထဲမွ ဇာတ္ေကာင္ေတြကို အံ့ၾသ၍သာေနခဲ့၏ ။ ကိုဦးအတြက္ စာရြက္မ်ားေပၚမွ ဘဝသည္ဆန္းၾကယ္လြန္း၍ စက္ ဆုတ္ဖြယ္ အတိျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနသည့္တိုင္ ေက်နပ္မႈကိုေတာ့ ရ၏ ။ စိတ္၏ မေက်နပ္မႈမ်ားသည္ မိမိထက္နိမ့္က်တဲ့ လူမ်ားအေၾကာင္း ၊ ပိုမိုစိတ္ဒုကၡဖိစီးခံရသူမ်ား အေၾကာင္းသိျခင္းမွ စိတ္ေျပလာေစတတ္၏ ။ ထိုအခါ ေက်နပ္ဖို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔ ဝတၳဳဖတ္ၾကတယ္လို႔ သူမ်ားေျပာသည္ကို နားမလည္ ။ ရြယ္တူေတြ ၾကားဝယ္ ရွားရွားပါးပါးေျပာစရာ လည္းမရွိသည္မို႔ လူၾကီးမ်ားကိုပင္ အထင္ၾကီးေစလ်က္ အခ်ိန္ကုန္ရ၏ ။

ကိုဦး မိဘမ်ားသည္ သူ၏ျဖစ္တည္ ၾကီးရင့္လူလားေျမာက္ျခင္းကို ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့သည္ထင္၏ ။ ကိုဦးသည္ ကေလးဘဝ ကုန္ဆုံးခ်ိန္မ်ားကို မသိသားဆိုးဝါးစြာျဖတ္သန္းခဲ့ရ၏ ။ ထို႔ အတြက္တစ္အိမ္လံုးတြင္ အရြယ္ေရာက္ ေယာက်ာ္းတစ္ဦးျဖစ္သူ အေဖ့ကို အခဲမေက်ခဲ႔ ။ ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္ သိသင့္သည္တို႕ ကိုပင္ပြင့္လင္းခဲ့ျခင္းမရွိ … ။ ေျပာင္းလဲလာေသာ စိတ္ကို သူကိုယ္တိုင္သာ က်ိိတ္မွိတ္ခဲ့ရသည္ ။ ထိုအခါ သူငယ္ခ်င္းမ်ားေျပာ ေသာ လႈိက္ေမာဖြယ္အေတြ႕အၾကံဳမ်ားကို သာယာေသာလည္း နည္းလမ္းကိုမသိေခ် ။ သူဖတ္ေသာ စာအုပ္မ်ားသည္ ထိုဘဝကိုေတာ့ သရုပ္ေဖာ္ဖို႔ ေမ့ေလ်ာ့သည္ထင့္ ။ လူလားေျမာက္ခြင့္မရေသာ ဘဝကို စိတ္နာခ်င္သလိုလို … ။ အဘြားကေတာ့ လူပ်ိဳမလုပ္တတ္ေသးေသာ ေျမးအတြက္ လူလယ္ေခါင္မွာ ဂုဏ္ယူ၍ေျပာ၏ ။

ကိုဦး သည္ တစ္သက္လံုး ဟန္ကိုသာေဆာင္တတ္ခဲ့သည္ထင္၏ ။ ၾကာလာေတာ့ ေယာက္်ားပီသျခင္းသည္ပင္ ရွက္ရြံ႕ စရာထင္လာကာ ခိုးခိုးၾကည့္မိေသာ မိန္းကေလးကိုပင္ ပစ္မွားမိ၍ေတာင္းပန္လိုစိတ္ပင္ေပၚလာသည္ ။ ေက်ာင္းတတ္ေနတုန္း ရည္းစားထားတာ ျပစ္မႈတစ္ခု ပဲလို႔ ထင္လာကာ မၾကာခဏ သူ႕ကိုလွည့္လွည့္ၾကည့္တတ္သည့္ မိန္းကေလးကို ဦးစြာပင္ မ်က္လံုးခ်င္းေရွာင္၏ ။ ခပ္ေထြေထြ စပ္ထားေသာ သည္ေခတ္ကလူေတြနားလည္ရ ခက္မည့္အခ်စ္ကဗ်ာ မ်ားကို သာ ေရးေရးျပီး လူၾကီးေတြ မျမင္ေအာင္ ကုတင္ေအာက္မွ တိတ္တိတ္ဝွက္ရေသးသည္ ။ သည္အရြယ္မွာ ဖတ္တတ္လာေသာ ႏိုင္ငံျခား ဝတၳဳေတြထဲက ဇာတ္ေကာင္မင္းသားမ်ားကို အားက်လာကာ အေဖ့ေရခဲေသတၱာထဲမွာ ဘီယာခိုးေသာက္မိလို႔ အန္ေတာ့ အရက္ကိုအနံ႔ပင္ မခံႏိုင္ေၾကာင္းလူၾကီးမ်ားေရွ႕မွာ ဂုဏ္လုပ္၍ ေျပာရ၏ ။

(၃)

လူလားေျမာက္ျခင္းသည္ လူေတာတိုးျခင္းလို႕ သိရေတာ့ ကိုဦးသည္ လူေတြကုိ ေၾကာက္တတ္လာသည္ ။ သည္အခါမွာ အနားမွာ အေဖတို႕ မရွိၾကေတာ့ ။ ( ဒါေတာင္ လိမၼာေၾကာင္းကို အေဝးမွ ခ်ီးမြန္းဂုဏ္ခံေနေသးသည္ ) ။ သည္အခါ ဘ၀သင္ခန္းစာမ်ားကို ဘာမွသင္ၾကားတတ္ေျမာက္ေစျခင္း မရွိဘဲ လူေတြၾကားလႊတ္ရက္ေသာ မိဘမ်ားကို မိမိတစ္ခါ က်ဆံုးရတိုင္းပင္ စိတ္နာရ၏ ။ ဘဝသည္ လူျဖစ္ၾကိဳးပင္နပ္သည္မထင္ ။ ဒါေပမယ့္ ကိုဦးသည္ အတၱၾကီးသူပီပီ မိမိဘဝ ပ်က္မွာေတာ့ ေၾကာက္လွ၏ ။ ထိုအခါ ဝါသနာမပါဘူး မလုပ္ခ်င္ဘူးလို႕ ခပ္ညည္းညည္းေျပာတတ္သည့္တိုင္ ပညာကိုေတာ့ ၾကိဳးစားသင္ေလသည္ ။

ကိုဦးသည္ ပူေလာင္မွာကို ေၾကာက္သျဖင့္ ခ်စ္ျခင္းကို ၾကိဳးစား၍ေရွာင္၏ ။ လူမ်ားေတြ ခ်စ္သူရည္းစားတြဲသြား တြဲလာျမင္လွ်င္ အားက်စိတ္ႏွင့္ပူေလာင္ရ၏ ။ ဘဝတြင္ ခ်စ္သူကို ေတြ႔မွ ေတြ႔ပါ့ ဦးမလားလို႔ ထင္လာကာ အခ်စ္ဆံုးကို ေတြးေလတိုင္းမိမိကိုသာ ဦးတည္၏ ။ တစ္သက္လံုးအတူေနလာေသာ မိဘမ်ားကို ပင္တြယ္ၿငိစိတ္မရွိတာ အားမရျဖစ္ရသည္ ။ မိတ္ေဆြရွားပါးေသာ ကိုဦးသည္ အျမင္က်ယ္ေစရန္ စာမ်ားကိုသာ ဖိ၍ဖတ္သည္ ။ တစ္သက္လံုး သည္လိုမေနရစေကာင္းလို႔ထင္၏ ။ တစ္ခါတစ္ခါ လူမသိ သူမသိ မထင္ရွားေသာ အျဖစ္ကို အားမလို အားမရျဖစ္၏ ။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သူမ်ားႏွင့္မတူဘူးဟု ထင္၏ ။ ထို အခါအထင္ၾကီး စိတ္ျဖင့္ မိမိအတၱကို ၾကိဳးစား၍ျမွင့္တင္ျပန္ေလသည္ ။

(၃)

အေထြးသည္ ကိုဦး၏ ခ်စ္သူျဖစ္လာ၏ ။ အေထြးသည္ လူတကာ၏ အားက်ခံရႏိုင္ေသာ ရည္စားျဖစ္ႏိုင္ သည္ ။ ထိုအခ်က္ျဖင့္ ကိုဦးသည္ ရင္ခုန္သလိုလိုရွိေသာ အေထြးကို ခ်စ္ခြင့္ပန္သည္ ။ ရည္းစားမရွိလွ်င္ ဂုဏ္ငယ္ႏိုင္ေသာ အခ်က္ေၾကာင့္ အေထြးကို ရင္ခုန္ခဲ့ပါသည္လို႔ ကိုဦး ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ဝန္ခံ ရခ်ိန္တြင္ အေထြးကို အားနာသလိုလိုေတာ့ ရွိ၏ ။ သို႔ေသာ္ အေထြး၏ မိဘဂုဏ္ ၊ ဥစၥာဂုဏ္တို႔ေၾကာင့္ သူ႔ကို ေတာ္လွသည္ ဟုခ်ီးက်ဴးခံရမည့္ အေရးကိုေတာ့ တင္ၾကိဳ၍ ဝမ္းသာခဲ့သည္ ။ ထိုအခါ ကိုဦးသည္ အားက်စရာ ခ်စ္သူရည္စား ၊ တစ္ေန႔ေန႔တြင္ အိမ္ေထာင္သည္ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ အျဖစ္ အသစ္တဖန္ေမြးဖြားရဲေတာ့မည္ထင္သည္ ။

(၄)

အေထြးနဲ႔ ကိုဦးသည္ ညေနစာကို အတူတူစားတတ္ၾကျပီး အိပ္အျပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ စကားေျပာၾကျမဲျဖစ္သည္ ။

ထိုညေနတြင္လည္း ခါတိုင္းလိုပင္ အိမ္အျပန္ အျပံဳးကုိယ္စီႏွင့္ အခ်စ္အေၾကာင္းေဆြးေႏြးေနမိၾကသည္ ။ ေမွာင္ရိပ္သန္းလာေတာ့မွ အေထြးက အိမ္ထဲဝင္ဖို႔ သတိရလာျပီး စကားျဖတ္ရေလေတာ့သည္ ။

အေထြးက ျပံဳး၍ -

“အခ်စ္က ဘယ္ကစတယ္လို႔ ကိုဦးထင္လဲ … ခ်စ္ျခင္းက အစရွာရခက္တယ္ ဆိုလို႕ သတိရေသးတယ္ ။ ကိုဦးကို စေတြ႕ဖူးတုန္းကဆိုရင္ စာအုပ္ေလးထိုင္ဖတ္ေနေတာ့ ရင္ထဲမွာျဖစ္လာတာက သိပ္သနားစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ျဖဴစင္လြန္းတဲ့ သူတစ္ေယာက္လို႔ပဲ ၊ သနားလြန္းလို႕ ခ်စ္လာရတာ ထင္ပါရဲ့ ၊ ခုဖြင့္ေျပာလို႔ စိတ္လဲဆိုးမသြားနဲ႕ ဦးေနာ္” လို႔ မေမွ်ာ္လင့္ေသာ စကားကိုဆို၏ ။

ကိုဦးသည္ ထိပ္ထိပ္ျပာျပာျဖစ္သြားျပီး ျပံဳးေနက်ဟန္ေဆာင္အျပံဳးကို သာ ေညာင္းညာလာသည္အထိျပံဳးရ၏ ။ အျပန္လမ္းေတြ ျမင္ေနရတတ္သည့္ ရိပ္ေယာင္ ဝိုးဝါးမွန္မ်ား ထဲမွ သနားဖြယ္သူ႕ ပံုရိပ္ကိုပင္ျပန္မျမင္ရဲ သေယာင္ရွိ၍ လာသျဖင့္ ေခါင္းကို ငိုက္စိုက္ခ်ထား ကာ ကြန္းခိုရာအိပ္ခန္းတြင္းသို႕ ပင္ဦးတည္၍ ေလွ်ာက္လာသည္ ။ ဘဝတြင္ ခ်ီးမြန္းခဲ့သူမ်ားသည္ တစ္ေန႔ေန႔တြင္ လူစဥ္မမွီ ၊ လူလားမေျမာက္ရသူ သူ႕ကို အေထြးလို သနားေကာင္းသနားေနေတာ့မည္။ သည္အထဲတြင္ အေဖတို႔ေရာပါေကာင္းပါႏိုင္ေသး၏ ။

“အလိုေလး ငါ့ကို သနားစရာ သတၱဝါဆိုပါ့လား”

စာအုပ္မ်ားျဖင့္ ျပည့္သိပ္ေသာ အခန္းျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေပၚလာေသာ အေတြးမွာ “ငါဟာ သနားစရာသတၱဝါပါလား” လို႕ ျဖစ္၏ ။

