ျမန္မာ့သနပ္ခါး

အညာသားျပီျပီ က်ေနာ္ သနပ္ခါးသိပ္ၾကိဳက္ခဲ့တာ ။ ေနာက္ေတာ့လည္း ေယာက်္ားေလးဆိုေတာ့ သနပ္ခါးနဲ႔ေ၀း သြားခဲ့တယ္ ။ ဒါေပမယ့္ ဟိုတေလာကမွ သူငယ္ခ်င္းအစ္မ တစ္ေယာက္နဲ႔ စကားစပ္ရင္း သနပ္ခါးအေၾကာင္း ေရာက္သြား မွ ဒါေလးအေၾကာင္း ခံစားၾကည့္ဦးမယ္ ဆိုျပီးေရးၾကည့္မိခဲ့တာ ။ သူကိုယ္တိုင္ ကလည္း က်ေနာ္ကို သနပ္ခါးတစ္တုံး လက္ေဆာင္ေပးလို႔ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို ေမ့ေနခဲ့တဲ့ သနပ္ခါးလိမ္းရတဲ့ အရသာကိုေရာ ၊ သနပ္ခါးရနံ႔ကိုေရာ ျပန္သတိရသြားေစခဲ့တာ ။ ( အစ္မကိုလည္း သိပ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။)

က်ေတာ္တို႕ သည္မွာေတာ့ သနပ္ခါးလိမ္းတဲ့သူ ကိုေတြ႕ႏိုင္ဖို႔အေတာ့္ကို ရွားတာ ၊ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီး စစ္စစ္ေတြကိုယ္တိုင္ သနပ္ခါးကိုေက်ာခိုင္းက်ေတာ့ သနပ္ခါးရနံ႔ဆိုရင္ မူးလို႕ရႈစရာကိုမရွိတာပါ ။

က်ေတာ့္ ေယာက်္ားေလးသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကေတာ့ က်ေတာ္သနပ္ခါးလိမ္းမယ္ ဆိုေတာ့ အသားမည္းတဲ့က်ေတာ့္ကို “သနပ္ခါးလိမ္းရင္ မင္းအသားနည္းနည္းျဖဴလာမွာေပါ့ကြ” ဆိုျပီးစေတာ့တာပဲ (ေအးေလ… သူကေတာ့ တရုတ္ဆိုေတာ့ ခရုသင္းစြဲတယ္ထင္ရေလာက္ေအာင္ ကိုျဖဴတာ :D ) ။ သူကေတာ့ “ရန္ကုန္သူ” သီခ်င္းကို ဖ်က္ဆိုျပီးေတာ့ေတာင္ က်ေတာ့္ကိုေနာက္ေနေသးတယ္ ။ ဘာပဲေျပာေျပာေလ ရန္ကုန္သူ ျဖဴျဖဴႏုႏုေလးေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ အညာသူ ညိဳျပာညက္ေတြပဲ ဆိုဆို သနပ္ခါးလိမ္းထားတဲ့ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ဟာ လွတာပဲ မဟုတ္လား ။ ခံစားၾကည့္ပါ ။

ေ၀းခဲ့ရသူမို႔

ခ်စ္သူ႕ပါးႏုႏု ကို ပထမဆံုးနမ္းခြင့္ရခဲ့တုန္းက ယစ္မူးသြားေစခဲ့တဲ့ အေနာက္တိုင္း မိတ္ကပ္နံ႕ကို ရင္ခုန္စြာ ျပန္လည္ေအာက္ေမ့ရင္း အဖြားရဲ့ပါးက သနပ္ခါးနံ႕ၾကဴၾကဴကို သူသတိရမိခဲ့တယ္ ။ ေနာက္ပိုင္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး သနပ္ခါနံ႔ သင္းသင္းေလးကို သူ႕ခမ်ာ လြမ္းေနရဆဲျဖစ္သည္။

ဟုတ္ခဲ့သည္ပဲေလ ။ သူ႕အဖြားအညာသူၾကီးက သနပ္ခါးသိပ္ၾကိဳက္ခဲ့တာမဟုတ္လား ။ ေရၾကဲၾကဲနဲ႕ေသြးထားတဲ့ သနပ္ခါးကို သူငယ္ငယ္တုန္းကဆို နံနက္မ်က္ႏွာသစ္ျပီးတိုင္း သူ႕အဖြားကိုယ္တိုင္လိမ္းေပးေနၾက ။ သနပ္ခါးလိမ္းေပးတိုင္းလည္း ေရွးလူၾကီးမ်ား ထံုးစံ `ဗုဒၶံသရဏံ ဂစၧာမိ´ ၊ `ဓမံၼသရဏံ ဂစၧာမိ´ ၊ `သံဃံသရဏံ ဂစၧာမိ´ လို႔ သရဏဂံု (၃) ပါးရြတ္ဆိုျပီး နဖူးနဲ႔ ပါးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီက စျပီးလိမ္းေပးေနက်။ သူကလည္း သနပ္ခါးနံ႕ေမႊးေမႊး ၊ အသားတေအးေအးနဲ႕ ေနရတာကို သိပ္သေဘာက်ခဲ့တာ ။ ဒါေပမယ့္ ေဆာင္းနံနက္ခင္းေတြက်ရင္ေတာ့ အဖြားနဲ႕စိတ္ေကာက္ျမဲ ။ အညာရဲ့ေဆာင္းရဲ႕ နံနက္ခင္းေအးေအးနဲ႔ သနပ္ခါးေရနဲ႔ ေအးျမတဲ့ အထိအေတြ႔ဟာ မ်က္ႏွာတစ္ျပင္လံုး ထံုထက္သြားေအာင္ေအးတာမဟုတ္လား ။ အဖြားကေတာ့ ေဆာင္းမွာ သနပ္ခါးလိမ္းရင္အသားမပတ္ဘူးဆိုျပီး အတင္းလိမ္းေပးေနက် ။

သူ႕အေမက်ေတာ့လည္း သနပ္ခါးကို ထူပိန္းေနေအာင္လိမ္းတတ္သူပင္ ။ အညာေနပူၾကဲၾကဲမွာ စက္ဘီးနင္းျပီး ေက်ာင္းကျပန္လာလို႔ ေခၽြးဒီးဒီးက်သည့္တိုင္ သနပ္ခါးကေတာ့ မပ်က္ေပ။ အေမေက်ာင္းကျပန္လာ လို႔ သူ႕ကိုခ်ီပိုးတိုင္း ေခၽြးနံ႕ေရာေနသည့္တိုင္ သနပ္ခါးနံ႕ကေတာ့ သင္းျမဲ။ သူငယ္ငယ္တည္းက သည္လိုေမႊးအနံ႔ေတြကို ရင္ႏွီးခဲ့သည္ေလ ။ သူ႕ကိုတစ္ခါတစ္ခါ အေမကိုယ္တိုင္သနပ္ခါးလိမ္းေပးရင္ေတာ့ သူ႔နည္းႏွင့္သူ ခပ္ပ်စ္ပ်စ္ေလးေသြးလို႔ ထူထဲေနေအာင္လိမ္းေပးျမဲ ။ အေရျပားေတြ က်စ္မာသြားသေယာင္ခံစားရေအာင္ထိကို ထူထူလိမ္းေပးခဲ့တာ သူမွတ္မိသည္။

နံနက္ မ်က္ႏွာသစ္ျပီးတစ္ၾကိမ္ ၊ ေရခ်ိဳးျပီးတစ္ၾကိမ္ သနပ္ခါပါးကြက္ၾကားေလးကြက္ျပီး ေနခဲ့ရသည့္ ကေလးဘ၀ေန႔ေတြမွာ သူေပ်ာ္ခဲ့ဖူးတာပဲ။ ေနာက္အေ၀းမွာ အလုပ္သြားလုပ္ေနရတဲ့ သူငယ္ငယ္ကသိပ္မမွတ္မိတတ္တဲ့ အေဖျပန္လာတိုင္း ႏႈတ္ဆက္ေနၾက `အား…ပါ…. အေဖ့သားၾကီး ကသိပ္ေမႊးပါလား´ ဆိုျပီး ေပြ႕ဖက္နမ္းရႈံ႕ရင္ သူ႔အေဖကို ျပန္မွတ္မိသြားတတ္ခဲ့ တာပဲေလ။ မွတ္မွတ္ရရ သူ႕အေဖပထမဆံုး ၀ယ္လာတဲ့ ကင္မရာတစ္ပတ္ႏြမ္းေလးနဲ႕ ျပန္လာတဲ့ေန႔က သနပ္ခါးပဲၾကား ပါးကြက္ၾကားေလးနဲ႔ ေရခ်ိဳးျပီးစ ကြပ္ပစ္ေပၚမွာ ထိုင္ေနခဲ့တုန္းေပါ့။ အဲသည္မွာပဲ သူက်ံဳ႕က်ံဳ႕ေလးထိုင္ျပီး ျပံဳးေနတဲ့ ပံုေလးကို အေဖရိုက္ေပးခဲ့တာ ။ ေနာက္ကူးျပီးေတာ့လည္း ပံုေလးက သိပ္လွတာဆိုျပီး သူ႕အေဖက Wallet ထဲမွာ အျမဲေဆာင္ထားေနက် ။ ေနာက္ေတာ့ စဥ္းစားၾကည့္မိသမွ် ရိုက္ခဲ့သမွ်ဓာတ္ပံုေတြထဲမွာ အဲသည္ပံုေလးကအလွ ဆံုး သဘာ၀အက်ဆံုးပဲမဟုတ္လား ။

+++++++

တကယ္တကယ္ေတာ့ သူတို႕ျမိဳ႕ေလးကိုယ္တိုင္ကလည္း သနပ္ခါးနဲ႕ မစိမ္းလွပါ ။ ျမိဳ႕ကေလးရဲ့ ေစ်းထဲမွာ သနပ္ခါးဆိုင္ေတြလည္း အမ်ားၾကီး၊ သနပ္ခါးဟာလည္း ျမိဳ႕႔ေလးရဲ့ အေရးပါတဲ့ စီးပြားေရး ထြက္ကုန္တစ္ခု ၊ ေနာက္ျမိဳ႕ကေလးသူ ညိဳျပာညက္ေတြရဲ့ ပါးျပင္နဲ႔ သနပ္ခါး ဆိုတာလည္း ခြဲလို႔ရႏိုင္ေကာင္းတာမွ မဟုတ္ဘဲ ။ လက္လုပ္လက္စား အလုပ္သမ မွအစ ျမိဳ႕မ်က္ႏွာဖံုး သမီးအဆံုး သနပ္ခါးနဲ႕ ကင္းတဲ့အညာသူဆိုတာ တကယ္ကိုမရွိတာပါ ။