ကိုဦးသည္ မွန္ထဲမွာ ပံုရိပ္ကို စိတ္ပ်က္စြာၾကည့္၏ ။ ပါးရိုးက်က် ေယာက္်ားတစ္ေယာက္သည္ မႈန္မႈိင္းစြာျပန္ေငး ေနသည္ကို ျမင္ရေတာ့ က်ရႈးံသူတစ္ေယာက္ကို ဟားတိုက္ခ်က္စိတ္ပင္ေပၚလာသည္ ။ ထြက္ေျပးလွ်င္ ေကာင္းမည္လားဟု ထင္လာသည္ ၊ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုး ၾကိဳးပမ္းမႈသည္ လူအမ်ားသနားခံ ရဖို႔ ဟန္ေဆာင္ျပေနရသလိုထင္၏ ။ ခပ္စူးစူးျပံဳးလိုက္ေတာ့ က်ဆံုးသူသည္ သိကၡာဆယ္ႏိုင္သြားသည္ထင္၏ ။ ေအာင္ႏိုင္ျခင္း၏ လမ္းစသည္ ထို ညစ္က်ယ္က်ယ္အျပံဳးျဖစ္ႏိုင္သည္ ။ ထိုအျပံဳးသည္ မိမိအတြက္ ဂုဏ္ယူသူမ်ား ၊ ခ်ီးက်ဴးခ်စ္ခင္သူမ်ားကို ေအာင္ႏိုင္မည္ထင္၏ ။ ကိုဦးသည္ အျပံဳးကို ၾကည့္ရင္းအဝတ္မ်ားကို လဲ၏ ။

(၅)

ကိုဦးသည္ ထိုေနရာသို႔ မေရာက္ဖူးသည့္တိုင္ သေဘာကိုေတာ့နားလည္၏ ။ သူငယ္ခ်င္းေယာက္်ားေလးေတြက ထိုေနရာမွ စြန္႔စားခန္းမ်ားကို မစားရဝခမန္း ေျပာတတ္တုန္းက အားက်စိတ္ကို စက္ဆုတ္စိတ္ျဖင့္ ထိန္းခ်ဳပ္ခဲ့ရေသးသည္ ။ ထိုေနရာမွ မီးမ်ားသည္ပင္ ျပာတစ္လွည့္ နီတစ္မ်ိဳးျဖင့္ လူ႕စိတ္ကို လွည့္စား၍ ေနေလသည္ ။ ျမင္သမွ် လူတိုင္းသည္ လွပ၍ ျပင္းျပေသာဆြဲေဆာင္အားတစ္ခုစီ ျဖာထြက္ေနၾကသည္ထင္၏ ။ မိန္းမမ်ားသည္ ကိုဦးကို ျမဴခ်ိဴ၍ၾကိဳၾက ၏ ။ ကိုဦးသည္ သည္တစ္ခါေတာ့ စက္ဆုတ္စိတ္ကို ခ်ိဳးႏွိမ္ရင္း မ်က္လံုးမ်ားကိုေမွး၍ အကဲခတ္၏ ။

သနားစရာမိန္းမမ်ားသည္ သူ႕ကိုသနားဖို႕ စိတ္ရွိေတာ့မည္မထင္။ သူသည္ လူလားေျမာက္ျခင္းကို သည္ေနရာမွာ ရွာႏိုင္၏ ။ အရွက္ကင္းမဲ့စြာ ရမၼက္တက္ၾကြျခင္းသည္ပင္ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္အတြက္ မာနကိုေသြးသစ္ေလာင္းေစေတာ့မည္ထင္၏ ။

ကိုဦးသည္ ခပ္ငယ္ငယ္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္၏ ဦးေဆာင္ရာကိုလိုက္လာသည္ ။ ထိုအမ်ိဳးသမီး သည္ က်ဥ္းေျမာင္းေသာေလွကားထစ္မ်ားစြာကို စ၍တက္၏ ။ အခန္းဝဝယ္ အမ်ိဳးသမီးသည္ ကိုဦးကို ျပံဳး၍ဝင္ေစ၏ ။ သည္အခါ ခပ္ေပါ့ေပါ့ေၾကးစားဆန္ဆန္ သနား ေလးစားျခင္း ကင္းမဲ့ဟန္ကိုအမ်ိဳးသမီး၌ ေတြ႕ရသည္ ။

ကိုဦးသည္ မိဘမ်ား၏ မ်က္ႏွာကို ျပန္ျမင္လာသည္ ။ ေဆြမ်ိဳးမ်ား၊ မိတ္ေဆြမ်ား ၊ ေထြးႏွင့္ ေနာက္ မသိကၽြမ္းတာေတြေရာ၊ ခင္မင္ရင္းႏွီးတာေတြေရာ အကုန္ပါသည္ ။ သူတို႕အားလံုးကို မွန္းၾကည့္လို႕ရျပန္သည္ ။ တစ္သက္လံုးအကၽြမ္းမဲ့ ယံုၾကည္ေနရမည့္ သူေတြဆိုတာ ေတြးမိျပန္ေတာ့ ေဒါသသည္ သူတို႕ဘက္ဆီက ကိုယ့္ဘက္ကိုျပန္လွည့္လာသည္ ။ ကိုဦးသည္ အံ့ၾသစဖြယ္ ေပ်ာ္သလိုလိုရွိလာျပန္သည္ ။ ၾကီးရင့္ျခင္း၏ အျမတ္ ထိေတြ႕မႈအာရံုကို ေတာင့္တလာသည္ ။ရိုက္ႏွက္ကန္ေက်ာက္ပစ္လိုက္ခ်င္ျပန္၏ ။

ျပတင္းျပင္သည္ေမွာင္၏ ။ ေလာကၾကီးသည္တိတ္တဆိတ္ အဆက္ျပတ္သြားျပီ ။ တံခါးသည္လည္းပိတ္ခဲ့ျပီ။ အမ်ိဳးသမီး၏လက္မ်ားသည္ ကိုဦး၏ခါးကိုေပြ႔ထားရာမွ ပို၍တင္းၾကပ္လာျပန္သည္ ။ ထို႔ေနာက္ ကိုဦးသည္ မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ား၊ သူ႔ကို ေတာ္လွသည္ဟု ခ်ီးမြန္းေသာ ဆရာမမ်ားကိုလည္းေကာင္း၊ ေထြးကိုလည္းေကာင္း တခဏတာ ေမ့ေလ်ာ့သြားခဲ့ေလသည္။

(Aung Phyoe)

21 March 2010.

အလြန္

2009-12-22T06:45:00.005+08:00

Blog မေရးျဖစ္တာၾကာျပီ ။ စိတ္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးပါ ... ခ်ေရးၾကည့္ခ်င္တာၾကာျပီ ။ ခုတေလာေတာ့ စာအုပ္ေတြပဲ ဖတ္ျဖစ္ေနတယ္ ။ စာအုပ္ေတြဖတ္တာမ်ားေလ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားမရလို႔ စာမေရးခ်င္ေလပဲ ။

အလြန္

မိလြင္ …

ခုခ်ိန္မွာငါ့စာကိုရရင္ ရုတ္တရက္အံ့ၾသသြားမယ့္ နင့္မ်က္ႏွာကို ခုထဲက ၾကိဳျမင္ထားမိတယ္.. ။ ငါ့ဆီက စာလာမယ္လို႕ နင္ေမွ်ာ္လင့္ထားမွာမဟုတ္ဘူးေနာ္ .. ေတာ္ၾကာ နင့္ရည္းစားဆီကလားလို႔ ထင္လို႔ အေျပးအလႊား အလာ စာအိတ္ေပၚက ငါ့နာမည္ကိုျမင္ရင္ နင္ေတာ္ေတာ္ ေအာင့္သြားမွာဘဲ .. ။ ဒါေပမယ့္ သည္စာကို နင္ဖတ္ခ်င္မယ္ဆိုတာ ငါယံုတယ္ .. နင္နဲ႕ ငါက အရင္ငယ္ငယ္တုန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြေလ ပိုပိုလိုလိုေျပာရရင္ ငါတို႕တေတြ ကိုယ္စီဗိုက္ထဲမွာ ေနကတည္းက ေတြ႕ၾကတယ္ဆို ရင္ ဘယ္သူယံုမွာလည္းေနာ္ …. ။

ဒါေပမယ့္ နင္နဲ႕ငါ သူငယ္ခ်င္းစျဖစ္ေတာ့ ၇ တန္းႏွစ္မွာ… အရင္တုန္းကတည္းက သိဖူးတယ္လို႕လည္း အဆက္အသြယ္မရွိၾကေတာ့ စေတြ႕ေတြ႕ ခ်င္းသိပ္အေစးမကပ္ၾကပါဘူး … ေနာက္နင္ေရာငါေရာ တနဂၤေႏြပီပီ စိတ္ေကာက္တတ္ၾကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာဆို ေအာ္ေၾကာလန္ေပါ့ ေနာက္မွ နင္တို႕တေတြ အားလံုးနဲ႕ ခင္သြားၾကတာ …

ငါတို႕မိဘေတြ အရင္ကတည္းက သိၾကတယ္ဆိုတာ ေတာ့ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာမွသိတာ ..အဲသည္ေန႔ က က်ဴရွင္ကို ငါ့အေဖလိုက္ပို႔တယ္ …အဲ နင့္အေဖကလည္း နင့္ကိုလိုက္ပို႔ေတာ့မွ သူတို႕သူငယ္ခ်င္းေတြျပန္ေတြ႕ၾကတာေလ… ။ သူတို႕တေတြေျပာၾကမွ ငယ္ငယ္တုန္းက ငါတို႕ဆီနင္တို႕လာလည္တာ ေရးေရးမွတ္မိတယ္ ။ ငါကလည္း ငယ္ငယ္ .. နင္ကလည္းငယ္ငယ္ဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ေတာင္မမွတ္မိၾကပါဘူးဟာ … ေနာ္ ။ .. အဲသည္တုန္းက ငါတို႔ က အညာမွာဘဲ ေနၾကတုန္း နင့္အေဖတို႕က ထြန္တုံးပိတ္ခ်ိန္အမွီ ေရႊစည္းခံုဘုရားပြဲကို လာၾကတာဆို .. တို႔ဆီကေန ေညာင္ဦးကို သေဘၤာနဲ႕ အတူသြားၾကတာေတာ့ မွတ္မိပါရဲ့။ နင့္တို႔ကိုေတာ့မမွတ္မိေတာ့ဘူး .. ငယ္ငယ္တုန္းဆိုေတာ့ ေရႊစည္ခံုအညာဘုရားပြဲမွာ ေပ်ာ္ၾကတယ္ဆိုတာပဲမွတ္မိတယ္ … အဲသည္တုန္းက အေဖ .. အေမရယ္ အဘြားရယ္နဲ႕သြားၾကတာဆိုေတာ့ အရုပ္ေတြ အုိးပုတ္ေတြ အဝတ္အစားေတြရယ္ တနင့္တပိုးဝယ္လာတာဘဲ ၊ မွတ္မွတ္ရရ နင့္က ေလမႈတ္လို႕ရတဲ့ ပလတ္စတစ္ေကာင္မေလးရုပ္ၾကီးဝယ္လာတယ္ … ဘာလိုမွတ္မိတာလည္းဆိုေတာ့ ငါကအဲသည္တုန္းက မိန္းမလိုမိန္းမရ အဲသည္လိုအရုပ္ကိုလိုခ်င္ေနလို႔ဟ …. ။ ဒါပါပဲ .. ။

အေဖတို႔ အေမတို႕ အဲသည္အေၾကာင္းကိုေျပာရင္းကမွ နင္နဲ႔ငါ သိခဲ့ၾကမွန္း မွတ္မိတာ .. နည္းနည္းေတာ့ ပိုခင္သြားသလိုပဲ ေနာ္ ၊ … သိလား နင့္သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာင္ ငါတို႕ကိုမိဘခ်င္းမွန္းထားတယ္ဆို ျပီးစၾကေသးတယ္ေလ .. ဟားဟား … နင္နဲ႕ငါက ရည္းစားလည္းမျဖစ္ခဲ့ေပါင္… ေရစက္မပါလို႔ေပါ့ေနာ္ .. ႏို႔မို႕ဆို … ! ေဟ့ မိလြင္ နင္ရယ္ေနျပီမဟုတ္လား …. သိတာေပါ့ ငါတို႕ကို စၾကရင္ တို႕ သိပ္ရယ္ခ်င္တာဘဲ ေနာ္