ကေလးဘ၀က သူၾကားခ့ဲဖူးတဲ့ ကဗ်ာေတြ ၊ သီခ်င္းေတြထဲမွာေရာ အညာနဲ႔ သနပ္ခါး အေၾကာင္းဖြဲ႕ ထားတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားခဲ့ပါသည္ ။ ``ေရႊဘို သနပ္ခါးတုံးမ်ား ရန္ကုန္လိမ္းဖို႕ယူ ၊ ဘယ္လိုအသားမည္းမည္း ၀ါ၀ါညက္ညက္ျဖဴ´´ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းဟာ သူ႕အဖိုးလက္ထက္ကေပၚ ခဲ့တာဆိုေပမယ့္ သူကေလးဘ၀က်ေတာ့ တစ္ေက်ာ့ျပန္ဆိုေတးေတြၾကားမွာ ေခတ္စားဆဲပါပဲ ။ သည္သီခ်င္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သူ႔အဖြားေျပာတတ္တဲ့ ``ဘယ္ႏွယ္ေတာ္ .. ေရႊဘိုသနပ္ခါးမ်ား နႏြင္းေရာင္ေတာက္ေတာက္နဲ႔ က်ဳပ္တို႔ ရွင္မေတာင္ေလာက္ မေကာင္းေပါင္၊ မက္လည္းမမက္စက္ေပါင္´´ ဆိုတဲ့ Comment ကိုေတာ့ ခုေခတ္ “စိုးစႏၵာထြန္း” ရဲ ့ျပန္ဆိုေတး ကိုနားေထာင္ရသည့္ တိုင္ သူ႕အတြက္မရိုးႏိုင္ ။ ကိုယ့္ေဒသစြဲ ၊ ဌာေနစြဲၾကီးလွတဲ့ သူ႕အဖြား ….. ။ ခုလို ဌာေနကို စြန္႕ခြာျပီးေနရတဲ့ သူ႕ေျမးကို ခုေနမ်ားေတြ႔ရင္ ဘယ္လိုသေဘာထားပါ့မလဲ ။ သူေတြးၾကည့္ဖူး ပါသည္။ ဒါေပမယ့္ သူငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ အေမ နဲ႔ အဖြားပါးျပင္က သနပ္ခါးနံ႔ၾကဴၾကဴ ကိုႏွစ္သက္စြာ ရႈရႈိက္ရင္း သူ႕တို႔အရိပ္မွာ ေအးခ်မ္းစြာ မွီခိုခဲ့ဖူးပါသည္ ။

+++++++

သူနည္းနည္းလူလားေျမာက္လာသည္ႏွင့္အမွ် သနပ္ခါးနဲ႔ အျမဲထိေတြ႔ရတဲ့ ဘ၀နဲ႔ တျဖည္းျဖည္းေ၀း ကြာလာခဲ့ရသည္ ။ သူ႕အေဖ အလုပ္ရွိရာ ေအာက္ဘက္ ``ပဲခူးတိုင္း´´ ကိုေျပာင္းေရြ႕လာၾကရတာလည္း တစ္ေၾကာင္းပါ ။ေအာက္ဖက္မွာအညာေလာက္ေတာ့ သနပ္ခါးမေပါ ။ေနာက္ (၆) တန္း ၊ (၇) တန္းအရြယ္မွာ သနပ္ခါးလိမ္းဖို႔ ျငင္းဆန္တတ္ခဲ့ျပီ ။ သူ႕ကိုကေလးေလးလို႔ ထင္ေနဆဲ အဖြားက ဘာလို႔လဲလို႔ ေမးရင္ ပ်င္းလို႔မလိမ္းခ်င္တာပါလို႔ မေရမရာေျဖခဲ့တာပါ ။ ေနာက္ေတာ့ သူ႕မ်က္ႏွာ က သနပ္ခါးကင္းလာေတာ့သည္ ။ ေနာက္လူပ်ိဳေပါက္အရြယ္ မ်က္ႏွာအသားၾကမ္းလာေတာ့ ညည အိပ္ယာ၀င္ခါနီးတိုင္း သနပ္ခါးလိမ္းတတ္တာကလြဲ လို႔ေနာက္ပိုင္းမွာ သနပ္ခါးဆိုတဲ့ အရာဟာ သူနဲ႕သိပ္ကိုေ၀းကြာခဲ့ျပီ ။ သနပ္ခါးနဲ႔ သူနဲ႔ဟာလည္း သီလရွင္နဲ႔ဘီးေလာက္ ေ၀းကြာခဲ့ေလျပီ ။

ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သနပ္ခါးပင္ေတာင္ မေပါက္ႏိုင္တဲ့ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ သူေနခဲ့ရတဲ့ ႏွစ္ေတြအေတာ္ၾကာျပီေပါ့ ။ အဖြားဆံုးျပီး ေနာက္ပိုင္း သနပ္ခါးလိမ္းဆဲျဖစ္တဲ့ သူ႕အေမက လည္းသူနဲ႔လိုက္မေန ႏိုင္၊ သူ႕ပတ္၀န္းက်င္က အသားျဖဴမိန္းကေလးေတြဟာလည္း သနပ္ခါးနဲ႔ဆက္စပ္ ေတြးၾကည့္မိရင္ ေတာ္ေတာ္မအပ္စပ္ပါ ။ ဒါေၾကာင့္ခုခ်ိန္ခါမွာ သူ႕ခ်စ္သူ႕ပါးမွ သနပ္ခါးနံ႔ကို မရခဲ့တာ သိပ္ေတာ့မထူးဆန္းပါ ။

သူကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို မွတ္မိတယ္ ။ “ေငြတာရီ” ရဲ့ကဗ်ာေလးေပါ့ ။

အညာေစာင္ သနပ္ခါးေခါက္နဲ႔

ခရမ္းေျခာက္ ပုန္းရည္ညိဳ

ထန္းညက္ ခ်ိဳခ်ိဳ ။

ခင္အပ်ိဳ

ျငိဳျငင္နဲ႕ စိတ္ထဲ ။

တုိ႕မ်ားအညာမွာျဖင့္

ဂုဏ္ပကာ ပါ၀ါတက္ပါတဲ့

ထူးလက္ေဆာင္ပဲ။

ဟုတ္ပါတယ္ ။ သူ႕အတြက္အညာျပန္တိုင္းရတတ္တဲ့ လက္ေဆာင္ဟာ သနပ္ခါးပါ ။ ဆရာ သိန္းေဖျမင့္ ရဲ့ “အညာျပန္” ေဆာင္းပါးရွည္ထဲက ခ်ိဳ႕တဲ့ဆင္းရဲ့တဲ့ ေဆြမ်ိဳးေတြကေတာင္ လက္ေဆာင္အျဖစ္ သနပ္ခါးတုံးေလး ေတြလက္ေဆာင္ေပးတယ္ဆိုတာ လုပ္ဇာတ္မဟုတ္ခဲ့ေပါင္ကြယ္ ။ သူကိုယ္တိုင္ ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းကလည္း အညာကျပန္တိုင္း ေက်ာင္းဆရာမေတြကို သနပ္ခါးတံုး လက္ေဆာင္ေပးရင္ ၀မ္းသာအားရလက္ခံျပီး ေပးသူဂုဏ္တတ္ခဲ့တာပဲေလ ။ ဒါေပမယ့္ ခုခ်ိန္မွာ သူအညာကျပန္လာလို႔ သနပ္ခါးတုံး လက္ေဆာင္ေပးရင္ေတာ့ သူ႕ခ်စ္သူအပါအ၀င္ အားလံုးက သူ႕ကို၀ိုင္းဟားၾကလိမ့္မည္ ထင္သည္ ။ သူဒါေတြနဲ႔ ေ၀းခဲ့ရျပီ ။ လူဆိုတာ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔လိုက္စြာ က်င္ၾကံေနထိုင္ တတ္ရမည္ ဆိုတာကို သူလက္ခံခဲ့ရတာ ၾကာလွျပီပဲေလ ။

ဒါေပမယ့္ သူ႔အိပ္မက္ေတြမွာ ပါလာတတ္တဲ့ အဖြားရဲ့ ပါးျပင္ဟာလည္းသနပ္ခါးနံ႔ သင္းဆဲပါ ။ သူျပန္အလာကိုအေသအခ်ာ ေစာင့္ေနမယ့္ အေမ့ပါးမွာလည္း သနပ္ခါးတို႔ ထူထဲစြာရွိေနမွာပါ ။ သူအညာျပန္ရင္လည္း သူ႕ေဆြမ်ိဳးေတြ ၊အသိေတြက သနပ္ခါးလက္ေဆာင္ေပးလိမ့္ဦးမွာလည္း အေသအခ်ာပါ။ ဒါေပမယ့္ ခုေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ သနပ္ခါးနံ႔သင္းသင္းကို သူေတာ္ေတာ္ေလးလြမ္းဆြတ္ေနရပါသည္ ။

ေအာင္ျဖိဳး

(၁၇ ၊ ၁ ၊၂၀၀၈)

အခ်စ္ႏွင့္ ေတြ႕ဆံုျခင္း

အခု အခ်ိန္မွာ အခ်စ္ဆိုတာကို တသိမ့္သိမ့္ ခံစားဖို႕ မ်က္စိမႈိတ္ထားရင္ ေလာကၾကီးနဲ႕ အဆက္ျပတ္ႏိုင္ေလာက္တဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ အေျခအေန တစ္ခုလိုပါသည္။ ေနာက္ အတိတ္ကိုျပန္ေတြးရင္ ခံစားေပ်ာ္၀င္ ႏိုင္ေလာက္တဲ့ စိတ္အေျခမေနေရာေပါ့ ။ ျပီးေတာ့ ရႊန္းလဲ့တဲ့ မ်က္လံုးတစ္စံု ၊ ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္လႊာၾကားက သြားတတ္စြယ္ေလး ၊ ဒါမွမဟုတ္ မင္းနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုခုကို ျပန္ေတြးမိဖို႕ေတာ့ လိုပါသည္။

ဒါမွမဟုတ္ရင္ေတာ့ ဘယ္သူမွမရွိတဲ့ တိတ္ဆိတ္တဲ့ အခန္းေလးတစ္ခန္း ထဲမွာ အခ်စ္သီခ်င္းသန္႕သန္႕ေလး တစ္ပုဒ္ တိုးတိုးေလးျဖစ္ျဖစ္ ပ်ံ႕လြင့္ေနဖို႕ လိုပါလိမ့္မယ္ ။