အဲသည္တုန္းက …. အေဖတို႕တေတြ ျပန္ေတြ႔ၾကေတာ့ သူတို႕အလုပ္အတူတူလုပ္ခဲ့ၾကတဲ့အေၾကာင္းေျပာၾကတယ္ … နင္အေဖက အခုေတာ့ ကမ္းလြန္ေရနံမွာတဲ့ ၊ ေဒၚလာနဲ႕ ရတယ္ဆိုလားေျပာၾကတာေတာ့ၾကားတယ္ … ငါတို႔ကေတာ့ အဲသည္တုန္းက သိပ္အဆင္မေျပဘူးေလ … ဆည္ေျမာင္းမွာဆိုေပမယ့္ သူမ်ားအရာရွိေတြကားစီးႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အေဖ့မွာ ဆိုင္ကယ္ေလးနဲ႕ဘဲ …ငါတို႔မွာ အဘြားဆံုးသြားလို႕ မိသားစုကလည္း ေလးေယာက္ဘဲဆိုေတာ့ လူတန္းေစ့ေတာ့ေနရပါတယ္ … ၊ ဒါေပမယ့္ အေဖကေတာ့ နင့္အေဖကိုေျပာေလရဲ့ ကေလးေတြေရွ႕ေရးကရွိေသးတယ္တဲ့ … ကိုယ့္အေမေလာဘနည္းသေလာက္ ၊ရိုးသေလာက္ အေဖကေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ရွိတယ္ ၊ ၾကံေရဖန္ေရလည္းရွိတယ္ … ၊ အရင္တခါက အေဖ သူ႕အထက္အရာရွိနဲ႕ ျပႆနာတတ္ဖူးတာရယ္ ေနာက္ေနရာေကာင္းရေအာင္ ေငြနဲ႔ မလိုက္ႏိုင္တာရယ္ေၾကာင့္ အခြင့္အေရး မရႏိုင္တာရယ္လို႕ တစ္ခါတစ္ေလ မူးရင္ေျပာတတ္ရဲ့ … ။ မိလြင္ သိသလို ကိုယ့္အေမကေတာ့ ရိုးတယ္ေလ .. အေမမို႔ မေျပာသာေပမယ့္ လည္လည္ဝယ္မရွိတာေတာ့ အမွန္ဘဲ .. ။

သည္လိုပါဘဲေလ …မိဘေတြက သားသမီးေတြကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြထားတတ္ၾကတာ သဘာဝေပမယ့္ သည့္အတြက္သားသမီးေတြ နာက်င္ခံစား ၾကရတာဟာ သူတို႕အနာဂတ္ေကာင္းေစခ်င္လို႕ပါဗ်ာ ဆိုတဲ့စကားတစ္ခြန္းနဲ႕ ေက်ပ်က္သြားလိမ့္မယ္ ။ နင့္မွာလည္း ခံစားခ်က္ရွိတာ ငါသိတာေပါ့ … ငါတို႔က အက်ိဳးေပးလည္းဆင္ၾကတယ္ဟာ ..ေနာ္ ။ ဒါေပမယ့္ ငါတို႕ ေက်ာင္းတတ္ေနတုန္း သံုးႏွစ္ေလာက္မွာ အပူအပင္ကင္းကင္းေပ်ာ္ၾကရတာေတာ့ အမွန္ဘဲေပါ့ … ။ အဲသည္တုန္းက ငါ့ကိုလည္း အေဖကသူလို ခ်င္သလိုရိုက္သြင္း … နင့္ကိုလည္းနင့္မိဘက ေဆးေက်ာင္းတတ္ကိုတက္ရမယ္ဆိုျပီး ဘယ္လိုဘဲ ဖိအားေပးေပး ငါ့တို႕တေတြအားလံုး ရည္ရြယ္ခ်က္မဲ့နဲ႔ ေပ်ာ္ခဲ့ၾကဘူးတယ္ေနာ္ … ။ အဲသည္တုန္းက ရည္ရြယ္ခ်က္ဆိုတာ စာစီစာကံုးေခါင္းစဥ္တစ္ပုဒ္ေလာက္ ၊ သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္း စေကာင္းေနာက္ ေကာင္းယံု သက္သက္ေလာက္သာ သေဘာထားၾကတာမဟုတ္လား … ။ အဲသည္လို အခ်င္းခ်င္းေတြၾကားမွာမွ ငါခိုင္ေလးကို စသိခဲ့တာ …ေလ ။ ဟုတ္တယ္ ငါ့ဘဝမွာ ခိုင္ေလးက ပထမဆံုးေတြ႕ဖူးတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ၾကီးတဲ့ မိန္းကေလးဘဲ … ။ ေနာက္ ရည္မွန္းခ်က္ရဲ့တန္ဖိုးနဲ႔ ေပးဆပ္ရမႈေတြကိုေရာ သိေစခဲ့တဲ့ မိန္းကေလးေပါ့ … ။

ခိုင္ေလး တို႔ေက်ာင္းကိုေျပာင္းလာတဲ့ ေန႔ကို ရက္စြဲကအစ မွတ္မိေနတယ္လို႔ ငါေျပာရင္ နင္ဟားမွာမဟုတ္လား … ဟုတ္တယ္ေလ အမွန္ကေတာ့ အဲသည္တုန္းက မွတ္မိတာမဟုတ္ပါဘူး … ။ သူ႕ကိုမွ သတိမထားမိေသးတာ … ေနာက္ခင္လာမွ သူ႔ကိုေမးၾကည့္တာ … နင္ ဘယ္တုန္းက ေျပာင္းလာတာလဲလို႔ .. ေပါ့ ။ ခိုင္ေလး ငါတို႕က်ဴရွင္ေရာက္လာမွ သူနဲ႔တို႕စခင္တာေလ .. သူကနင္တို႕လို ပုံတုန္းေတြၾကားမွာ နည္းနည္းပဲမ်ားတယ္ေနာ္ …. ။ စာေတာ္တယ္လို႔လည္း နာမည္ၾကီး … ပဲလည္းမ်ားေပမယ့္ သူ႕ကိုလိုက္တဲ့ ေကာင္ေတြကေတာ့ သိပ္မမ်ားဘူးေလ ..ဘယ္နယ္ခိုင္ေလးက ေခ်ာမွမေခ်ာတာ .. သာမန္ပါဘဲ ၊ ငါအမွန္အတိုင္းေျပာရင္ သူကို စြဲလန္းမိတာ ရုပ္ရည္ေၾကာင့္မဟုတ္ဘူး …. ( ေျပာလို႔ေျပာတာမဟုတ္ဘူး နင္သာျပင္ျပင္ဆင္ဆင္ဆို သူ႔ထက္ပိုေခ်ာတယ္ ဟ… ဟ… ) အဲသည္တုန္းက မေျပာတတ္ေပမယ့္ ခုထင္တာေတာ့ သူ႕စိတ္ဓာတ္ေၾကာင့္ဘဲ အဲသည္အရာကိုျမတ္ႏိုးစရာလို႕ ငါ့စိတ္ကလက္ခံ သြားလို႔ပဲ .. ၊ စိတ္ေပ်ာ့တဲ့ ေယာက်္ားေလးေတြက ခပ္ထက္ထက္မိန္းကေလးေတြကို သေဘာက်တတ္တယ္ဟ မွတ္ထားဦး ။ သူက တစ္ခါတစ္ခါ ငါ့ကို သူ႔ရည္မွန္းခ်က္ေတြ အေၾကာင္းေျပာတတ္တယ္ ၾကားစကေတာ့ အေတာ္ၾကြားတဲ့ မိန္းကေလးပဲလို႔ … ဘယ္ႏွယ့္ .. ငါတို႕ အခ်င္းခ်င္းဆို သည္လိုမ်ိဳးမွမေျပာတတ္ၾကတာ .. ။ သူ႕ရည္မွန္းခ်က္ေတြကလည္း ဟဲဗီးၾကီးေတြ အၾကီးၾကီးေတြဟ ၊ .. တစ္ခါတစ္ခါဆိုရင္ နင္သည္လို တစ္ေန႔ ျဖစ္ကိုျဖစ္မယ္လို႔ထင္လားလို႕ ငါသူ႔ကို ေမးၾကည့္ခ်င္သား .. ဒါေပမယ့္ မေမးျဖစ္ခဲ့ဘူး ။

နင္သိတဲ့အတိုင္းဘဲ ငါ ၉ တန္းႏွစ္စမွာ ငါ့အေဖ ႏိုင္ငံျခားကိုထြက္သြားတယ္ .. အစိုးရဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္အတြက္ Passport ရဖို႔ မလြယ္ေတာ့ အေဖကသူ႕သက္ဆိုင္ရာေတြကို ပတ္သက္သလို ၾကည့္ေပးရင္းနဲ႔ သူနည္းသူ႕ဟန္နဲ႔ ရေအာင္ထြက္သြားတာ .. ငါကသာ မသိလို႕ သူ႔အသိေတြလည္း သည္လိုဘဲျဖစ္သလိုထြက္ၾကတာတဲ့ . စင္ကာပူဆို သည္တုန္းက သိပ္ကိုအလုပ္အကိုင္ရလြယ္တယ္လို႔နာမည္ၾကီးတာေပါ့ … အေဖ့သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕ ကလည္းရွိေတာ့ အေဖကေတာ့ သူတို႕ကိုအားကိုအဆက္အသြယ္လုပ္လို႕ သည္ကို စြန္႔ျပီးထြက္သြားခဲ့တယ္ .. အေဖ မသြားခင္ ငါတို႔ေမာင္ႏွမကိုေျပာတယ္ စာၾကိဳးစားဖို႕နဲ႕ … ငါတို႔ကို မၾကာခင္ဟိုကိုေခၚႏိုင္ဖို႕ သူၾကိဳးစားမယ့္အေၾကာင္း … ေနာက္ သူ႕လိုမျဖစ္ေအာင္ ဟိုမွာပညာ သင္ႏိုင္ဖို႕ ၾကိဳးစားၾကလို႔လည္းေျပာတယ္ … ။ အဲသည္ညက အေဖေျပာတာေတြေတာ့ အမ်ားၾကီးပဲဟာ ငါလည္း ဝမ္းနည္းနည္းနဲ႔ဆိုေတာ့ သိပ္ေတာ့မမွတ္မိပါဘူး ..အေဖနဲ႕မတည့္ေပမယ့္ သည္လိုခြဲရမယ္ဆိုေတာ့ ဝမ္းနည္းသား .. ဟ အေမနဲ႕ညီမေလးကေတာ့ ေျပာမေနနဲ႕ေပါ့ဟာ … ။ အေဖကို လိုက္ပို႔ေတာ့ ရန္ကုန္ကိုအေမဘဲလိုက္သြားတယ္ …သူမ်ားေတြလို အေပ်ာ္ခရီးထြက္တာ ၊ ပညာေတာ္သင္သြားတာမ်ိဳးမဟုတ္ေတာ့ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ခပ္ကုပ္ကုပ္ပဲေပါ့ … တဲ့ ၊ ျပန္လာေတာ့ အေမကေျပာရွာတယ္ ရန္ကုန္ဆိုတာ သူတို႕အရင္ေက်ာင္းတတ္တုန္းကလိုမဟုတ္ဘူးတဲ့ လူေတြဆိုလည္းျပန္လန္ေနၾကတာပဲတဲ့ ၊ တိုက္ေတြ ကားေတြ ဆိုလည္းဟီးေနတာပဲတဲ့… အေမ့ကို ၾကည့္ရတာ အနာဂတ္အတြက္ ေပ်ာ္ေနရွာပံုပဲ …. တစ္ေန႔ေန႔တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ငါ့သားသမီးေတြလည္း သူတို႔လို လူတန္းေစ့ျဖစ္ရမယ္ဟဲ့ ဆိုတဲ့ အံု႕ပုန္းေပ်ာ္ေလးနဲ႔ ေနမွာေပါ့… ။ လူတိုင္းမွာ သဘာဝကေပးထားတဲ့ ကိုယ္ပိုင္စြမ္းအင္တစ္ခုရွိတယ္ဆို နင္ယံုမလား မိလြင္ … အဲဒါကေတာ့ အနာဂတ္ကို တင္ၾကိဳျမင္ခြင့္မရွိျခင္းပဲ … ။

အဲသည္စြမ္းအားကို သံုးျပီး ငါတို႕တေတြေပ်ာ္ခဲ့ၾကတယ္ေနာ္ .. နင့္မိဘေတြက နင္ေဆးေက်ာင္းမရရင္ ေက်ာင္းဆက္မထားဘူးေျပာတုန္းက နင္ငိုတာမွတ္မိေသးလားမိလြင္ ။ အဲသည္တုန္းက နင္ေျပာတယ္ေလ ငါတို႕ ေပ်ာ္ရမယ္ဆိုတာ ၂ ႏွစ္ေလာက္ပဲက်န္ေတာ့တယ္လို႔ … ဒါေပမယ့္ အဲသည္တုန္းက အားလံုးရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ အားလံုးေဆးေက်ာင္းမွာျပန္ေတြ႔ၾကမွာပါလို႔ ေျပာလိုက္မိၾကတယ္ … ဟုတ္တယ္ေလ စိတ္ကူးယဥ္ႏိုင္ၾကတုန္းမွာ တို႔လို နယ္ကေက်ာင္းသားတိုင္းရဲ့ အိပ္မက္ကေဆးေက်ာင္းပဲေပါ့ … ေဆးေက်ာင္းတက္ .. ဆရာဝန္ၾကီးလုပ္ …ေနာက္…… ေသခ်ာတာက ငါတို႔အားလံုးသည္ထက္ပိုျပီး မေတြးတတ္ခဲ့ၾကတာပဲ . ။ မွတ္မွတ္ရရ အဲသည္ေနာက္ ငါ့ကို ခိုင္ေလးကေတာ့ေျပာတယ္ သူကေတာ့ M.B.B.S နဲ႕မေက်နပ္ဘူးတဲ့ ဘာမွလည္းလုပ္လို႔မရမွာ မဟုတ္ေတာ့….. ေနာက္ထပ္ ႏုိင္ငံျခားက ဘြဲ႕တစ္ခုခုရမွ ေက်နပ္မယ္တဲ့ … သိတဲ့အတိုင္းဘဲကြာ .. သူကေတာ့ ..အဲသည္ကတည္းက .. ။

သည့္ေနာက္မွာ အရင္ကထက္ငါတို႔ အဆင္ပိုေျပလာတာအမွန္ပဲ .. အေမရဲ့အျပံဳးေတြ ၊ ညီမေလးရဲ့ ေတာက္ေတာက္ပပေလးေတြဟာ အရင္ကထက္ပိုလာတာေတာ့အမွန္ .. ၊ ၁၀တန္းမွာ ကိုယ့္ကို ဝိုင္းထားေပးမယ္ .. Guide ငွားေပးမယ္လို႔လည္း အဲသည္တုန္း အေမက ေျပာေသးတယ္ .. အေဖကလည္း တစ္လတစ္ခါေလာက္စာေရးတယ္ အေဖ့ဆီစာျပန္မယ္ဆို သံုးတန္းအရြယ္ ညီမေလးက ဖြဲ႔ဖြဲ႕ႏြဲ႔ႏြဲ႔ ကိုေရးေတာ့တာပဲ … အေဖကလည္း အလုပ္ရတဲ့အေၾကာင္း ၊ ေနထိုင္ခြင့္မက်ခင္ လုပ္ခနည္းေသးတဲ့အေၾကာင္း ၊ ေနာက္ငါတို႕ကို စာၾကိဳးစားဖို႕အေၾကာင္းေတြမွာ ရွာတယ္ … ၊ ငါေလ အဲသည္တုန္းက အေဖ့ကို သနားလည္းသနားမိတယ္ … အားလည္းကိုးတယ္ .. ေနာက္ေတာ့ ပိုျပီးေတာ့လည္း ခ်စ္သြားတယ္ နင္သိလား … ဟုတ္တယ္ အရင္ကတည္းက အေဖနဲ႕သား သိပ္အေရာမဝင္ေပမယ့္ အေဖ့ကို ငါခ်စ္တာေပါ့ … ၊ ဒါေပမယ့္ နင္သိလား ခုခ်ိန္အထိ ငါအေဖ့ကို ခ်စ္တယ္လို႕ ပါးစပ္ကဖြင့္မေျပာဘူးေသးဘူး … ၊ အေဖၾကားရင္လည္း ငါေျပာတာကို ယံုမွယံုပါ့မလားဟာ … နင္မိဘေတြနဲ႕ေရာအဆင္ေျပလား .. မိလြင္ ..

ဆရာမ မစႏၵာရဲ့ "ကြက္လပ္ကေလးျဖည့္ေပးပါ" ကိုဖတ္ျပီး အလတ္ျဖစ္ရတာမေကာင္းဘူးလို႔ နင္ေျပာဘူးတယ္ေနာ္ မိလြင္ .. နင့္မိဘေတြက သူတို႕သမီးၾကီးေတာ့ခ်စ္တယ္ အငယ္ေလးကိုက် သည္းတယ္ .. နင့္ကိုေတာ့မခ်စ္ဘူးတဲ့ …သည္အေတြးက ရင့္က်က္လာတာနဲ႕အမွ် ေမွးမွိန္သြားမွာပါ ဟာ ..မဟုတ္ဘူးလား …. ဒါေပမယ့္ အဲသည္တုန္းက နင္သိပ္ခံစားရတယ္ဆိုတာ ငါနားလည္ပါတယ္ … “သူ႕သမီးအၾကီးမလို ေဆးေက်ာင္းမရရင္ ငါ့ကိုေက်ာင္းဆက္မထားဘူးတဲ့ ဟယ္” လို႕ နင္ေျပာခဲ့တာကို ငါဘယ္လိုေမ့မွာလဲ …

ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ရဲ့ ဘဝမွာ ၁၀ တန္းက ေရွ႕ေရးကို အဆံုးအျဖတ္ေပးမွာမို႔ အေရးၾကီးတယ္ဆိုတာ တို႔ေတြအားလံုးစြဲထားရတယ္ … ဘယ္လိုၾကိဳးစားရမွာလည္း…. အေကာင္းဆံုးဆရာမ ေတြဆီမွာ က်ဴရွင္ယူ … ေနာက္ အေကာင္းဆံုးဆိုတဲ့ Guide ေခၚ တစ္ေန႕တေန႔စာေတြကုန္းက်က္ သည္လိုနဲ႕စာေမးပြဲမွာ အမွတ္အမ်ားဆံုးရေအာင္ေျဖ သည္လိုမဟုတ္လား …. တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ ဘဝဆိုတာၾကီးကို စတိုက္ဖို႕တို႕တေတြ ျပင္ဆင္ၾကတာလို႔မ်ား ရိပ္မိခဲ့ရင္ သိပ္ရယ္ဖို႔ေကာင္းမွာပဲ … တို႕တေတြ အားလံုးပင္ပန္းၾကတယ္ ဒါေပမယ့္..အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ငါေလ အဲသည္ႏွစ္မွာအေပ်ာ္ဆံုးပဲ .. ခိုင္ေလးေၾကာင့္လည္းပါတာေပါ့ .. ငါတို႔အိမ္အေျခအေနအရလည္းပါတာေပါ့ … ဘာပဲေျပာေျပာမိသားစု တစ္ခုဟာ ျပည့္ျပည့္စံုစံုေနႏိုင္မွ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္မယ္ … မဟုတ္လား … ။ သည္အတြင္းမွာ အေဖ့ဆီကဖုန္းေတြေရာ ၊ စာေတြပါ ငါဂရုမစိုက္မိေတာ့ဘူး … အေဖလည္း ဟိုမွာ ၂ ႏွစ္နီးပါးရွိျပီေလ .. ျပန္လာဖို႔ေတာ့ မေသခ်ာေသးဘူး …. စာေမးပြဲျပီးရင္ ငါတို႔ကို အလည္ေခၚလိမ့္မယ္.. သည္လို ငါလည္ၾကြားလို႕႔ ေကာင္းတုန္းအခ်ိန္ေပါ့ မိလြင္ရယ္ … ။

၁၀တန္းေျဖျပီးတဲ့ ေန႔မွာ ခိုင္ေလးနဲ႕ငါ အျပင္သြားတယ္ … ငါသြားေနက် စာအုပ္ဆိုင္ကိုပါ .. ၊ စာအုပ္ေတြဝယ္ျပီး ခိုင္ေလးနဲ႕ မုန္႕ဟင္းခါးစားရင္း ငါ အေဖ့ဆီကိုလိုက္သြားရမယ့္အေၾကာင္းေျပာျဖစ္တယ္ .. ။ ငါအေနနဲ႔ဆို ဟိုကိုေက်ာင္းသြားတတ္ၾကတဲ့ပံုစံနဲ႔ ခိုင္ေလးကို သူ႔မိသားစုကထားႏိုင္ပါတယ္ဟာ … ဒါေပမယ့္ ခိုင္ေလးက ျငင္းတယ္ …သူက ဆရာဝန္ျဖစ္ခ်င္တာတဲ့ .. ဝါသနာအရမဟုတ္ဘဲ ေက်ာင္းတတ္ႏိုင္ဖို႔ ရရာလိုင္းတစ္ခုခုကုိ ယူရတဲ့ အလုပ္ကိုမလုပ္ခ်င္ဘူးတဲ့ … ။ သူကလည္း ငါကို သည္မွာဘဲေနဖို႕ေျပာတယ္ .. ဒါေပမယ့္ မိလြင္ရယ္ ငါက Bio လည္းဝါသနာမပါ … ေနာက္ အေဖ့ကိုလည္းမလြန္ဆန္ရဲပါဘူး … ။ ခိုင္ေလးကေတာ့ သူဘာျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုတာ သူသိတယ္တဲ့ သိတဲ့အတိုင္းလည္းျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္တဲ့ .. ေနာက္ငါ့ကိုလည္း ၾကိဳးစားဖို႕ေျပာတယ္ … သူေနာက္ဆံုးေျပာသြားတဲ့ စကားကို ငါခုထိၾကားေယာင္တုန္းပဲ မိလြင္ … သူငါ့ကို သံေယာဇဥ္ေတာ့ရွိတယ္ ဒါေပမယ့္ သူက ငါ့လိုေတာ့ စိတ္ကူးမယဥ္တတ္ဘူးတဲ့ … ၊ ဝန္ခံ ရရင္ အဲသည္တုန္းက သည္စကားရဲ့ အဓိပၸာယ္ကို ငါနားမလည္မိခဲ့ဘူးဟာ ……

ေနာက္ေတာ့ ငါသင္တန္းေတြတက္ဖို႕ သားအမိတေတြ ရန္ကုန္ကိုေျပာင္းဖို႕ျပင္ဆင္ၾကတုန္းမွာ ငါ့အတြက္လံုးဝ မထင္မွတ္ထားတဲ့ သတင္းတစ္ခု ၾကားခဲ့တယ္ … ။ နင္တို႔လည္းၾကားမွာေပါ့ … ငါ့ဘဝ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အားလံုးကို ျဖိဳခြဲခဲ့တဲ့သတင္းတစ္ခု …. ဟုတ္တယ္ ငါျပန္မေျပာခ်င္ဆံုး သတင္းတစ္ခုေပါ့ဟာ .. ငါ့အေဖဟိုႏိုင္ငံမွာ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ မလြန္ဆန္ႏိုင္လို႕ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို လက္ထပ္ယူလိုက္ရတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းေလ… ။ သည္သတင္းကိုၾကားၾကားခ်င္း ငါအေမ့ကို မၾကည့္ရဲေလာက္ေအာင္ သနားသြားတယ္ .. ။ ေနာက္ ငါ့အေဖ … ။

အသက္ ၄၀ ေက်ာ္တက္ၾကြဖ်တ္လတ္ဆဲ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္အတြက္ မိန္းမတစ္ေယာက္ေယာက္ ရဲ့ ရင္ခြင္ဟာ ဘယ္ေလာက္အေရးပါသတဲ့လဲ မိလြင္ရယ္ … ကိုယ္နဲ႕ ၁၅ ႏွစ္ ေက်ာ္ေပါင္းသင္းခဲ့တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ့ ၊ ေနာက္ကိုယ့္ရင္က သားသမီးေတြရဲ့ အျပံဳးေတြ၊ အသည္းႏွလံုး ေတြ ၊ ယံုၾကည္မႈေတြကို စေတးရေလာက္ေအာင္ အေရးပါသတဲ့လား …. သည္ေမးခြန္းေတြ စြဲခ်က္ေတြၾကားမွာ ငါျပိဳလဲခဲ့ရတယ္ မိလြင္ … ရန္ကုန္အေျပာင္းမွာ နင္တို႕ကို ႏႈတ္ဆက္မသြားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ငါရွက္လည္း ရွက္ခဲ့ရတယ္ …
ငါဘာဆက္လုပ္ရမလဲ … ေက်ာင္းဆက္တက္ရမလား … ဟိုကိုလိုက္သြားရမလား … အေမနဲ႕ ညီမေလးကို ဘယ္လိုထားခဲ့ရမလဲ .. အေဖကေရာငါတို႕ကို ဆက္ေထာက္ပံ့ဦးမလား … ငါ့အတြက္ အရာရာက မေရမရာနဲ႕ အေျဖမယ့္ေနတယ္ … ။