ခုတေလာမွာ အခ်စ္ရဲ့ အရသာကို ကၽြန္ေတာ္ေတာ္ေတာ္ေလး လြမ္းဆြတ္ေနရပါသည္ ။

+++++++

အခ်စ္သီခ်င္း တစ္ပုဒ္ေလာက္ ၾကားပါရေစ ။ တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ့ အခ်စ္အေၾကာင္းဖြဲ သီမႈကို ခံစားပါရေစ ။ ေရွးေခတ္ဦး ေမရွင္ရဲ့ သီခ်င္းပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ ေနာက္ဆံုးေပၚ ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္းရဲ့ သီခ်င္းပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ ၾကားရပါေစ အလြမ္းသံ မပါဖို႕ေတာ့ အေရးၾကီးတယ္ ။ သံစဥ္ေရာ စာသားပါ ရိုးပါေစ ၊ အခ်စ္သီခ်င္း သန္႕သန္းေလး တစ္ပုဒ္ပဲ ျဖစ္ရမယ္ ။ ။

" ခင္မင္သူေလး ခ်စ္ေရးေတြး မိျပန္တာ ၊ ခင္ႏွမ သက္လ်ာ

သနား ၾကင္နာ ၊ ေစာင့္စားသူေမာင့္ကို ၾကည္ျဖဴေစခ်င္တာ"

ဆိုတဲ့ A1 ဦးတင္ေမာင္ရဲ့ ေရွးသီခ်င္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္ .... ၊

"တူႏွစ္ကိုယ္ တဲအိုပ်က္မွာေနရ ၊ ေရႊဘံုေပၚမွာ စံရ

ခ်စ္တာခ်စ္တာ ပဓာနလို႕ ၊ ဆိုခ်င္တယ္ ေမရယ္ "

ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို " မယ္သီတာလို မိန္းကေလး " ရုပ္ရွင္ထဲက ရန္ေအာင္ ဆိုသလို တစ္ေယာက္ေယာက္ ျပန္ဆိုေပးၾက ပါလာ း ။

အဲလိုဆို ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ -

" ေငြေရာင္ ပင္လယ္၀ယ္ ၊ စိတ္ကူးေလးရြက္ လြင့္မယ္

ပန္းေလွ ေပၚမွာကြယ္ ၊ တို႕ အခ်စ္အိမ္ေလးတည္မယ္ " လို႕ အသံထြက္ ညည္းမိမွာပဲ ။

အေမ့ ေရွ႕ မွာညည္းမိလို႔ အေမၾကားရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို စူးစမ္းသလို ၾကည့္လိမ့္မယ္ ။ အဲသည္အခါက်ရင္ ျမန္မာျပည္သိန္းတန္ရဲ့ -

" ပန္းပြင့္ေတြ ၀တ္ရည္ ခ်ိဳသင္းေမႊးရင္ ပ်ားပိတုန္းေတြ နားခိုတာ မဆန္းၾကယ္ ၊

ခ်စ္ရည္းစား ထားခ်င္တယ္

ခ်စ္ရည္းစား ထားခ်င္တယ္ " လို႔ ခပ္က်ယ္က်ယ္ေလး ေအာ္ဆိုျပီး မ်က္စိမႈိတ္ျပ လိုက္မွာေပါ့ ။

ျပီးရင္ အရင္က သိပ္မဖတ္ျဖစ္တဲ့ အခ်စ္၀တၲဳ သန္႕သန္႕ေလးေတြကို ေရြးဖတ္ရမယ္ ။ အရင္တုန္းက "တို႔က ဂႏၱ၀င္ ၀တၱဳေတြကိုပဲဖတ္တာ" ေျပာခဲ့ဖူးတာကို မ်က္ႏွာပူေပမယ့္ ခုေတာ့ ဂႏၱ၀င္စာအုပ္ေတြကို ခဏ ေခ်ာင္ထိုးထားရဦးမယ္ ။ ပထမဆံုး " ေကာင္းသန္႕ " ရဲ့ " တို႕ႏွစ္ေယာက္ " ကိုဖတ္မယ္။ ေမာင္၀ဏၰ ရဲ့ "ခ်စ္တဲ့သူငယ္ေလး " ကိုဖတ္မယ္ ။ မိုးမိုး (အင္းလ်ား) ရဲ့ " အခ်စ္ဆိုေသာ အရာကို" ဖတ္မယ္။ မစႏၵာရဲ့ " စိမ္းရြက္သစ္ တေ၀ေ၀ကို " ဖတ္မယ္ ။ ျပီးရင္ေတာ့ ေငြတာရီ ရဲ့ " လွည္းယွဥ္ကေလး စီးကာလယ္ " ကဗ်ာရယ္ ၊ ၾကည္ေအးရဲ့ " ျမစ္လယ္မွာ ခ်စ္လွယ္ၾကတုန္းက " ကဗ်ာကို စိတ္ထဲကရြတ္ ၾကည့္ရမယ္ ။ ရင္ထဲမွာ အခ်စ္ေတြ သက္၀င္လႈပ္ရွားလာတာ ေသခ်ာျပီ ဆိုရင္ေတာ့ ခ်ိဳျပံဳး ရဲ့ " ပန္းပိေတာက္တို႕ ေႂကြရာေျမ " ကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အျပည့္ နဲ႔ ေအာ္ဆိုမိလိမ့္မယ္ ။

အဲသည္လို အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မွန္ထဲျပန္ၾကည့္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးအိမ္ထဲမွာ မင္းကိုျမင္ေနရတယ္ ။ အဲသည္အခါမ်ိဳးက်ရင္ သစၥာေတြ ၊ ယံုၾကည္မႈေတြ ၊ ျမတ္ႏိုးတန္ဖိုးထားမႈေတြ ဟာ အဓိပၸာရွိေနျပန္ေရာ ။ အဲသည္ေတာ့ -

အေ၀းက ရည္းစားနဲ႕ တစ္ေနကုန္နီးပါး Chatting ထိုင္တတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို ပိုရန္ေကာ ဆိုျပီး အျပစ္ေျပာခဲ့မိတာကို အားနာမိလိမ့္မယ္ ။

ခ်စ္သူဆီက ဖုန္းကိုေမွ်ာ္ရင္း မ်က္ရည္က်ရတဲ့ ရုပ္ရွင္မင္းသမီး တစ္ေယာက္ရဲ့ သရုပ္ေဆာင္ခ်က္ ပီျပင္မႈကို ခ်ီးက်ဴးမိလိမ့္မယ္ ။

ေက်ာင္းကစာသင္ခ်ိန္ျပီးတိုင္း ရည္းစားနဲ႕ေတြ႕ဖို႕ စိတ္ေလာေနတဲ့ ေကာင္ေလးကိုလည္း ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္လိမ့္မယ္။

ၾကည့္ပါဦးကြယ္ ။ အခ်စ္ေတြ ၊ သိပ္လွ သိပ္ျမတ္ႏိုးဖို႕ေကာင္းတဲ့ အခ်စ္ေတြ ။ ဘယ္ေလာင္ေအးျမ လိုက္သလဲ ။ ဘယ္ေလာက္မ်ား လြမ္းဖို႕ေကာင္းလိုက္သလဲ ။ ။

+++++++

ခ်စ္သူကို လြမ္းတဲ့အခါ တစ္ခ်ိန္ကမုန္းခဲ့ မိတဲ့ ေက်ာင္းသင္ခန္းစာေတြကို သတိရလာတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံမွ ေပၚလာတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ Hand phone Screen ေပၚက Unknown Call ဆိုတဲ့ စာလံုးေလးေတြကို တမ္းတမိတယ္ ။ မေပၚစီး နဲ႕ ခပ္မာမာ ဆရာလုပ္တတ္တဲ့ မင္းရဲ့ ပံုစံကို လြမ္းလာမိတယ္ ။ အဲဒီအခါက်ရင္ ဖန္တရာေတေအာင္ ၾကားခဲ့ဖူးတဲ့ -

" ခ်စ္သူအနားမွာ ရွိေစခ်င္တယ္ ။ မင္းမရွိတဲ့ ကမၻာမွ ကိုယ္အသက္မရွင္ခ်င္ဘူး " ဆိုတဲ့ အတိသယ၀ုတၱိ ဆန္တဲ့ စာသားေလးကေတာင္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲက ခံစားရတာကို မမွီႏိုင္ဘူးလို႕ ထင္မိျပန္ေရာ ။ ူဒါေပမယ့္ အဲသည္ေနာက္မွာေတာ့ ပူေလာင္တဲ့ ေသာကအခ်စ္ ဆီ ဦးမတည္မိေအာင္ ကၽြန္ေတာ္သတိထား လိုက္ရပါတယ္ ။ ဆက္မေတြးနဲေတာ့ ၊ သီခ်င္းေတြလည္း အကုန္ရပ္လိုက္ၾက ပါေတာ့ .... ။

ေနာက္ေတာ့ " အခ်စ္ကို နက္ရႈိင္းစြာသိသူဟာ ဘ၀မွာအသက္ရွင္ဖို႔ ထိုက္တန္သြားတယ္ " ဆိုတဲ့စကားကို အခါခါရြတ္ရင္း အခ်စ္ကို ရင္းႏွီးေပြ႕ဖက္ ေထြးပိုက္ ႏႈတ္ဆက္ခြင့္ရတာကိုပဲ ဂုဏ္ယူေနရဦးမွာေပါ့ ။

အဲသည္ေတာ့က်မွ -

" အျမဲ တသစြဲလမ္းခဲ့တဲ့ တစ္ပြင့္ထဲေသာ ပန္းသစၥာ

ျမတ္ႏိုးထိုးစိုက္ ေမာင့္အသည္း၌ ဆင္ျမန္းဖို႔ ရြယ္လာ " ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို ရင္ထဲကညည္းမိလိမ့္မည္။ ။