ငါ့ေအာင္စာရင္းထြက္ေတာ့ ဂုဏ္ထူးသံုးဘာသာပါတယ္ေလ ( ၾကြားတာမဟုတ္ဘူးေနာ္ မိလြင္) ေနာက္တစ္ေန႔ အေစာၾကီးအေမအျပင္သြားတယ္ ….. ညေနေလာက္က်မွ ျပန္ေရာက္လာျပီးငါ့ကို စကားေျပာတယ္ … အေဖနဲ႕ စကားေျပာခဲ့ရတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းရယ္ … ေနာက္ ငါအရင္အစီအစဥ္အတိုင္း ဟိုမွာေက်ာင္းတက္ဖို႔ဆိုတာရယ္ …. ေနာက္ အေဖက သူတို႕သားအမိကို ဆက္ျပီးေထာက္ပံ့မယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းရယ္ … ။ အဲသည္ညက အေမမငိုေပမယ့္ ေၾကကြဲေနတဲ့ အေမ့မ်က္လံုးေတြကို ငါျမင္ေနရတယ္ မိလြင္ … ။ သား .. သမီးေတြ အတြက္ ကိုယ့္အေပၚသစၥာမရွိတဲ့ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ကို မာနမတင္းႏိုင္ရွာတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ့ က်ဆံုးခန္းကို ငါဘယ္လိုၾကည့္ရက္ပါ့မလဲ .. ဒါေပမယ့္ အေမက ငါ့ကို ျငင္းဆိုခြင့္ေတာင္ မေပးခဲ့ဘူး …. ရန္ကုန္မွာ ငါ သင္တန္းေတြကို တစ္ခုျပီးတစ္ခု စက္ရုပ္တစ္ေကာင္လို လိုက္တတ္ခဲ့ရတယ္ … ငါအတြက္ေပ်ာ္စရာဆိုတာ ခိုင္ေလးဆီကို စာေရး စာျပန္ရတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြပဲ … ခိုင္ေလးငါ့ကို အားေပးရွာတယ္ ငါ့အေဖကိုမုန္းမသြားဖို႕အေၾကာင္းလည္း ေျပာရွာတယ္ ( ေနာက္မွ နင္တို႕ေျပာလို႔ သိရတာ ခိုင္ေလးအေဖကလည္း မိန္းမဖက္မွာနာမည္ၾကီးပဲဆို … ငါတကယ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္ဟာ …) … ရရာ အေျခအေနမွာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားဖို႕တဲ့….. ။ ငါအဲသည္စာ ေတြကို ခုထက္ထိ သိမ္ထားတုန္း …. သိလား ။ စိတ္က်ရင္ ျပန္ထုတ္ဖတ္မိတယ္ ... ။

ငါေက်ာင္းရလို႔ ဟိုသြားရမွာ ေသခ်ာေတာ့ အေမက ငါ့ကိုဆံုးမတယ္ .. ေလာကမွာ အရာရာကို အခ်ိန္အေန အခ်ိန္အခါေပးတုန္းမွာယူရတယ္ တဲ့ ေနာက္ လူတိုင္းနဲ႕ သင့္တင့္မွ်တေအာင္ေနတတ္ရတယ္ဆို တဲ့အေၾကာင္းေတြပါ … အေမက လိုရင္းကိုတိုက္ရိုက္ေတာ့ မေျပာႏိုင္ရွာပါဘူး … ငါနဲအတူ စာအိတ္တစ္လံုးထည့္ ေပးလိုက္တယ္ …. ကြာရွင္းျပတ္စဲစာခ်ဳပ္ေပါ့ … ငါ့ကိုလိုက္ပို႔တဲ့ေန႔မွာ မေတြ႕တာၾကာတဲ့အေမ့အျပံဳးကို ငါျပန္ျမင္ခြင့္ရတယ္ … လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးႏွစ္က သည္ေနရာကို သတိရလို႔လား …ဒါမွ မဟုတ္ အသစ္တဖန္ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြကို အေမေတြ႔လို႕လား … ငါမေမးရက္ခဲ့ဘူး မိလြင္ …. ။ အဲသည္ေန႔က ေလဆိပ္က ဖုန္းနဲ႕ငါ ခိုင္ေလးဆီဖုန္းဆက္တယ္ …. သူကအေဆာင္မွာဆိုေတာ့ ေရွာေရွာရွဴရွဴ ရတာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ရမယ္… ခိုင္ေလးရဲ့ အားေပးစကားကိုနားေထာင္ရင္း ငါမ်က္ရည္က်ခဲ့တယ္ … အဲသည္ အခ်ိန္တုန္းက ေလာကၾကီးကို စိတ္ကူးမယဥ္တတ္ေတာ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ ေဝးကြားမႈ ပထမဆံုး သတိထားမိခဲ့လို႔ပါပဲ ….။

ႏိုင္ငံျခားကို ပညာသင္လာၾကတဲ့ လူငယ္ေတြမွာ ရည္ရြယ္ခ်က္အမ်ိဳးမ်ိဳး … ရပ္တည္မႈအမ်ိဳးမ်ိဳး … အေျခအေနအမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကတယ္ … ငါကေတာ့ ကံေကာင္းတဲ့ အထဲမွာပါပါတယ္ဟာ … ေနစရာအဆင္သင့္ .. ေနာက္ စားေရးေသာက္ေရးလည္းအဆင္သင့္ … ဒါေပမယ့္ ငါမေပ်ာ္ဘူးမိလြင္ …. အရင္ကထက္ အသားပိုျဖဴျပီး ဝလာတဲ့ ငါ့အေဖကိုလည္း ငါမခင္ေတာ့ဘူး … သူ႕မိန္းမ (သည္လိုပဲေခၚမရေစေတာ့ ဟာ) ကိုလည္း ငါမုန္းတယ္ … ငါ့အေပၚမွာေတာ့ ပ်က္ကြက္ခဲ့တဲ့ ဝတၱရားကိုေခ်တဲ့ အေနနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ အေဖကေကာင္းပါတယ္ … သူမိန္းမကလည္း မဆိုးပါဘူး …. ဒါေပမယ့္ ပတ္ဝန္းက်င္အသစ္မွာ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ က်င္လည္ရတာကိုေတာ့ ငါစိတ္အညစ္ဆံုးပဲမိလြင္ …. ေနာက္အေပါင္းအသင္းလုပ္ရတဲ့သူေတြ … ေလာကမွာ လူေတြအေၾကာင္းနားလည္ေလေလ …ေလာကၾကီးကို စိတ္ကုန္ေလပဲ .. ။ လူေတြကို ႏွိမ္ျပီးေျပာတတ္ ဆက္ဆံတတ္တဲ့လူေတြ .. စိတ္ရင္းနဲ႕ေပါင္းလို႔ မရတဲ့သူေတြ .. ေနာက္ လူကိုေတြ႕ရင္ ေၾကာဖို႔ ၾကံတဲ့သူေတြ နဲ႕ သည္လိုလူေတြၾကားမွာ ငါဘယ္လိုမွ မေပ်ာ္ႏိုင္ဘူးမိလြင္ … ေနာက္ ေက်ာင္းစာေတြကလည္း ငါ့အတြက္ခက္တယ္ .. ဒါေပမယ့္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာမြန္းၾကပ္မႈ နဲ႕စာရင္ေတာ့ မေျပာပေလာက္ပါဘူး … ငါအစေတာ့ ခိုင္ေလးနဲ႕ ဖုန္းဆက္ျဖစ္ .. စာေရးျဖစ္ေသးတယ္ …. ၊ ခုိင္ေလးက ပိုလို႔လွလာတယ္တဲ့ ငါ့သူငယ္ခ်င္း ေဆးေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကေျပာတယ္ .. ေနာက္ေတာ့ ခိုင္ေလးလဲစာမ်ားေတာ ့ သိပ္ေတာင္ စာမေရးျဖစ္ပါဘူး .. ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ခိုင္ေလးက သူ႕ကိုလိုက္ေနတဲ့ ေကာင္ေလးေတြအေၾကာင္း ေရးလာတယ္ … ငါသိေနပါျပီ သူစိတ္ပါေနျပီလို႔ … သည္မွာ နင္တို႕ငါ့ကိုေျပာမယ္ နင္ဘာလို႔ခိုင္ေလးကို ခ်စ္တယ္လို႕မေျပာတာလဲလို႕ … ။ သည္လိုအျပစ္တင္ရင္ ငါ့မွာရွင္းျပဖို႔ အေျဖေသခ်ာေတာ့မရွိဘူးဟာ … ငါရင္ထဲကေတာ့ သိေနတယ္ .. ေျပာရရင္ ငါက ကိုယ္ျမတ္ႏိုးတဲ့သူ႕ဆီ ေတာင္းမွရတဲ့ဟာကို မလိုခ်င္လို႔ပဲ .. ငါဘယ္ေလာက္ရူးလိုက္သလဲေနာ္ ….သူရွိတဲ့ဆီမွာပဲ စိတ္ေရာက္ေနတဲ့ငါဟာ သူ႔ကိုခ်စ္တယ္လို႔ေတာ့ မေျပာခဲ့ဘူးတဲ့ … ဒါေပမယ့္ ငါယံုပါတယ္ ငါ့အခ်စ္ကို ခိုင္ေလးသိပါတယ္ … တစ္စံုတစ္ခုထိလည္း သူတန္ဖိုးထားမွာပါ … ( ေတြ႔လား ငါကသည္လို) .. ဒါေပမယ့္ သူကလက္ေတြ႔က်ျပီး ရည္မွန္းခ်က္ၾကီးတဲ့ မိန္းကေလးေလ ….. ။

ငါသိပ္ကို တိတ္တဆိတ္ေပါက္ကြဲခဲ့ရတဲ့ … အေဖ့မိန္းမ က သမီးေလးတစ္ေယာက္ေမြးတဲ့ေန႔မွာပဲ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ခိုင္ေလးက လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္သူအျဖစ္လက္ခံလိုက္ျပီဆိုတဲ့ စာကိုငါရတယ္ မိလြင္ … အဲသည္ညက အားလံုးေမွာင္မိုက္ျပီး …. ငါျပိဳကြဲခဲ့တယ္ …။ ဒါေပမယ့္ တစ္ဖန္ျပန္လည္ရွင္သန္ဖို႕ ေသဆံုးသြားျခင္းမ်ိဳးပါ ….. ။

ငါေနတဲ့ အိမ္ကေန ေက်ာင္းကိုသြားဖို႕ ၁ နာရီသာသာေလာက္ၾကာတယ္ .. သည္ေတာ့ နံနက္ေစာေစာ အတန္းေတြရွိရင္ မိုးမလင္းခင္ ၆နာရီေလာက္က အိပ္ယာထရတယ္ … ေက်ာင္းသြားဖို႕ရထားစီးရင္ ပတ္ဝန္းက်င္က မလင္းေသးဘူး ၄မွတ္တိုင္ေလာက္ စီးျပီးရင္ ရထားကေျမေအာက္ကို ဝင္ျပီ …. ၊ ေဝလီေဝလင္းကေန လံုးဝကိုအေမွာင္တိုက္ကို ဝင္ျပီေပါ့ … ဒါေပမယ့္ေနာက္ထပ္ ၁၅ မိနစ္ေလာက္စီးျပီးရင္ ရထား ေျမအေပၚကိုျပန္ထြက္ျပီ … အဲသည္အခ်ိန္ ဥမင္ေပါက္ကို ေရာက္တဲ့အခါ ျပည့္စံုတဲ့ ေန႔သစ္အစကို ငါေတြ႔ရျပီ …အဲသည္ခံစားခ်က္ကို ငါသိပ္ၾကိဳက္တယ္ မိလြင္ …. ။ လူဆိုတာ အေမွာင္ကို ျငင္းဆန္ေလ့ရွိျပီး အလင္းကိုေတာ့ ၾကိဳဆိုၾကတယ္မဟုတ္လား ။ အေမွာင္ရဲ့ က်ဥ္းက်ပ္ပိတ္ေလွာင္မႈနဲ႕ေနသားက်ရာက အလင္းရဲ့လြပ္လပ္လြင့္ေမ်ာမႈအသစ္ကို ထိေတြ႕ခြင့္ရရင္ ေက်နပ္ၾကျမဲမဟုတ္လား … ။

ခုေတာ့ငါ့မွာ ရည္မွန္းခ်က္ရွိလာျပီ မိလြင္ … ငါ့အေမနဲ႔ငါ့ညီမေလးအတြက္ပဲ … သူတို႕ကို ငါတစ္ေယာက္ထဲအားနဲ႕ ေထာက္ပံ့ရပ္တည္ႏိုင္ေအာင္ ငါၾကိဳးစားရမွာေပါ့ .. အေဖ့မွာလည္း သူ႕ေနာက္သားသမီးေတြ အတြက္ ၾကိဳးစားရဦးမွာပဲ … ငါအေဖ့ကို မမုန္းေတာ့ပါဘူးဟာ …. ေျဖျပီးပဲေတြးလိုက္ေတာ့တယ္ …. တေန႔မွာ ငါ့ညီမေလး ပညာေရး ငါ့အေမက်န္းမားေရးအတြက္ ငါတို႕ဖာသာရပ္တည္ ႏိုင္ေအာင္ အေဖငါ့ကို ပညာေတြသင္ေပးေနတယ္မဟုတ္လား … ၊ တစ္ေန႔မွာ ငါ့ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ေအာင္ျမင္ရမွာေပါ့ ….