ဘ၀အလြမ္းအိမ္

အိမ္ဆိုတာ ဘ၀ရဲ့ခ်ည္တိုင္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀တြင္ အေျခအေနအရ အိမ္ေပါင္းမ်ားစြာတြင္ မၾကာခဏေျပာင္းေရႊ႕ ေနထိုင္ခဲ့ရသည္။ ငယ္စဥ္ (၅) ႏွစ္သားအထိ ကိုယ္ပိုင္အိမ္နဲ႕ေနထိုင္ခဲ့ဖူးေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္းတြင္ေနခဲ့ရသမွ် ကိုယ္ပိုင္အိမ္ မ်ားမဟုတ္ခဲ့။ ထိုကိစၥသည္ကၽြန္ေတာ္အတြက္ အထူးအဆန္းမဟုတ္ခဲ့ပါ။ ကိုယ္ပိုင္အိမ္တစ္လံုး ႏွင့္ေနခ်င္လွခ်ည့္လို႔လည္းဆႏၵ မရွိခဲ့ပါ။ ခုအသက္အရြယ္က်ေတာ့ေရာ မိမိႏိုင္ငံရဲ့ေျမလတ္ျမိဳ႕ တစ္ျမိဳ႕မွာအေျခ ခ်ေနထိုင္လိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ယိုးတိုးေယာင္ ေတာင္ရွိေသာ္လည္း အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ဖို႕ ေ၀းပါေသးတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ရဲ့ ပထမဆံုးအိမ္ကေလးဟာ သံုးပင္ေလးခန္းအိမ္ေသးေသး ေလးျဖစ္သည္။ ေရွ႕ေပႏွစ္ဆယ္ ၊ ေဘးေပေျခာက္ဆယ္ ၀န္းျခံေလးထဲမွ ထရံကာ၊ ၀ါးကပ္မိုးမွ်သာ ျဖစ္သည္။ အိမ္ရဲ့ေျမခံဟာနိမ့္ လို႕မိုးရြာရင္အိမ္ထဲေရ၀င္တတ္ေသး တယ္။ မိုးသည္းတဲ့ ည၊ေနာက္ေန႔ နံနက္ေတြမွာအိမ္ေျခ တစ္ခင္းလံုးဗြက္ထလို႔ ။ မွတ္မိသမွ်ေတာ့ အိမ္ေဘးမွာ မန္က်ည္းပင္ၾကီးတစ္ပင္ ၊ အိမ္ေရွ႕မွာတမာပင္ေပါက္တစ္ပင္ႏွင့္ စကၠဴပန္းရံုတစ္ရံု၊ အိမ္ေနာက္မွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးခ်ိဳေသာ္လည္း ပိုးကိုက္မလြတ္တဲ့ မာလကာပင္တစ္ပင္ရယ္နဲ႕ အဘြားရဲ့ ဂမုန္းပင္ေတြရွိတယ္။ အိမ္ေရွ႕ကေနၾကည့္ရင္ မီးဖိုတဲအထိ အိမ္ခန္းအားလံုးျခံဳျမင္ ႏိုင္တာေသခ်ာတယ္။

ငယ္ငယ္ကအိမ္ေလးအေၾကာင္းကို ျပန္စဥ္းစားၾကည့္တိုင္း အေတာ္ေလးကိုေသးငယ္ႏံုခ်ာျပီး တဲသာသာေလးျဖစ္ေနျခင္းပင္ ။ ထိုစဥ္ကေတာ့ အဆင့္အတန္း၊လူတန္းစားခြဲျခားမႈ စိတ္ညံ့တို႔ လိမ္းက်ံခံရျခင္းမရွိေသးတဲ့ အရြယ္မို႔ ေသးစုတ္ႏံုခ်ာမႈကို မသိခဲ့ရပါ။ ဟန္ေဆာင္မႈကင္း ဘြင္းဘြင္းရွင္းရွင္းသူလိုကိုယ္လို ပတ္၀န္းက်င္မ်ိဳးလည္း ျဖစ္တဲ့အတြက္ ရွက္ရြံ႕အားငယ္မႈလည္း မျဖစ္ခဲ့ ။ေနာင္ေနာင္ခုခါက်မွ မိမိေနခဲ့ရတဲ့အိမ္ေတြနဲ႔ ႏႈိင္ယွဥ္ၾကည့္မွ ေတာ္ေတာ္စုတ္ပါ့လားလို႔ အလန္႕တၾကားသတိျပဳမိသည္။ သို႕ေသာ္ခုခ်ိန္မွာကၽြန္ေတာ္ အိမ္ေလးႏွင့္ကြာလွမ္းခဲ့ရ ျပီ ၊ ျပီးေတာ့အိမ္ေလးလည္းမရွိေတာ့ဘူးမဟုတ္လား (အိမ္ေလးကိုဖ်က္ျပီး တိုတ္ေသးေသးေလးေဆာက္ျပီးခဲ့ျပီ) ။

မွတ္မွတ္ရရ တိုက္အုတ္ျမစ္ခ်ရန္ ထိုအိမ္ေလးကိုဖ်က္သည့္ေန႔က အဘြားငိုတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ္ေတာ္ငယ္ေသးေတာ့ ဘာေၾကာင့္ငိုတာလည္း စဥ္းစားလို႕မရ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္ေသးေသးေလးကို တိုက္ေဆာက္မွာမဟုတ္လား အဘြားရဲ့ ၊ ေနာက္ေနာက္မိုးရြာရင္ ေလတိုက္ရင္လည္းမပူရေတာ့ဘူး ၊ ေႏြက်ရင္လည္း မီးေရးထင္းေရးမပူရေတာ့ဘူ း ။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လမ္းထဲ မွာတစ္လံုးထဲေသာတိုက္ျဖစ္မွာမဟုတ္လား ။ ကေလးေတြးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ခဲ့ဖူးတယ္ ။ ငိုေနသူကိုလည္းကေလးျပီျပီ ျပက္ရယ္အၾကည့္ႏွင့္ၾကည့္ေနခဲ့ဘူးတယ္ ။

အဘြားဟာ ပခုကၱဴအနီးက ေပါင္ေလာင္ကန္ရြာသူအညာသူ စစ္စစ္ၾကီးျဖစ္သည္။ အညာသူ ဆိုေပမယ့္အဘြားဟာအသား လတ္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ကၽြန္ေတာ္အေဖေရာ အေမပါအသားလတ္ၾကပါတယ္။ (ကၽြန္ေတာ္သာသူတို႕အားလံုးထဲမွာ အသားအညိဳဆံုးပါ ။ :D ) ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ အေစာဆံုးမွတ္ဥာဏ္ေတြထဲမွာေရာ အဘြားကေခါင္းေဆာင္မင္းသမီးၾကီးပါ။ ကၽြန္ေတာ္လူ႕ေလာကထဲကို အေမ့၀မ္းမွတဆင့္ ၀င္ခဲ့ရေပမယ့္ ေမြးကင္းစကၽြန္ေတာ့္ကို ပထမဆံုးေပြ႔ေထြးသူမွာအဘြားပင္။

ကၽြန္ေတာ္ဘ၀ တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ အဘြား (အေမ့အေမ) ကိုေပးဆပ္သူအျဖစ္သာေတြ႔ ခဲ့ရသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ အစိုးရိပ္လြန္ကဲသူ ၊ ပိန္ေသာ္လည္းက်န္းမာေရးေကာင္းသူ ၊ လူကဲခတ္ေတာ္သူ ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္တံခါးတဲ့တဲ့ တစ္ေန႕လံုး လိုလိုမပ်င္းမရိ ထိုင္ေနတတ္တဲ့ ခပ္ခ်ည့္ခ်ည့္ မယ္ၾကီးအို တစ္ေယာက္အျဖစ္သာ ။ အဘြားသည္ ကၽြန္ေတာ္ကိုသူငယ္ငယ္ ကအေၾကာင္းေတြကိုစိတ္လိုလက္ရ ေျပာေျပာျပတတ္တယ္။ တစ္ခါတစ္ခါကၽြန္ေတာ္စာက်က္ရင္ နားစြန္႕ေနတတ္ျပီး သူၾကားဖူးနား၀ ေတြကိုေဆြးေႏြးတတ္ေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ေတာ့ အဘြားစကားေတြဟာ နားထဲကို၀င္ေပမယ့္ သိပ္ေတာ့အေလးအနက္မထားမိပါဘူး ။ ဟုတ္တယ္ေလ တစ္ခါကကၽြန္ေတာ္ "ငလ်င္" အေၾကာင္းက်က္ေနတယ္ ၊ ေတာ္ေတာ္ေလးကိုမွတ္ရခက္တဲ့ ေျမငလ်င္ရဲ့ ျဖစ္စဥ္ေတြကို ေခါင္းထဲျဖစ္ညွစ္သြင္းေန ရခ်ိန္မွာ အဘြားေျပာတာက "ေရွးလူၾကီးေတြေျပာ တာကေတာ့ငလ်င္လႈပ္တယ္ ဆိုတာေျမၾကီးကိုထမ္းထားတဲ့ ငရဲသားေတြပခုန္းေျပာင္းတာတဲ့" ။ ကၽြန္ေတာ္ကဟုတ္လားလို႔ စိတ္မပါတစ္ပါေျပာျပီး ခပ္ေလွာင္ေလွာင္ျပံဳးလိုက္မိတယ္ ။ အဘြားစိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတာ ကၽြန္ေတာ္သိတာေပါ့။ အသက္ၾကီးလာတာနဲ႕အမွ် လူရာသြင္းအေရးေပးခံ ခ်င္တဲ့လူအိုေတြရဲ့ စိတၱေဗဒကို ကိုယ္ခ်င္းလည္းစာမိပါရဲ့ ။ ဒါေပမယ့္ သည္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္စာရဖို႕က ပိုအေရးၾကီးေနတယ္ေလ။ အိမ္မွာအျမဲရွိတဲ့ သူကိုဘယ္အခ်ိန္ေတာင္းပန္ေတာင္းပန္ ရပါတယ္ ။ သည္လိုနဲ႕ ပဲေျမးအေပၚ အျပစ္မယူဘဲ ခြင့္လႊတ္တဲ့အဘြားရဲ့ ေမတၱာအရိပ္ေအာက္မွာ အမွားေတြကိုေတာင္းပန္၀န္ခ်ဖို႕ ကၽြန္ေတာ္အျမဲေမ့ေလ်ာ့ခဲ့ပါတယ္ ။အေလ်ာ့ေပးလိုက္ေလ်ာျခင္းမွာ ေပ်ာ္ေနခဲ့တာမ်ားလား ....အဘြားရယ္ ။