အေမွာင္ရဲ့ အလြန္မွာ အလင္းေတာ့ ရွိစျမဲပါ မိလြင္ရယ္ …. ။။

ေအာင္ျဖိဳး
(6:43 am , 22 December , 2009 )

NP-MM Cultural Show 2009

2009-09-30T02:44:00.004+08:00

(Click the picture for more details)

NP-MM Cultural Show 2009

Date - 21st November, 2009 (Saturday)
Time - 1pm to 7 pm
Location - Victoria Theater

(Location Map for Victoria Theater )

လက္မွတ္မ်ားကို-
အာကာ-၈၃၈၈၂၇၃၆
ခ်မ္းျငိမ္းစိုး-၈၁၆၃၈၉၄၂ တို႔တြင္မွာၾကားဝယ္ယူႏုိင္သည့္အျပင္
main sponsor ျဖင့္ကူညီပံ့ပိုးေပးေသာ
-ဧရာဝတီ Restaurant -Royal-Myanmar Tea Mix တို႔ႏွင့္
co-sponsor မ်ားျဖစ္ၾကေသာ
-သေျပႏု
-Sin-Myanmar
-Lighting moon pt,ltd.
-သီရီဆံပင္အလွျပဳျပင္ေရးခန္းမ
ဆက္သြယ္ဝယ္ယူႏုိင္ပါေၾကာင္း သတင္းေကာင္းပါးလုိက္ပါသည္။

ကူးတို႕ - ရာဘင္ျဒာနတ္တဂိုး

2009-08-31T22:34:00.006+08:00

အခုတေလာ တဂိုးရဲ့ ကဗ်ာဘာသာျပန္အတြဲေတြ ဆက္ဖတ္ျဖစ္တယ္ ။ အရင္တစ္ခါကလို ခံစားႏွစ္ၾကိဳက္မိတဲ့ ကဗ်ာေလးေတြကို တင္ေပးတာပါ ။ ဆရာျမသန္းတင့္ရဲ့ ဘာသာျပန္မူပါ ။ “The Crossing” - ကူးတို႕ ကဗ်ာရွည္ထဲက ဖတ္ျပီးသမွ် ၾကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ အပိုဒ္ေတြကို ေရြးျပီးတင္ထားတာပါ ။

ကူးတို႕ အပိုဒ္ (၁၆)

အရုဏ္တက္တုန္းက ကိုယ့္တံခါးဝကို
မင္းေရာက္လာျပီးေတးဆိုသြားခဲ့တယ္။
အိပ္တာကိုေႏွာက္ယွက္ရမလားဆိုျပီး ကိုယ္စိတ္ဆိုးခဲ့မိတယ္ ။

မင္းကေတာ့ ဂရုမစိုက္ဘဲ ့ျပန္ထြက္သြားခဲ့တယ္ေလ ။

ေန႔လည္က်ေတာ့ မင္းေရာက္လာျပီး
ေရ တစ္ေပါက္ေတာင္းျပန္တယ္ ။

ကိုယ့္အလုပ္ကို ေႏွာက္ယွက္ရပါ့မလားလို႕ စိတ္တိုျပီး
မင္းကို ျပစ္တင္ေမာင္းမဲျပီး
လႊတ္လိုက္တယ္ ။

ညခ်မ္းက်ေတာ့ မင္းရဲ့မီးတိုင္ကိုင္ျပီး
ေရာက္လာျပန္တယ္။

မင္းဟာ ကိုယ့္အတြက္ ေၾကာက္ဖြယ္ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္
ကိုယ့္တံခါးကို ပိတ္ထားလိုက္တယ္ ။

ခု သန္းေခါင္ေရာက္ေတာ့
မီးမရွိတဲ့ ကိုယ့္အခန္းထဲမွာ တစ္ေယာက္ထဲထိုင္ရင္း
ကိုယ္ေစာ္ကား ေမာင္းမဲလႊတ္လိုက္တဲ့ မင့္ကို
ျပန္ျပီးေခၚေနမိတယ္ေလ ။ ။

+++++++++++++

ကူးတို႕ အပိုဒ္ (၂၃)

ငါမသိေသာ္လည္း
သင့္ကိုနာက်င္ေအာင္လုပ္တိုင္း
သင္သည္ ငါႏွင့္ပို၍ နီးစပ္လာ၏ ။

သင့္ကို ရႈံးနိမ့္သြားေအာင္တိုက္လိုက္ေသာ အခါတြင္
ငါသည္ သင့္ကို အရွင္သခင္အျဖစ္ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရ၏ ။

သင့္ကုိ ငါတိတ္တဆိတ္လုယူသည့္အခါတြင္
သင့္အေပၚတင္သည့္ ငါ့အေၾကြးသည္ ပို၍ၾကီးလာ၏ ။

သင့္ေရစီးေၾကာင္းမ်ားထဲဝယ္ ငါ့မာနျဖင့္သင့္ကို
ဆန္႔က်င္တိုက္ခိုက္ေသာ အခါတြင္
သင္၏ခြန္အားတို႕သည္ ငါ့ရင္တြင္းတြင္ လာေရာက္စုေဝးၾကကုန္၏ ။

သင့္ကို အန္တုေသာအားျဖင့္ ငါ့အိမ္ထဲက မီးအိမ္ကို ျငိမ္းသတ္လိုက္ေသာ အခါတြင္
သင့္ေကာင္းကင္ၾကီးသည္ ၾကယ္ပြင့္တို႔ျဖင့္
ငါ့အား အံအားသင့္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ သည္တကား ။ ။

(ဆရာ ျမသန္းတင့္ ျပန္ဆိုသည္)

ကဗ်ာဆိုတာ ဖတ္သူရဲ့အရြယ္ ၊ ေနာက္အေတြ႕အၾကံဳ ကြာျခားမႈကိုလိုက္ျပီး ရႈေထာင့္အမ်ိဳးစံု အျမင္မ်ိဳးစံု ကေနခံစားႏိုင္ပါတယ္ ။ ။
Aung Phyoe

ရင္မွာပြင့္ေသာပန္း

2009-08-22T21:10:00.010+08:00

သည္ကိစၥကို စမိတာက က်ေတာ္ .. ကိုYTU ကို Online မွာေတြ႕တုန္း ရင္ဖြင့္ျပီးေရးၾကည့္ပါလားလို႔ အၾကံေပးမိတယ္ .. ေနာက္ Tag ခ်င္လည္း Tag ေပါ့လို႔ ... အဲ ေနာက္ေတာ့ သူ႕ပေရာဂ ေၾကာင့္ ဘေလာ့ေတြအကုန္လံုးလည္း ပန္းေတြျဖစ္ကုန္ျပီ ..။ သူကေတာ့ ဘဝမွာ ဦးဆံုးပြင့္ခဲ့တဲ့ ပန္းဆိုျပီး ေျပာထားတယ္ .. က်ေတာ္ကေတာ့ ကိုယ့္ရင္မွာ ဘယ္တုန္းကမဆိုပြင့္တဲ့ပန္းေပါ့လို ခံယူျပီးဝတၳဳတစ္ပုဒ္ ၾကိဳးစားေရးထားပါတယ္ ... ေနာက္ကိုYTU တဂ္တဲ့ အထဲမွာ အိမ္ေထာင္သည္ေတြမပါဘူးဆိုပဲ ... ဒါေပမယ့္ က်ေတာ္ကေတာ့ခင္မင္သူေတြကို ဆက္တဂ္ပါတယ္ (အဲ အိမ္ေထာင္သည္ ေတြေရာပါတယ္) ... ဆိုလိုတာက ဦးဆံုးပြင့္တဲ့ ပန္းမွမဟုတ္ပါဘူး ကိုယ့္ရင္ထဲမွာပြင့္ခဲ့တဲ့ ၊ ပြင့္ေနဆဲ ကိုယ္ျမတ္ႏိုးရတဲ့ ပန္းေလးေတြအေၾကာင္းေပါ့ ... ခံစားၾကည့္ပါဦး ..

အိပ္မက္ျပာ

“ ႏွင္းဆီဆိုတာ ခ်စ္ျခင္းရဲ့ သေကၤတ …အထူးသျဖင့္ အဝါေရာင္ ႏွင္းဆီဆိုတာ သိမ္ေမြ႕ေလးနက္တဲ့ အခ်စ္ရဲ့ သေကၤတေပါ့ …. က်ေတာ္မင္းကို ႏွင္းဆီအဝါေတြ ေပးတယ္ .. မင္းက်ေတာ့္ကို အခ်စ္ျပန္ေပးမလား ….”

++++++

သူ႕ကိုခ်စ္တယ္လို႕ ကိုယ္ေျပာတိုင္း ကိုယ့္စကားကို သူ ဘယ္တုန္းမွ အေလးအနက္ မထားတတ္ပါ ….. မၾကားခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေကာင္းေဆာင္ေနမယ္ … ဒါမွမဟုတ္ “ရွင့္ကို တို႕မခ်စ္ပါဘူး … ခင္ရံုတင္ခင္တာ ..” လို႕ ရယ္ရင္းေျပာမယ္ … ကိုယ့္ကို စိတ္ထိခိုက္ေအာင္ စခ်င္ရင္ေတာ့ “ဟုတ္တယ္ ရွင့္ကိုတို႕ မခ်စ္ပါဘူး တို႕ခ်စ္တဲ့သူေတြ႕ ရင္ရွင့္ကိုတကယ္ၾကီးကို ထားခဲ့မွာေနာ္… ” လို႔ တည္တည္ေလးေျပာတတ္သည္… သူသည္လိုေျပာတိုင္း ကိုယ့္မွာျပန္ေျပာစရာ စကားေတာ့ မရွိတတ္ … အဆံုးစြန္တိုင္ ခ်ခဲ့ရတဲ့ မာနရဲ့ တုန္႕ျပန္မႈေၾကာင့္ ႏႈတ္ဆြံ႕ ေနရတတ္သည္ …. ေနာက္ေတာ့ ကိုယ္ကလည္း ခပ္ေသာေသာရယ္ရင္း .. “ဟုတ္လား” လို႕ ဘာမွမျဖစ္သလိုျပန္ေျပာတတ္သည္ ။

++++++

“ျမင္ျမင္ခ်င္းပဲ ခ်စ္မိတယ္” ဆိုတဲ့စကားကို ကိုယ္မယံုပါ ။ သည္အတြက္ သူ႕ကို ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း မခ်စ္မိခဲ့သည့္အတြက္ ကုန္ဆံုးသြားရတဲ့ အခ်ိန္ေတြကိုလည္း မႏွေျမာမိ ။ ေနာက္ ပတ္ဝန္းက်င္ကို အေရးမစိုက္ႏိုင္ေအာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္ၾကီးတတ္တဲ့ ( “မရွိမျဖစ္မိုး” ထဲက ခင္မိုးျမင့္လို ) မိန္းမမ်ိဳးကို ကိုယ္မၾကိဳက္ ။ မိန္းမဆိုတာ လံုဝၾကီးမဟုတ္သည့္တိုင္ တစ္စံုတစ္ခုေသာ အတိုင္းအတာအထိ မိန္းမပီသေနရမည္လို႔ ပဲျပဌာန္းထားတတ္ခဲ့ဖူးသည္ ။ သူ႕ရဲ့ စိတ္ကိုမသိရေသးမွီ ပံုစံအျမင္မွ သေဘာက်စရာဆိုလို႕ အတန္အသင့္ရွည္လ်ားတဲ့ ဆံပင္ရယ္ … ပါးစပ္ကအျပံဳးကို လိုက္ပါကူးစက္ႏိုင္စြမ္းရွိတဲ့ မ်က္လံုးဝိုင္းေလး တစ္စံုကိုရယ္ပဲ ကိုယ္ အသိအမွတ္ျပဳခဲ့မိသည္ ။ ဒါေပမယ့္ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ကို ယံုၾကည္သြားတဲ့အခါ သည္ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ အခ်က္ေတြဆိုတာ မလိုေတာ့ဘူးလို႕ ကိုယ္ထင္သည္ ။ သူ႕ရဲ့ အားနည္းခ်က္ အားသာခ်က္ ၊ လွပမႈ အၾကည္း တန္မႈေတြ ေပ်ာက္ကြယ္ေပါင္းစပ္သြားျပီး ျမတ္ႏိုးစရာ တစ္ခုအျဖစ္သာ ျပန္လည္ေမြးဖြားလာခဲ့သည္ ။

++++++

မိန္းမတစ္ေယာက္ ကိုခ်စ္ျမတ္ႏိုးရသည့္အတြက္ လႈိက္လွဲစြာ ရင္ခုန္ၾကည္ႏူးရမႈ ကို သူႏွင့္ပတ္သက္မွပင္ ခံစားနားလည္လာရသည္ ။ သူ႕ကို တစိမ့္စိမ့္ေငးစိုက္ၾကည့္ခြင့္ ရတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြကိုပင္ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေအာင္ ျမတ္ႏိုးရေတာ့သည္။ ကိုယ့္ကို ဂရုမျပဳႏိုင္ေအာင္ပင္ သူ႕ကိစၥေတြနဲ႕ အလုပ္မ်ားေနတဲ့ သူ႕ကို တစိမ့္စိမ့္ေငးၾကည့္ေနရတာနဲ႔ပင္ ကမၻာၾကီးသည္ ျပည့္စံုေနျပီရယ္လို႕ ကိုယ့္ကိုယ့္ကို အလွည့္စားခံရျပန္သည္္ ။ ကိစၥတစ္ခုကို ေျဖရွင္းအေျဖထုတ္ရင္း စိတ္ရႈပ္ရင္ ေအာက္ကို ကုတ္သြားတတ္တဲ့ သူ႕ေျခေခ်ာင္းေလးေတြ ၊ လက္မ နဲ႕ လက္ညွိဳးကို ခ်ိဳးတတ္တဲ ့ အက်င့္ေလး ၊ ဆံပင္ရွည္ေတြကို လက္နဲ႕ပင့္တင္တတ္တဲ့ ဟန္ေလးေတြကအစ အေသးစိတ္မွတ္မိေနတတ္သည္ ။ သူၾကိဳက္လို႕ ညည္းတတ္တဲ့သီခ်င္းေတြ ၊ သူၾကည့္တတ္ဆိုတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြ ၊ “ေကာင္းတယ္ဟဲ့ ၾကည့္ၾကည့္ .. နားေထာင္ၾကည့္” လို႕သာမန္ကာ လွ်ံကာညႊန္းတတ္တဲ့ သူ႕အၾကိဳက္လို႕ ကိုယ္ယူဆရတဲ့ အရာေတြကို ကိုယ့္အၾကိဳက္ဆံုးစာရင္းထဲ သိမ္းၾကံဳးထည့္လို႕ ရွာေဖြၾကည့္ရ နားေထာင္ရတာရတဲ့ အခါမွာက်ေတာ့ ေလာကၾကီးမွာအသက္ရွင္ရတာ ထိုက္တန္ေလျခင္းလို႕ ဖန္ဆင္းသူကို ပင္ေက်းဇူးတင္ ရေတာ့သည္ … လူတစ္ေယာက္ကို စြဲလမ္းသြားတယ္ဆိုတာ သိပ္ကိုၾကီးမားတဲ့ က်ိန္စာတစ္ရပ္လို႕ေတာင္ တစ္ခါတစ္ခါ ကိုယ္ထင္မိသည္ … ကိုယ့္ရဲ့ စဥ္းစားဆင္ျခင္ဥာဏ္ေတြ ၊ အေတြးအေခၚေတြကိုလံုးဝဖုံးကြယ္ ႏိုင္ေလာက္ေအာင္စြဲလမ္းသြားရတယ္ဆိုတာ (ကိုယ့္အတြက္ေတာ့) သိပ္ကိုၾကီးက်ယ္တဲ့ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုပဲ ။ သူ႔ကိုေငးစိုက္ၾကည့္ရင္း ျမတ္ႏိုးမႈေၾကာင့္ရင္ခုန္မႈ ၊ ဆံုးရံႈးရမွာကို ပူပန္မႈေတြေပါင္းစပ္ျပီး ရင္ထဲမွ မခ်ိေအာင္ တင္းခနဲျဖစ္သြား တတ္တဲ့အခါမ်ိဳးမွာေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ ခ်ိဳျမိန္သည့္တိုင္ က်ိန္စာတစ္ခုရယ္လို႔ ကိုယ့္မသိစိတ္က ယံုၾကည္ေနမိသည္ …

++++++

မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္လ်က္နဲ႕ စြန္႕လႊတ္သြားရပါတယ္လို႕ ခံဝန္ခ်က္ေပးတတ္တဲ့ ေယာက်္ားေတြကို က်ေတာ္ အထင္ေသးသည္ .. မိန္းမတစ္ေယာက္ကိုခ်စ္ရင္ သူ႕အခ်စ္ကို ရ ၊ မရ မေသခ်ာေပမယ့္ ေယာက်္ားပီပီ အားထုတ္မႈတစ္ခုခုေတာ့ လုပ္ရမယ္လို႕ လက္ေတြ႕က်က် ကိုယ္ေတြးမိတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔အတြက္ မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္တယ္ဆိုတာ ကို ကိုယ္ရဲရဲဝံ့ဝံ႕လုပ္ ဝံ့ျပီ … သူ႔ကို ရင္းႏွီးဖို႕ မဆံု ဆံုေအာင္ သူ ရွိတတ္တဲ့ေနရာေတြကို ေနာက္ေယာင္ခံသြားတတ္ျပီ … ေတြ႔ရင္လည္း သာမန္အေၾကာင္းအရာေတြကုိ စကားမျပတ္ႏိုင္ေအာင္ မ်က္ႏွာထားတည္တည္နဲ႔ေျပာတတ္ျပီ … မၾကာမၾကာလည္း စကားမရွိစကားရွာကာ ဖုန္းဆက္ရျပီ … သူ႕ကိုလည္း ဆရာတင္ျပီး အင္မတိအင္မတန္ရိုးစင္းေသာ အေၾကာင္းအရာေတြ ကို မသိနားမလည္ဟန္နဲ႕ေမးရျပီ … ။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ ကိုယ့္အျပဳအမူေတြဟာ ေတာ့္ေတာ့္ကို ေၾကာင္တာမို႕ သူ႔ကိုေတြ႕ခ်င္ ၾကားခ်င္တဲ့ စိတ္တစ္ခုတည္းနဲ႔ပဲ ေပါခ်ာခ်ာျဖစ္ေလာက္ေအာင္ မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ရေတာ့ .. “ ဘယ္နယ္ကြာ .. ဒါမာနၾကီးျပီး အတၱသိပ္မ်ားတယ္လို႕ေျပာၾကတဲ့ ကိုယ္တဲ့လား .. ကိုယ့္အျပဳအမူေတြဟာ သိပ္ကို အေျပာင္တိုက္လြန္းအားၾကီးေနျပီလား ..” လို႕ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဒဏ္ခတ္ခ်င္မိတဲ့အထိ .. ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ မိန္းမတစ္ေယာက္ကိုခ်စ္မိတဲ့ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ မျဖစ္မေနလုပ္ရမယ့္ လုပ္ရပ္ဆိုတာ သိေတာ့ ကိုယ့္ဦးေႏွာက္ကို အသည္းႏွလံုးက ထိန္းခ်ဳပ္သြားခဲ့ျပီ …

++++++

မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ့ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္အေပၚ အခ်စ္မွာ အထင္ၾကီးမႈပါေကာင္းပါႏိုင္ေပမယ့္ .. ေယာက်္ားတစ္ေယာက္အဖို႕ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို အထင္ၾကီးျပီးခ်စ္ဖို႔ဆိုတာမလြယ္ပါ … ေယာက်္ားဆိုတာ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို အကာအကြယ္ေပးဖို႕ အသင့္ရွိတယ္ဆိုတဲ့ အေနအထားနဲ႔ ပဲ ခ်စ္ေနႏိုင္မယ္ … သို႕ေသာ္ ..သည္လို ဦးေႏွာက္ကလာတဲ့ အေတြးအေခၚေတြက အခ်စ္ကိုေတြ႔တဲ့ အခါမွာ အေတြးအရာမဝင္ပါ … သည္ေတာ့ ကိုယ့္မွာ သူ႕အတြက္အရာရာကို ခိုင္းသမွ် မျငင္းမဆန္လုပ္ေပးဖုိ႕ အသင့္ရွိတဲ့ သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ရေတာ့၏ …. သူမ်ားေတြ မ်က္မုန္းက်ိဳးေလာက္ေအာင္ ကိုယ့္အျပဳမူေတြ ပိုေကာင္းပိုေနလိမ့္မည္ .. သည္အတြက္ သူ႔ကိုယ့္ကို တုန္႕ျပန္ခဲ့သလား .. ကိုယ္ေသခ်ာမသိပါ … သူနဲ႔ကိုယ့္ရဲ့ ရင္းႏွီးမႈအတြက္ ဘယ္သူေတြဘယ္လိုဆိုဆို …ကိုယ္ကေတာ့ သူ႕ဆီကတုန္႔ျပန္တဲ့ အျပံဳးတစ္ခ်က္ကိုရဖို႔ …. ပိုင္စိုးပိုင္နက္ႏိုင္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို ၾကားရဖို႕ ကလည္းျပီး အျခားဘာကိုမွ ဂရုမစိုက္ႏိုင္ … သူ႕ကို အိပ္မက္ထဲမွာ မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ေတြ႔ရတတ္သည္ … သူ႕ဆံပင္ရဲ့ရနံ႔ကို ရတယ္လို႔ထင္ေအာင္ ၊ ကိုယ့္ပုခံုးမွာ သူမွီႏြဲ႔ေနသည္ လို႕ခံစားရေအာင္ လည္း အိပ္မက္က တိက်အေသးစိတ္လြန္းေနတတ္၏ .. ။ ေနာက္အိပ္မက္ထဲမွာ သူ႕အတြက္ ႏွင္းဆီပန္းအဝါေတြကို ဝယ္သြားတတ္ျပီး …. သူ႕ဆံပင္ေတြကို သပ္ဖြလို႕ “အခ်စ္ေလး .. အခ်စ္ေလး.. လို႔” တိုးတိုးေလးေရရြတ္ေနတတ္သည္ …

++++++

ဟိုးငယ္ငယ္တုန္းက ကိုယ့္ခ်စ္သူဟာ အရာရာကိုယ္နဲ႕ အၾကိဳက္တူသူျဖစ္ရမယ္လို႕ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ဖူးသည္ … ေနာက္နည္းနည္းအသက္ေလးရလာေတာ့ ခ်စ္တဲ့သူကို ကိုယ့္အၾကိဳက္ျပဳျပင္ယူမယ္ရယ္လို႔ စဥ္းစားမိျပန္သည္ .. အခုေတာ့ သည္အခ်က္ေတြက သိပ္ကိုေသးဖြဲတဲ့ အေတြးအေခၚေတြရယ္လို႕ ခံယူႏိုင္ျပီ … ကိုယ့္ခ်စ္ရသူအတြက္ အရာရာမွာ သူအၾကိဳက္နဲ႕ကိုယ့္အၾကိဳက္ညွိယူတာ (အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ သူ႕အၾကိဳက္ကို ကိုယ့္အၾကိဳက္အျဖစ္ေျပာင္းလဲပစ္တာ ) ကိုပဲ အခ်စ္ရဲ့နိယာမလို႕ကိုယ္ ထင္ေနတတ္ျပီ …. သည္အတြက္ ကိုယ္ေပးသမွ်စာအုပ္ေတြကို သည္အတိုင္းျပန္ေပးတတ္ေသာ သူ႕ကို ကိုယ္ကအပ်င္းေျပ နားေထာင္ေပါ့လို႕ ဝတၳဳတို ေလးေတြကို အသံထြက္ျပီးဖတ္ျပရသည္ ... Latte နဲ႕ Cappuccino ကို မခြဲတတ္တဲ့ သူ႕အတြက္ ေကာ္ဖီအေၾကာင္းေဖ်ာ္ပံုေဖ်ာ္နည္း ေတြကိုေဖာင္ေလာက္ေအာင္ေျပာကာ … ကိုယ္ေသာက္ေနက် သာမာန္ထက္ နည္းနည္းအခ်ိဳတိုးျပီး ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ေပးရသည္ … သူကကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ သီခ်င္းေတြဆိုၾကားေတာင္မၾကားဖူး … သည့္အတြက္ “ခ်စ္ျပံဳးႏွင္းဆီ” ကိုဆိုျပလို႔မရ ၊ “ေႏြေႏွာင္းရြက္က်န္” ကို ညည္းျပလို႔မျဖစ္ …သည္အတြက္ တစ္ခါမွကိုင္မၾကည့္ဖူးတဲ့ ဂစ္တာကို မလို႔ “ရွင္ဆိုျပမယ့္တစ္ေန႔ နားေထာင္မယ္ေလ ” လို႔ေျပာဖူးတဲ့ ေလးျဖဴရဲ့ “ခရီးမ်ားအဆံုးထိ” တစ္ပုဒ္ထဲကို အကို႔ဆီမွာ တိတ္တိတ္ေလးသင္ရသည္ … ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ အဝတ္အစားကို ဂရုတစိုက္မွတ္ခ်က္ေပးတတ္တဲ့ သူ႕အတြက္ အရင္ဘယ္တုန္းကမွအေရးမစိုက္ခဲ့ေသာ ဆံပင္ကို ေသေသသပ္သပ္ဖီးျပီး အေရာင္လြင္လြင္ေလးေတြကို ၾကည့္ေကာင္းေအာင္ ဝတ္ရသည္ ..