အဘြားငယ္စဥ္ကတည္း ကပင္အၾကီးဆံုးသမီးျဖစ္၍ အရာရာမွာအေလ်ာ့ေပးခဲ့ ရဟန္တူသည္ ။ အဘြားေအာက္က ေမာင္ေတြ၊ ႏွမေတြက ေသစာရွင္စာေလာက္ပဲျဖစ္ျဖစ္တတ္ၾက ေသာ္လည္းအဘြားစာမတတ္ခဲ့ပါ။ မိဘႏွင့္ အတူမိသားစု တာ၀န္ကိုငယ္ငယ္ကတည္းကထမ္းခဲ့ရေပသည္။ အဘြားအသက္(၂၀) ေက်ာ္အရြယ္မွာ ္တစ္ရြာသားအဖိုးႏွင့္အိမ္ေထာင္က်ခဲ့သည္ ။ ကၽြန္ေတာ္အဘက ပခုကၠဴနယ္ ပဒိုင္းျခံဳရြာသားျဖစ္ျပီးအိမ္ေထာင္က်ျပီးေနာက္မွာ အဘြားတို႕ရြာကိုလိုက္ေနခဲ့သည္ ။ အဘိုးဟာ "ပုတ္ထမ္းေစ်းသည္" ျဖစ္ျပီးဆင္းဆင္းရဲရဲမိေထြး နဲ႕ေနရသူျဖစ္္တယ္လို႕ု အဘြားမၾကာခဏ ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ ခုေခတ္မွာ ပုတ္ထမ္းေစ်းသည္ လို႕ေျပာရင္ဘာလုပ္မွန္း သိမယ္မထင္ပါဘူး။ ေရွးကအညာမွာ အလွကုန္နဲ႕ အ၀တ္အထည္ေတြကို ပုတ္ထဲထည့္ျပီး တစ္ရြာ၀င္တစ္ရြာထြက္ လည္ေရာင္းတဲ့ေစ်းသည္ေတြရွိပါတယ္ ။ သူတို႕တစ္ေတြဟာ ပုတ္ႏွစ္လံုးကိုဦးပဲ့ ထမ္းျပီးေရွ႕မွာ ကုန္ေတြထည့္၊ ေနာက္ထဲမွာေတာ့ ေရာက္ရာမွာအိပ္ဖို႔ အိပ္ရာခင္း ၊ ခ်က္ဖို႕ျပဳတ္ဖို႕ စားအိုးစားခြက္ ၊ ဆန္ ဆီ ဆား အစံုပါပါတယ္။ သူတို႕ေရာင္းက်တဲ့ကုန္ေတြဟာ ေစ်းအေပါဆံုး အလွကုန္၊ အ၀တ္အထည္ ေဒသထြက္စတာေတြျဖစ္ျပီး ျမန္မာတစ္ျပည္လံုးရဲ့ နယ္ေပါင္းစံု မွာတစ္ရြာ၀င္တစ္ရြာထြက္ ေရာင္းက် ၀ယ္က်တာပါ။ အရပ္အေခၚေတာ့ "အေရာင္းအ၀ယ္ထြက္တယ္ေပါ့ " ။ သည္အလုပ္ကို ခုတိုင္အညာက ကၽြန္ေတာ့္ဦးၾကီး ၊ ဦးေလးေတြလုပ္ၾကဆဲပါ။ တစ္ခါတစ္ခါ အေရာင္းအ၀ယ္ထြက္ရင္ သံုးေလးငါးလေတာ့ ၾကာၾကတာပဲတဲ့ ။ဒါေပမယ္ သူ႕ေခတ္နဲ႕သူအခါ ၊ သူ႕အရင္းႏွီးနဲ႕သူေတာ့ (ပင္ပန္းသေလာက္) အျမတ္ေလးေတာ့ရတဲ့အလုပ္တစ္ခုပါ ။

အဘြားဟာ စိတ္ပူပန္တတ္လြန္းသူပါ။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာျဖစ္လာႏိုင္တဲ့ ၊ ျဖစ္ဖို႕အခြင့္အေရးနည္တဲ့ ၊ ျဖစ္လာရင္ေတာင္ကိုယ္ဘာမွ မတတ္ႏိုင္တဲ့ အရာေတြကိုေတာင္ အျမဲေတြးပူေနတတ္တဲ့ သူပါ။ ဒါေၾကာင့္ အဘိုးမ်ား သည္ေလာက္အၾကာၾကီး ခရီးထြက္ေနခ်ိန္မွာ ဘယ္ေလာက္မ်ားစိတ္ပူရွာ လိုက္မလဲ။ စိတ္ပူဖို႕အခ်ိန္မရေလာက္ေအာင္ပင္ ဆင္းဆင္းရဲရဲအလုပ္ နဲ႕လက္နဲ႕မျပတ္လုပ္ေနခဲ့ရသလား ။ ကၽြန္ေတာ္ေတြးၾကည့္မိဖူးသည္။ သတင္းအဆက္အသြယ္ရဖို႕ ေနေနသာသာ ဘယ္ရပ္ဘယ္ဆီသြားမွန္းပင္ ေသခ်ာေရရာမသိ။ ဒါေပမယ့္ အသက္ေမြး၀မ္ေၾကာင္းကဒါပဲ မဟုတ္လား ၊ ဘ၀မွာ ရုန္းကန္လႈပ္ရွားမႈ ေတြအတြက္ ေခၽြးေတြ ၊ မ်က္ရည္ေတြ ၊ လြမ္ေဆြးမႈ အပူအပင္ေတြကို စေတးခဲ့ၾကရ တာမဆန္းပါ။

အဘြားႏွင့္အဖိုးမွာ သားသမီး (၅)ေယာက္ထြန္းကားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေရွ႕ကသားသမီး ေလးေယာက္လံုးပ်က္စီး ခဲ့ရျပီး ေနာက္ဆံုးသမီးေလး (ကၽြန္ေတာ္အေမ) သာအဖတ္တင္ခဲ့တယ္ ။ ေနာက္ဆံုးက်န္တဲ့သမီးေလးကို အဘိုးတို႕တုန္ေနေအာင္ခ်စ္ေပလိမ့္ မည္။ သမီးေလးရဲ့ ဘ၀ေရွ႕ေရးကိုလည္း ေတာသူေတာင္သားအျမင္ႏွင့္ ဥာဏ္မွီသေလာက္စဥ္းစားမိခဲ့ ၾကေပလိမ့္မည္။ သည္လိုႏွင့္ဘ၀တိုးတက္ေရး သမီးေရွ႕ေရးအတြက္ ျမိဳ႕မွာအေျခခ်ဖို႕ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကသည္ ။ ဒါေပမယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ကိုအေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ အဘိုးတို႔ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကိဳးပမ္းခဲ့ ၾကရပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ေတာ့ ျမိဳ႕ဆင္ေျခဖံုးက အိမ္၀န္းတစ္ျခမ္းေလးကို ၀ယ္ကာမိသားစုေျပာင္းျဖစ္ခဲ့ ၾကသည္။ တဲသာသာအိမ္ေလးကိုေဆာက္ျပီး မိသားစုရုန္းကန္ခဲ့ၾကရသည္။ အဘိုးကအေရာင္းအ၀ယ္ ဆက္လုပ္သည္။ အဘြားကေတာ့အိမ္တြင္း ကိစၥေတြ ၊ သမီးေလးကိစၥေတြနဲ႕အခ်ိန္ကုန္ရေတာ့ တယ္။ "ဟဲ့ငါတို႕ ဟာတဲစုတ္နဲ႕ေနခ်င္ေနရမယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ အစားအေသာက္ ၊ အ၀တ္အစားလည္း လူႏွင့္တန္ေအာင္ေတာ့၀တ္ရစားရပါတယ္။ မင့္ဘကနဖူး ကေခၽြးေျခမက်ေအာင္ရွာေကၽြးခဲ့ရွာတာ ကလား" အဘြားမၾကာခဏေျပာတတ္တဲ့ စကားပါ။ အဘြားတို႕အိမ္ေလးဟာ အေနစုတ္ခ်င္စုတ္ခဲ့ ပါလိမ့္မယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ မိသားစုစည္းလံုးမႈ ၊ ၾကိဳးစားမႈ ၊ နားလည္မႈတို႕နဲ႕ေတာ့ေႏြးေထြး ေနခဲ့ပါလိမ့္မည္။

သည္လိုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္အေမလည္း (၁၀) တန္းေအာင္ကာ တကၠသိုလ္သို႕ေရာက္ျပီ ၊ အဘတို႕လည္း ဆိုက္ကားတစ္စီးေထာင္ႏိုင္လာ ျပီး သိုးအုပ္တစ္အုပ္လည္းရွိလာခဲ့သည္။ ဒါေပမယ့္ ...အေမေနာက္ဆံုး ႏွစ္မွာအဘိုးအေရာင္းအ၀ယ္ထြက္ရင္း လူသတ္ခံရသည္။ သထံုနယ္ဇင္းက်ိဳက္ ဘက္ကရြာတစ္ရြာမွာလို႕ ၾကားတာပဲလို ႕ ေျပာဘူးသည္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ေနာက္ဆံုးမွာ သမီး ၊ ဇနီးႏွင့္ေ၀းရာ တစိမ္းနယ္မွာ အဘိုးကြယ္လြန္ခဲ့ရတယ္ ဆိုတာပါ။ အေမေက်ာင္းျပီးဖို႕ အဘြားအေတာ္ေလးရႈန္းကန္ခဲ့ရသည္။ ဆိုက္ကားတစ္စီး ႏွင့္ သိုးအုပ္ကိုေရာင္းကာ ေက်ာင္းသူအတြက္ ခ်ိဳးျခံခဲ့ရသည္။ အေမေက်ာင္းျပီး၍ ေက်ာင္းဆရာမအလုပ္ရမွ အသက္ရႈေခ်ာင္ သြားရသည္။အေမအလုပ္ရေတာ့ ပခုကၠဴနားက မန္က်ည္းပင္မႈ ရြာကေလးမွာ တစ္ေန႕တစ္ေန႔ညေနမိုးခ်ဳပ္မွ ျပန္ျပန္လာရသည့္အေမ့ကို အဘြားအိမ္ေရွ႕မွ ညေနတိုင္းေမွ်ာ္ခဲ့ ရသည္။ ေနာက္ေတာ့ အေမလည္းပခုကၠဴျမိဳ႕ေပၚကေက်ာင္းေျပာင္း ရျပီး ၊ အင္ဂ်င္နီယာ ေပါက္စအေဖႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်သည္။ အေဖလည္းအဖိုးကဲ့သို႕ ဆံထံုးေနာက္ေသွ်ာင္ပါခဲ့ ကာအဘြားတို႕အိမ္ေလးဆီေျပာင္းလာ ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေခ်ာင္းဓာတ္ေျမ ၾသဇာစက္ရံုမွာအလုပ္ လုပ္ရျပီး တစ္ပတ္တစ္ခါမွ ညၾကီးမင္းၾကီး ၉ မိုင္ေက်ာ္ခရီးကို စက္ဘီးစီးျပန္လာရသည့္အေဖ့ ကိုအေမတို႔အဘြားတို႔ေမွ်ာ္ခဲ့ရပါ လိမ့္မည္။ ေနာက္ေတာ့ကၽြန္ေတာ့္ကိုေမြး ၊ အေဖလည္း ဆည္ေျမာင္းဘက္မွာအလုပ္ရ ျပီးျပည္ဖက္ကိုေျပာင္းရသည္။ ေနာက္က်ေတာ့ စီးပြားေရးေလးေတာင္သာလာျပန္ေတာ့ အဘြားရဲ့တဲေလးကိုဖ်က္၍ တိုက္တည္ခဲ့သည္။ အေျခအေနအရ အဘြားမကန္႕ကြက္ ခဲ့ေသာ္လည္းစိတ္မေကာင္းျဖစ္မိမွာေသခ်ာ သည္။ သည္အိမ္ေလးဟာအဘိုးရဲ့ေခၽြးေတြ ၊ ေသြးေတြ ၊ အသက္နဲ႕ေရာရင္ျပီးေဆာက္ခဲ့ရ တာမဟုတ္လား ။ ျပီးအဘြားရဲ့ ပူပင္မႈေသာက မ်က္ရည္ေတြ ၊ ခ်ိဳးျခံေခၽြတာမႈေတြ စြန္းထင္းေနတာမဟုတ္လား ။ ဒါေပမယ့္......... ။

ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့အဘြား ပခုကၠဴျမိဳ႕ေလးကိုပါစြန္႕ခြာခဲ့ရသည္ ။ "အေမရယ္ ၊ သားေလးလည္းမိစံုဖစံု အျမဲအတူတူေနရတာေပါ့ ၊ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟိုမွာအိမ္ရတယ္အေမရယ္။ အက်ယ္ၾကီးပဲ။ မိသားစုေလးအတူတူေနၾကရေအာင္ပါအေမရယ္ေနာ္ " ဆိုတဲ့သမက္ရဲ့ စကား ၊ သမီးႏွင့္ေျမးေလးရဲ႕ေနာင္ေရး ဒါေတြကိုစဥ္းစားျပီး ျမိဳ႕ေလးကိုပါအဘြားစြန္႕ခဲ့ရတယ္။

ေနာက္ေတာ့အစိုးရ၀န္ထမ္း အေဖေျပာင္းရတဲ့ျမိဳ႕ေတြမွာကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ေတြႏွင့္အတူလိုက္ေျပာင္းေနရတဲ့အဘြား ကိုေတြ႕ရတယ္။ ျပည္ ၊ေနာက္မေကြး ၊ ေနာက္စစ္ကိုင္း ေနာက္တစ္ဖန္ျပည္ကိုတစ္ခါထပ္ ေျပာင္း ။ ေျပာင္းရသမွ်ျမိဳ႕ေတြ မွာလည္းအိမ္ထဲ ကအိမ္ျပင္မထြက္ဘဲ အိမ္ေရွ႕တည့္တည့္ခံုမွာ အျမဲလိုလိုထိုင္ေနတတ္တဲ့ အဘြားကိုေတြ႕ရတယ္ ။ သားသမီးေတြရဲ့ အပူကိုကိုယ့္အပူ နဲ႔မျခားစိတ္ပူေပးတတ္တဲ့ ၊ ဘာမွလည္းစြမ္းေဆာင္မေပးႏိုင္တဲ့ မယ္ၾကီးအို ၊တစ္ဦးတည္းေသာသမီးကေမြးတဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာေျမးအေပၚ အသည္းေပါက္ေအာင္ ခ်စ္ရွာတဲ့ဘြားေအတစ္ေယာက္အေနႏွင့္ လည္ေတြ႔ရျပန္တယ္။ အဘြားဟာကၽြန္ေတာ့္ကို ငယ္ငယ္ကအိမ္ေလး အေၾကာင္း ၊ အေမငယ္ငယ္ကအေၾကာင္းခဏ ခဏေျပာျပတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဘြားဟာတစ္ႏွစ္တစ္ခါေလာက္ ျပန္ရတာကလြဲလို႕ ျပန္ခ်င္လွခ်ည္ရဲ့လို႔ ၊ လြမ္းလွခ်ည္ရဲ့လို႔ မေျပာရွာပါဘူး ။ အဘြားဟာ မ်ိဳသိပ္တတ္တယ္မဟုတ္လား။

ေနာက္ "ျပည္" ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္ေလးတစ္လံုးေဆာက္ၾက ျပန္တယ္။ အိမ္ပံုစံကို ကိုယ္တိုင္ဆြဲရင္းအလုပ္ရႈပ္ေနတဲ့ အေဖက ဒါအေမ့အခန္းလို႔ အဘြားကိုျပတယ္။ ကြန္တိုေတြ ၊ စေကးေတြ ၊ေဒါင့္ခ်ိဳးေတြ ရႈပ္ရွက္ခက္ေနတဲ့ အေဖရဲ့အိပ္ပံုကို အဘြားေသခ်ာၾကည့္ေနပါတယ္။ "ေအာင္မေလးမင္းႏွယ္ ကြယ္၊ မင္းအိမ္ျပီးသည္အထိ ငါေနရဦးမွာလား" ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး ရယ္ျပီး က်န္းမာေရးသည္ေလာက္ေကာင္းတဲ့အဘြား ကေနရဦးမွာပါလို႔ ေျပာမိၾကတယ္။ အဘြားကမိန္႕မိန္႕ၾကီးျပံဳးလို႔ ၊ ေနာက္ေတာ့အဘြားျငိမ္က်သြားတယ္။ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကိုအေတြးနက္ေနပံု ပဲမ်က္ရည္ေတြလည္း၀ဲလို႔။ ဘာမ်ားစိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတာလဲ အဘြားရယ္ ၊ အိမ္သစ္ေလးက တစ္ကယ္ကိုေခတ္မီတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ငယ္ ငယ္တုန္းကအိမ္ေလးနဲ႕ မ်ားကြာပ။ အဘြားအေတြးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္အေတြး ၊ တန္ဖိုးထားမႈ ခံစားခ်က္ေတြ ဟာေတာ္ေတာ္ကြာပါလိမ့္မည္။

ဒါေပမယ့္ က်န္းမာေရးေကာင္းလွပါတယ္ ဆိုတဲ့အဘြားဟာ ကၽြန္ေတာ္(၁၀) ႏွစ္စမွာပဲ အစာအိမ္ျပည္တယ္တဲ့ ေရာဂါႏွင့္ေဆရံု တက္ရပါတယ္။ သာမန္လူငယ္တစ္ေယာက္ အတြက္မေျပာပေလာက္တဲ့ ခြဲစိတ္မႈဟာ ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္အဘြားအို အတြက္ျပန္နလံမထူ ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး ။ ေဆရံုကေနာက္ဆံုး အိမ္ျပန္သယ္သြားဖို႔ ခြင့္ျပဳခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ့ ၀န္ထမ္းအိမ္ရာထဲကအိမ္ေလ း (အေဖ့စိတ္ကူးအိမ္ကလည္း မျပီးေသးပါ) ဆီကို အဘြားကိုျပန္သယ္လာရတယ္ ။ မိုးေမွာင္ေနတဲ့ ေန႔လည္တစ္ခုမွာအဘြား ဆံုးတယ္။ ပူေလာင္လွတဲ့ ငိုေၾကြးသံေတြၾကားမွာ အားလံုးကိုေက်ာခိုင္းသြားျပီ ျဖစ္တဲ့ အဘြားကိုကၽြန္ေတာ္ မ်က္ရည္ၾကားမွ ျမင္ရတယ္။ အဘြားရက္လည္တဲ့ေန႔ မွာအေမကေျပာတယ္။ "ဘာပဲေျပာေျပာ မင္းအဘြားမဆံုး ခင္အေမတို႔ျပဳစု လိုက္ရပါတယ္ကြယ္။ ေနာက္ျပီး အိမ္မွာပဲဆံုးရွာတာပါ။ေဆးရံုမွာမဟုတ္တာကို ပဲမင္းအဘြား၀မ္းသာရွာမွာပါ။ ႏို႕မို႔ဆိုရင္ ၀င္းထဲေတာင္၀င္ခြင့္ရမွာ မဟုတ္ဘူး ။ " ။ ဟုတ္ပမလားအေမရယ္ အဘြားေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာ သူေခါင္းခ်ခ်င္တဲ့ေနရာဟာ သည္အိမ္ဟုတ္ပမလား .......? ။ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္အေမ့ကို ဘာမွျပန္မေျပာခဲ့ပါ ။