ေနာက္ ကိုယ့္တစ္ေယာက္ထဲ ဆိုရင္လည္း သူ႕အေၾကာင္းကိုေတြးရသည္ … အတူတူေတြ႕ခ်ိန္ဆိုရင္ ခံစားမႈမ်ိဳးစံု ေပါင္းစံုေနသည့္ဖိစီးမႈကို သူကေပးတတ္သည္ … ၾကည္ႏူးရမႈနဲ႕အတူ အခ်ိန္ ခရီးအကြားအေဝးကို ဆြဲဆန္႔ထားခ်င္တဲ့ ကေလးဆန္ဆန္ခံစားမႈေတြ .. ေပ်ာ္ရႊင္ေနရင္းက သူကိုယ့္ကို မခ်စ္ပါဘူးလို႔ခံစားမိရင္း မ်က္ရည္ဝဲေလာက္ေအာင္ ဝမ္းနည္းမႈေတြ .. သူကိုယ့္ေရွ႕မွာ ရွိေနပါလ်က္ သူနဲ႕ပတ္သက္သည့္ တစ္စံုတစ္ခုကို လြမ္းဆြတ္ေနရသည့္ခံစားမႈေတြကို တကိုယ္တည္းခံစားရတတ္သည္ …

ႏွစ္ေယာက္သား လမ္းခြဲတိုင္းေနာက္ကို ဘယ္ေတာ့မွသမင္လည္ျပန္လွည့္မၾကည့္တတ္ဘဲ ခပ္မွန္မွန္ ေလွ်ာက္သြားတတ္တဲ့ သူ႔ကို မ်က္လံုးထဲကေပ်ာက္သြားသည္အထိ ေငးၾကည့္ရင္း …တစ္ေန႕ သူ႕ကို ပြင့္လင္းစြာ ႏွင္းဆီဝါေတြ ကိုယ္ေပးျဖစ္ခဲ့သည္ ။

++++++

မိန္းမတစ္ေယာက္ကုိခ်စ္လို႕ ဒူးေထာက္ျပီး ခ်စ္ခြင့္ေတာင္းရေလာက္ေအာင္ ၊ ငိုေၾကြးျပီး အသနားခံရေလာက္ေအာင္ မာနမဲ့တဲ့ ေယာက်္ားေတြထဲမွာ ကိုယ္မပါပါ ။ ဒါဟာ သူတို႕ အခ်စ္ရဲ့ၾကီးမားမႈ ကို သက္ေသျပတာလား ။ သူတို႕ရဲ့ ေယာက်္ားမဆန္ ေပ်ာ့ညံ့မႈကို ျပတာလား ..။ ကိုယ္ကေတာ့ သူျငင္းရင္ ၊ သူ႕ အတြက္ အရာရာစိတ္ၾကိဳက္ျဖစ္ေစရမယ္လို႕ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ဆံုးမထားရသည္ ။

သူ ႏွင္းဆီေတြနဲ႕တင္စားေျပာတဲ့ကိုယ့္စကားကို နားလည္ပါသည္ … သူက လူကဲခတ္ေကာင္း သူတစ္ေယာက္လည္းျဖစ္ေတာ့ သည့္အရင္ထဲက သည္လို ကိုယ္ေျပာမယ္ဆိုတာ သိေကာင္းသိထားျပီး ျဖစ္မွာပါ … ကိုယ္ဖတ္ဖူးတဲ့ ဝတၳဳေတြထဲက မိန္းကေလးေတြလို ၾကားၾကားခ်င္း ရွက္သြားခ်င္းလည္းမရွိ ၊ အထိတ္တလန္႔လည္းျဖစ္ပံုမရဘဲ .. ျဖည္းျဖည္းေလးျပံဳး ျပသည္ …
“ရွင္ရယ္ …. တို႕ဒါေတြ မေတြးခ်င္ေသးဘူး … ရွင့္ကို ခင္ရံုပဲခင္ခ်င္ေသးတယ္ … တို႕နဲ႔ရွင္ အရင္လိုပဲေနၾကရေအာင္ေလ.. ေနာ္ .. ႏွင္းဆီေတြအတြက္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္ .. တို႔ သိပ္ၾကိဳတယ္ .. ႏွင္းဆီ အနီဆိုပိုၾကိဳက္တယ္ ”

သည္ညေနက သူႏွင္းဆီဝါေတြကို ယူသြားသည့္တိုင္ေနာက္ပိုင္း သည္အေၾကာင္းကို စကားစပ္လို႔မေျပာခဲ့ ..။

++++++

မိန္းမတစ္ေယာက္ခ်ည္ထား၊ လွန္ထားတဲ့ ၾကိဳးဆိုတာ ဘယ္ေလာက္ထိရွည္လည္း က်ေတာ္မခန္႔မွန္းႏိုင္ပါ ။ သည္ေနာက္ သူနဲ႕ကိုယ္ ပိုလို႕လည္းနီးကပ္မသြား .. ေဝးလို႕လည္းမသြားခဲ့ .. အမွန္ဆိုရင္ ကိုယ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ ပတ္သက္မႈကို အဓိပၸာယ္ဖြင့္ျပဖို႕လည္း ကိုယ္မတတ္ႏိုင္ … ကိုယ္သိသေလာက္ဆိုရင္ အိပ္မက္မက္ေနရတဲ့ ခံစားခ်က္နဲ႔ေတာ့ ဆင္ဆင္တူလိမ့္မည္ … ကိုယ္ကေတာ့ သည္အိပ္မက္ကိုတတ္ႏိုင္သမွ်ဆက္မက္ခ်င္သည္ … ကိုယ့္ရဲ့ မာနက ခြင့္ျပဳသ၍ေပါ့ … ..

ကိုယ္သူ႕ကို “ေမာင္တို႕ခ်ယ္ရီေျမ” ဆိုျပတိုင္း တစ္ေန႔ေတာ့သြားက်ေတာေပါ့လို႔ တိုးတိုးေလးေျပာတတ္သည္ … ကိုယ္သူ႔ကိုစူးစိုက္ၾကည့္ ရင္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ေလ လို႕ေလ်ာခ်တတ္သည္ .. “ခင္ခင္ထူး” ရဲ့ “ပန္းၾကာဝတ္မႈန္” ကိုဖတ္ျပမိတိုင္း “ဘာလဲ … ရွင့္ကို သည္လိုေခၚေစခ်င္တာလား” လို႕ မ်က္လံုးေလးတစ္စံု က ျပံဳးရင္းေျပာတတ္သည္ ….

က်ေတာ္သူ႔ကို တစ္ခုခုတိုက္တြန္းတိုင္း ဘယ္တုန္းကမွ မျငင္းမဆန္ လက္မခံတတ္.. နည္းနည္းေတာ့ အတြန္႔တက္လိုက္ရမွ ေက်နပ္တတ္သည္ ….
“ရွင့္လို မအားဘူးေလ… ”
“ေအာ္… ခင္ဗ်ားက serious lady ေပါ့ … ”
“တို႕ကသည္လိုပဲ .. ရွင္အရင္တည္းက မသိဘူးလား …ေလာကမွာ လုပ္ခ်င္တာထက္ လုပ္သင့္တာကို ဦးစားေပးရတယ္”
“လုပ္ေပါ့ ခင္ဗ်ားလည္း လုပ္သင့္တာေတြခ်ည္းလုပ္ျပီး ေသမွာပဲ…”

သည္လိုအခါမ်ိဳးမွာေတာ့ ညေနေတြဟာေအးစက္သြားတတ္ရဲ့ … ဒါေပမယ့္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္စိတ္ဆိုးတတ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ႏွစ္ေယာက္စလံုးက ၾကာရွည္စြာ မထားတတ္ၾကပါ .. တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ ကိုယ္ေျပာခ်င္ေနသည္ ..

“အခ်ိန္က လူ႕ကိုမေစာင့္ဘူးတဲ့ … ကိုယ္ကေတာ့ ေစာင့္ခဲ့သားပဲ ….. ဒါေပမယ့္ မင္းက ကိုယ့္ကို လိုက္မမွီတာလား … ကိုယ္က မင္းကို လိုက္မမွီတာလား … လွန္ထားတဲ့ၾကိဳးရွည္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ျပတ္ထြက္မွာ ကိုယ္ေၾကာက္တယ္ ..”

သူ႕ကိုခ်စ္တယ္လို႕ ကိုယ္ေျပာတိုင္း ကိုယ့္စကားကို သူ ဘယ္တုန္းမွ အေလးအနက္ မထားတတ္ပါ ….. မၾကားခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေကာင္းေဆာင္ေနမယ္ … ဒါမွမဟုတ္ “ရွင့္ကို တို႕မခ်စ္ပါဘူး … ခင္ရံုတင္ခင္တာ ..” လို႕ ရယ္ရင္းေျပာမယ္ … ကိုယ့္ကို စိတ္ထိခိုက္ေအာင္ စခ်င္ရင္ေတာ့ “ဟုတ္တယ္ ရွင့္ကိုတို႕ မခ်စ္ပါဘူး တို႕ခ်စ္တဲ့သူေတြ႕ ရင္ရွင့္ကိုတကယ္ၾကီးကို ထားခဲ့မွာေနာ္… ” လို႔ တည္တည္ေလးေျပာတတ္သည္…

++++++

ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ့အိပ္မက္ေတြ ကိုမႏိုးထစတန္း ကိုယ္မက္ခ်င္သည္ .. သို႕ေပမယ့္ ဘဝသည္အျမဲတမ္း အိပ္မက္မဟုတ္ … ဘဝတြင္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ခြဲျခားသြားေစမယ့္ အကြာအေဝးမ်ား .. လွည့္ကြက္မ်ား … အမွတ္မထင္ဖန္တီးမယ့္ ဇာတ္ေၾကာင္းမ်ား မ်ားစြားရွိသည္ …. ေပ်ာ္ရႊင္စရာအိပ္မက္ရဲ့ အလြန္မွာ သာယာတဲ့ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ရွိေကာင္းရွိမည္ .. သို႕မဟုတ္လြမ္းဆြတ္တသရမည့္ အေျခအေနတစ္ခု ရွိေကာင္းရွိမည္ … အဆိုးဆံုးကို စဥ္းစားတတ္တဲ့ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ အဲသည္အိပ္မက္အလြန္ဟာ အက်ည္းတန္လွတယ္ ..

အဲသည္အခ်ိန္မွာ သူ တစ္ခ်ိန္က ခ်စ္ခုိးရည္ေဝစြာၾကည့္တတ္တဲ့ မ်က္လံုးတစ္စံုကိုေမ့ေလ်ာ့ေနေတာ့မည္ .. အနည္ငယ္သာ ဆြဲေဆာင္မႈရွိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ ဟန္ပန္ကို မမွတ္မိဘဲရွိလိမ့္မည္ ..ကိုယ့္ေၾကာင့္ လႈပ္ခတ္တိမ္းညႊတ္ခဲ့ရတဲ့ အာရံုေတြျပန္လည္ အနည္ထိုင္သြားလိမ့္မည္ .. ထိုက္သင့္တဲ့ အေပ်ာ္ေတြျပည့္စံုမႈေတြ ဝန္းရံေနလိမ့္မည္ …

ကိုယ္ကေတာ့ သူနဲ႔ခပ္ေဝးေဝးတစ္ေနရာမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ေကာင္းေပ်ာ္ရႊင္ေနလိမ့္မည္ .. ကိုယ္မႏွစ္သက္ေသာ္လည္း လူအမ်ားအားက်ေလာက္တဲ့ ပညာရပ္တစ္ခုခုျဖင့္ ရပ္တည္ေနလိမ့္မည္ .. ဒါထက္ကံေကာင္းရင္ အသိအမွတ္ေနရာတစ္ခုခုရထားတဲ့ အႏုပညာသမား တစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမည္ … ဒါမွမဟုတ္ ….

ဘာပဲေျပာေျပာ ခုလို ဘဝကို စစ္ေအးတိုက္ပြဲတိုက္ေနရခ်ိန္မွာေတာ့ အိပ္မက္ထဲမွာေနထိုင္ရင္း ခ်စ္သူဆိုတာ ကိုယ္ကခ်စ္ေနရတဲ့သူပဲ ရယ္လို႕ ယံုၾကည္ေနခ်င္ပါသည္ ။ ။

ေအာင္ျဖိဳး

(ညေန ၈း၁၈ မိနစ္ ၊ ၾသဂုတ္ ၂၂)

ဆက္တဂ္ရရင္ေတာ့
- ဆရာမေမျငိမ္း - ပြင့္ဦးအငံု
- မၾကီးေက - စိန္ပန္း နဲ႕ ကံ့ေကာ္ေတြ..အတူ ပြင့္ခဲ့တယ္
- မလင္းလက္ၾကယ္စင္
- သုညေတြလုပ္တဲ့ အီးဒီယူကင္း
- ကိုေလာရွည္

(အကုိေရ ေရးေတာ့ ေရးလုိက္တယ္ဗ်ာ ... က်ေတာ္တာဝန္ေက်ျပီေနာ္ ... )