ုျပီးခဲ့တဲ့ ေဖေဖာ္၀ါရီလလယ္ေလာက္က ကၽြန္ေတာ္ျမန္မာႏိုင္ငံျပန္ခဲ့ သည္။ (၁၀) တန္းျပီးေနာက္ ပညာေရးအတြက္ မိမိႏိုင္ငံကိုေက်ာခိုင္းထြက္ခဲ့ရျပီး မွတစ္ဖန္အလည္ျပန္လာျခင္းပင္ ။ သည္တစ္ခါေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ဟာ (မိဘမ်ားေျပာင္းေရႊ႕ရာ) ေရႊဘိုမွာျဖစ္သြားျပီ ။ ကၽြန္ေတာ္အိမ္သစ္ကို ၀င္၀င္ခ်င္း အိမ္တံခါးႏွင့္တည့္တည့္ ကုလားထိုင္မွာထိုင္တတ္သည့္ အဘြားကိုသတိရမိသည္။ သည္အိမ္သစ္မွာေတာ့ အဘိုးႏွင့္ အဘြားတို႕ဓာတ္ပံုေတြခ်ိတ္ထားတာေတြ႕ ရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အလႉတုန္းကရိုက္ထားသည့္ဓာတ္ပံုထဲက အဘြားရဲ့အျပၤဳးဟာ အသက္ပါလွရံုသာမက ေဆးသားကလည္းစိုေနတယ္။ ေဘးကအဖိုးရဲ႕ ဓာတ္ပံုကေတာ့ေရွးကပံုကို ပံုၾကီးခ်ည့္ျပီးကူးထားလို႔သိပ္မထင္ရွားပါ။ တို႔အရင္တုန္းက အိမ္ေထာင္စုစာရင္း အတြက္အိမ္ေရွ႕မွာ ထြက္ျပီးမိသားစု ဓာတ္ပံုရိုက္ခံၾကရတုန္းကပံုလို႔ အေမေျပာတယ္။ ပံုဘယ္ေလာက္ပဲ ၀ါး၀ါး အဘရဲ့အျပံဳးက ကၽြန္ေတာ္အတြက္ထူးဆန္းေနတယ္ ။ ဟုတ္ပါရဲ့ သည္လိုအျပံဳးမ်ိဳးကို မျမင္ရတာၾကာျပီ ။ အဘရဲ့အျပံဳးကေက်နပ္ အားရေနတဲ့အျပၤဳးမ်ိဳး ။ ဟင့္အင္း ။ ဒါတြင္မကေသးဘူး ငါ့ေခၽြး ၊ ငါ့ေသြး ၊ ငါ့ကိုယ္ပိုင္ၾကိဳးစားမႈေၾကာင့္ ရလာတဲ့ ငါ့မိသားစုအတြက္ငါ့ ကိုယ္ပိုင္အိမ္ပဲဆိုတဲ့ ရဲရဲ၀င့္၀င့္ယံုၾကည္တဲ့အျပံဳး မ်ိဳး ။ ကၽြန္ေတာ္ၾကီးျပင္းလာရတဲ့ ေခတ္ ၊ ပတ္၀န္းက်င္မွာ မိမိရဲ့အိုးအိမ္ စည္းစိမ္ဥစၥာအတြက္ မိမိကိုယ္ပိုင္ အရည္အခ်င္းပင္ပန္းခံၾကိဳးစားမႈ မပါဘဲ သူတစ္ပါးကိုဒုကၡေပး ေခ်ာက္ခ် အျမတ္ထုတ္ဂုဏ္ယူေနၾကတဲ့ ပုဂၸိဳလ္ေတြဆီမွာ မေတြ႔ႏိုင္တဲ့အျပံဳးမ်ိဳးပဲ။ ပကာသနကင္းမဲ့ပါေစမိမိအရည္အခ်င္းႏွင့္ရေသာတစ္စံုတစ္ခုကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါးဂုဏ္ယူျပံဳးႏိုင္ဖို႕ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘယ္ေလာက္ၾကိဳးစားရဦးမွာ လဲ ? ။ ကၽြန္ေတာ္မသိႏိုင္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာကေတာ့ကၽြန္ေတာ္အေတြးထဲမွာ ဘရဲ့အိမ္ေလးဟာ ေမတၱာေစတနာေတြေၾကာင့္ ၾကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္သြားတာပါပဲ ။ ။

McDonal's , ဟမ္ဘာဂါ ႏွင့္ ေႏြးေထြးမႈညေနခင္းမ်ား

Mc Donal's ဆိုင္ဟာကၽြန္ေတာ္စားေနၾက Fast Food ဆိုင္ပါ။ Mc Donal's ဆိုင္ေတာ္ေတာ္မ်ားကိုကၽြန္ေတာ္ထိုင္ဖူး ပါတယ္။ Mc Donal's ဟာတစ္ေယာက္ထဲထိုင္စား ရင္အေတာ္ေလးပ်င္းဖို႕ေကာင္းပါတယ္။ ေန႕စဥ္က်ေတာ့္လည္း ညည္းေငြ႔စရာေကာင္း ၊ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႕က်ေတာ့လည္း ေငြေၾကး မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ။ ဒါေပမယ့္ (၁)ပတ္တစ္ခါေလာက္ သြားစားရတာေတာ့ အေျပာင္းအလဲသေဘာေလးပါ။ Fast Foods ေတြဟာမေကာင္းဘူးလို႔ က်န္းမာေရးရႈေထာင့္က ဘယ္လိုပဲဆို ပါေစ ခ်က္ရေၾကာ္ရတဲ့ ဒုကၡနဲ႕စာရင္ေနာင္ခါမွ ေနာင္ေစ်းပါ ။ ေငြေၾကးအေနနဲ႕လည္း ေျခႏိုင္လက္ႏိုင္ လည္းရွိတယ္ ၊ ျပီးေတာ့လည္း သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ တေပ်ာ္တပါး ၾကီးသြားၾကေတာ့ ပ်င္းစရာလည္းမေကာင္းပါ။

သည္ေန႔ညေန lecture ေနာက္ဆံုးခ်ိန္ျပီးရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ Mc Donal's မွာညစာစားျဖစ္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕မွ စုစုေပါင္း ၄ ေယာက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ Major တူေပမယ့္ Group မတူၾကဘူးေလ ၊ ဒါေၾကာင့္ ရွားရွားပါးပါး တစ္ပတ္မွာတစ္ခ်ိန္သာတူတဲ့ တနလၤာေန႔ေနာက္ဆံုး lecture ခ်ိန္ျပီးမွာ စုစုစည္းစည္း ညစာစား ေလပစ္ၾကပါတယ္။ ေက်ာင္၀င္းနဲ႕မနီးေပ မယ့္ သိပ္လည္းမလွမ္းလွတဲ့ ဆိုင္ခြဲေလးမွာပါ။ ဆိုင္မွာလည္း Spicy ဘာဂါပဲအတူတူမွာစား ျပီး ညေနခ်မ္းေလးေတြ ကိုကုန္ေစၾကတာအက်င့္လို ျဖစ္ေနျပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေျပာတဲ့ အေၾကာင္းေတြဟာ ေလာေလာဆယ္အဆင္ မေျပတဲ့အေၾကာင္းေတြ ၊ အင္တာနက္ ၀ပ္ဆိုက္ေတြအၾကာင္း ၊ ေနာင္စာအုပ္ေတြအေၾကာင္း ေက်ာင္းစာေတြအေၾကာင္း ေနာက္ အနာဂတ္အေၾကာင္းေတြပါ ။ ဘာဂါကိုစားရင္း ၊ အေအးေသာက္ရင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရယ္ေမာခဲ့ၾကဖူးတယ္ ၊ စိတ္ကူးေတြထဲရြက္လႊင့္ခဲ့ၾက ဖူးသည္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ကၽြန္ေတာ့္တို႔ ခင္မင္မႈျဖင့္ေႏြးေထြးခဲ့ ၾကသည္။ စိတ္ညစ္စရာေတြ ေျပာမိၾကအုံးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕အသံေတြေပါ့ ပါးေနၾကသည္။

သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ မိမိရပ္တည္နားခိုနားရာ ဘ၀အခ်ိဳးအေကြ႕တိုင္းမွာ မရွိမျဖစ္နီးပါးလိုအပ္တဲ့ အရာပါ။ "သူငယ္ခ်င္း" ဆိုတဲ့စကားေပါင္းစပ္ ဖြဲစည္းပံုကို အရင္းအျမစ္ထိ မသိေပမယ့္ အေပါင္းအသင္း ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ ထက္ပိုတယ္လို႔ေတာ့္ ခံစားသိႏိုင္ပါလိမ့္မယ္ ။ ဘ၀မွာ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ေပါင္းသင္းရတဲ့သူမ်ားေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းလို႕ သမုတ္ရတဲ့သူနည္းလွပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀မွာ အေရအတြက္နည္းလွေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြရွိခဲ့ သည္။ သူတို႕တစ္ေတြနဲ႕ကၽြန္ေတာ္အေျခအေန အရအလွမ္းေ၀းၾကရ ေသာ္လည္း မၾကာမၾကာသတိရတတ္သည္ ။ ခုေလာေလာဆယ္ ကၽြန္ေတာ့္မွာခင္မင္ရ သူ ၃ ေယာက္ရွိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ သည္ မိမိႏိုင္ငံကို ခြဲခြာ၍ ပညာရွာရန္လာ ခဲ့ၾကသည္ ။ အတန္းတူ ၊ စာအတူတူက်က္ ၾကရင္းခင္မင္ မႈေတြပြားေ၀ခဲ့ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေလးေယာက္ တြင္ထပ္တူၾကေသာ ၀ါသနာ မရွိပါ ၊ သို႕ေသာ္ညွိယူလို႔ မရေအာင္ကြာ ျခားမႈလည္းမရွိၾက ။ ဘ၀မွာ ဆန္းဆန္းျပားျပား မဟုတ္ဘဲ ရိုးရိုးရွင္းရွင္းသာေနထိုင္လို ၾကသည့္ စိတ္ရွိၾကသည္ ။ လူေတာမတိုးလို႕ ဆိုႏိုင္ေသာ္လည္း မိမိပတ္၀န္းက်င္မွာ စိတ္ရွင္းလက္ရွင္းေနထိုင္ခ်င္စိတ္ရွိ ၾကသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ၾကားတြင္ ဒ႑ာရီ ဆန္ေသာ စြန္႕လႊတ္အနင့္နာခံမႈမ်ား မရွိပါ ၊ ရင္းႏွီးေသာ ေမာင္ႏွစ္မသဖြယ္ ပြင့္လင္းမႈမ်ားသာရွိ သည္။ ။

ကၽြန္ေတာ္တို႕စာေမးပြဲနီးတိုင္း ေက်ာင္းမွာတစ္ေနကုန္နီးပါး စာလုပ္ၾကသည္။ စာေမးပြဲနီးမွာကပ္လုပ္ၾကသည့္ တိုင္အားငယ္မႈမ်ား မရွိပါ။ သူမရင့ါပကူ ၊ ငါမရသူကူနဲ႕ စာေမးပြဲေတာင္ ၾကီးကိုအံတု ၾကပါသည္။ ထိုအတြင္း ေန႕လည္စာကို Cup Noodles နဲ႕ ညစာကိုေတာ့ Mc Donal's က ဘာဂါ ။ စာေမးပြဲျပီးရင္ ၃ ၊ ၄ ရက္ေလာက္ေလွ်ာက္လည္ ၾကသည္။ ေနာက္ေတာ့လည္း ေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္တြင္ကိုယ့္ ကိစၥ ႏွင့္ကိုယ္ ။ ထြက္လာေသာေအာင္စာရင္းရဲ႕ မတူညီတဲ့ ရလဒ္ေတြ အေပၚမွာလည္း မနာလိုမရွိၾက ။

ဘာလိုလိုႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ခင္မင္လာၾကတာ တစ္ႏွစ္ေလာက္ရွိ ျပီ။ ၾကာလာတာႏွင့္အမွ် ခင္မင္မႈတန္ဖိုးကို သိနားလည္လာ ၾကျပီ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေန႕ေန႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေလးေယာက္ခြဲၾကရ အံုးမွာပါ ။ တစ္ေယာက္စီရဲ႕ မတူညီတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ၊ အိပ္မက္ေတြကို ကိုယ္စီကိုယ္ငွ အေကာင္အထည္ေဖာ္ၾကဖို႕ေလ။ ေလာကသဘာ၀မဟုတ္လား ။ ဒီလိုနဲ႔ ဘ၀အေမာေတြကို ကိုယ္စီခံစားရင္း ခရီးဆက္ၾကရ အုံးမယ္ ။ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လို႔ သတိရရင္ေတာ့ အေတြးထဲမွာ စာေမးပြဲေတြ ၊ Cup Noodles ခြက္ေတြ ၊ ဘာဂါေတြ ေနာက္ ေႏြးေထြးတဲ့ ခင္မင္မႈညေနခင္းေလးေတြေရာ ေပါ့ ................. ။ ။

( To Mulay, Su Wai and Zayar .... , For our loving Memories.............! )

မိုး

အို....မိုးေဒ၀ါ ... ရွစ္တိုင္းမႈိင္းဆင္ကာ
မိုးလွယ့္မႈန္ျပာ..... ညႈိးဖြယ့္ၾကံဳလာ
စာနာသင့္ပါရဲ့...... ျငိဳးမာန္ေတာ္ ၀ံ့လိုက္ပါနဲ႔...
ရြာ သင့္မွရြာ..... ။ ။

(မိုးေဒ၀ါ ပတ္ပ်ိဳး - ေရး ~ ေဒၚေစာျမေအးၾကည္)

ေလာကမွာ မိုး နဲ႕သရက္ကို အစိုးမရျခင္း လကၡဏာ အျဖစ္တင္စားခဲ့ ၾကသည္။ သရက္သီးေလးေတြဟာ ခ်ဥ္မလိုလိုနဲ႕ခ်ိဳတတ္သလို ၊ ခ်ိဳမလိုလိုနဲ႕လည္းခ်ဥ္တတ္ၾကတယ္ တဲ့ ။ ထို႔အတူမိုး ဟာရြာမလိုလိုနဲ႕စဲတတ္သလို ၊ စဲမလိုလိုနဲ႕လည္းသဲတတ္ပါတယ္ ။
မိုးတကာ့ မိုးထဲမွာ စကၤာပူမိုးကေတာ့ အစိုးမရဆံုးျဖစ္ႏိုင္သည္။ ခဏကေနသာေသာ္လည္း ခုေတာ့မိုးရြာခ်င္ရြာတတ္သည္။ မၾကာခင္ေနျပန္ပြင့္ တတ္သည္ကလည္းမထူးဆန္း .... ။

နံနက္ကေနပြင့္သည္ ။ တနဂၤေႏြေန႕ေပမယ့္ေက်ာင္းသြားစရာရွိ လို႔ သြားရမည္။ တစ္ေန႔လံုးသာေနလိုက္သည့္ ေန သည္အိမ္ျပန္ခါနီး ႏွစ္နာရီေက်ာ္ေလာက္တြင္ မိုးအုံ႔၍ က်သြားျပီ ။ေက်ာင္းႏွင့္အိမ္က အေတာ္ေလးလွမ္းေတာ့ကားေပၚမွာပင္ မိုးေတြသည္းသည္းမည္းမည္းရြာလာသည္။ မိုးသည္းလာေတာ့ဘစ္ကားလည္းအရွိန္ေလ်ာ့၍ ျဖည္းျဖည္းပင္ေမာင္းေတာ့သည္။ ကားတြင္းမွေလေအးစက္ေၾကာင့္ မွန္အေငြ႕ရိုက္၍ အျပင္ကိုမျမင္ရ ၊ ကၽြန္ေတာ္သည္ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ ကိုက္ညီလွစြာ အံု႔ဆိုင္းညိဳ႕မႈိင္းေသာစိတ္ႏွင့္ Phone ထဲမွာအသင့္ရွိေသာ မလွေရႊ၏ "မိုးေဒ၀ါ" ကိုနားေထာင္ရန္ျပင္လိုက္သည္။ မၾကာမီ မလွေရႊရဲ့ အသံ ၊ ေဒၚေစာျမေအးၾကည္ရဲ့ စာသားမ်ား ၊ အသံသိပ္မျပတ္သားေသာ ေရွးသီခ်င္းၾကားတြင္ ေမ်ာ၀င္သြားေလျပီ ။ အို ကၽြန္ေတာ္မ်က္၀န္းမ်ားမွာလည္းမိုးေတြညိဳ႕ေနပါျပီေကာ ........ ။

ရာသီဥတုဟာ လူ႔ခံစားခ်က္ကို အဘယ္မွ်လႊမ္းမိုး ႏိုင္ေၾကာင္း ဖတ္ဖူး ၾကားဖူးခဲ့ျပီ။ ေရာ့ရႈိင္းယားရဲ့ရာသီဥတု ေျပာင္းသြားရင္ ေလထန္ကုန္း ဟာအသက္မဲ့သြားလိမ့္မယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံရဲ့ ရာသီဥတုေတြထဲမွာ မိုးရာသီဟာလြမ္းဖို႔ အေကာင္းဆံုးပါပဲ ။ ဒါေၾကာင့္လည္းေရွးေရးသီခ်င္းေတြမွ စ၍ခုေခတ္ေပၚ ေရွာ႕(ခ္) သီခ်င္းမ်ားတိုင္ မိုး အေၾကာင္းေရးစပ္ၾကဆဲ ။ ကၽြန္ေတာ္သိရသမွ်မိုးဖြဲ႕ မ်ားသည္ အလြမ္း၌သန္ၾကသည္ ။ "ညႈိးရက္တဲ့ ေဒ၀ါေဆြနတ္ရွင္... ဪမိုးသက္ေလႏွင္...." ႏွင့္ "မိုးကေျပာတဲ့အလြမ္းဇာတ္လမ္း ကိုၾကားခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ႏွလံုးသားထဲလည္းမိုးေတြရြာလာတယ္" တို႔၏ခံစားခ်က္အေျခခံမွာ အတူတူပင္ျဖစ္သည္။

လူတိုင္းတြင္ မိုးႏွင့္ပတ္သက္ေသာ အမွတ္တရမ်ားရွိၾကမည္ ။ ငယ္ငယ္ကလည္း "မိုးရြာရင္ မိုးေရခ်ိဳးမယ္...." ဆိုတာေလးကိုကေလး တိုင္းေအာ္ဆိုခဲ့ဖူး ေပလိမ့္မည္။ ငယ္ဘ၀၏အရိပ္မ်ားတြင္လည္း မိုးရာသီနိမိတ္ပံုမ်ား ပါ၀င္ေနမည္မွာေသခ်ာလွသည္....။

မိုးသည္းခဲေသာ္လည္း စဲျပီးတိုင္းေျမသင္းနံ႕ ေလးခ်န္တားေပးတတ္ ေသာ ငယ္ငယ္ကေမြးရပ္ေျမ ။ မိုးေကာင္းလွေသာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ျပည္ျမိဳ႕ေလး ။ ငယ္ငယ္ကမိုးရြာတဲ့ ညေနေတြမွာ ေက်ာင္းလာၾကိဳ တတ္တဲ့အေမ ။ ကၽြန္ေတာ့္မိုးကာ အကီ်ၤေပ်ာက္ တိုင္းေအာ္တတ္တဲ့အေမ့ရဲ့ အသံ ။ မိုးရြာထဲစက္ဘီး မစီးတတ္လို႕ သားအမိႏွစ္ေယာက္လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ ခဲ့ရတဲ့မိုးေန႕တစ္ေန႕ ။ ေနာက္ပိုင္း မိုးေရထဲစက္ဘီး စီးျပန္လာရတတ္တဲ့ကၽြန္ေတာ္႔ကို အျမဲစိတ္ပူစြာေစာင့္ေနတတ္တဲ့ အေမနဲ႕အဘြား ။ မိုးရြာေလထန္တိုင္း အိမ္ေနာက္ကသရက္ပင္ၾကီးလဲ၍ အိမ္ပိမ လားစိုးရိမ္၍ ရသမွ်ဘုရားစာေတြ ရြတ္တတ္တဲ့ အဘြား ။ မိုးသည္းတိုင္း အိမ္ေရွ႕တံခါးနားတိုးကပ္ ၀ပ္တတ္တဲ့ ေခြးၾကီး "ငနီ" ။ မိုးစဲတိုင္း ပင္ေျခမွာပန္းေတြ ေဖြးေဖြးလႈပ္ ေအာင္ေၾကြတတ္တဲ့ ၀င္းထဲက ခေရပင္ ေလး ။ ေနာက္မိုးေမွာင္ ေမွာင္ က်ဴရွင္ညေနခင္းေတြမွာ စာအတူတူသင္ခဲ့ က်က္ခဲ့ရ တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြ ။ "ဟဲ့..... ငါညေနမိုးရြာတာကိုၾကိဳက္တယ္.. အစ္ကို သိလား ။ မိုးရြာရင္ က်ဴရွင္ဆရာကလာခ်င္မွ လာမွာ ေလ... " - လို႕ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ ခ်စ္ရသူ ၊ အတူေက်ာင္း ကေန က်ဴရွင္ကိုသြားခဲ့ ၾကတဲ့မိုး ညေန ေတြ.............. ။ ။

ခုေတာ့ ေ၀းေျမမွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ထည္း ။ စစ္မွန္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ၊ အျပံဳးေတြေ၀းရာမွာ ။ အေတြးထဲ ၊ အေဆြးထဲမွ ကၽြန္ေတာ္ဆင္းရမယ့္ ဘစ္မွတ္တိုင္ေရာက္ျပီ ။ "House" ဟုေျပာ ႏိုင္ေသာ္လည္း "Home" လို႔မဆိုႏိုင္ ေသာခဏနားခိုရာသို႔ ျပန္ေရာက္ ျပီ။

ထီးေဆာင္းသည့္တိုင္ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ေပၚမွာ မိုးစက္ေတြ ၊ ဖိနပ္လည္းမိုးေရေတြနစ္ေနျပီ ။ ထီးေပၚမွာလည္း စိုစိုရႊဲ ။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာေရာ........................ ။

အျပင္မွာေတာ့ မိုးသည္ တစ္စိမ့္စိမ့္ ေစြေနေပေတာ့သည္. ။ ။

"ေဖာ္မစံုေဆြးေစဖို႔...... အေရးေတာ္ၾကံဳ
ခုမ်ား ဟို ဗပၻဳန္က... မာန္ဟုန္ေတာ္ပ်ိဳး ......
မ်က္မာန္ေတာ္ျငိဳးလိုက္ပါနဲ႕.... ခိုကိုးသူပါ....
မိုးနတ္ေဒ၀ါ... ရြာရန္ေရးကိုေလး ....
ေတြးခ်င့္လိုက္ပါ ...... "

( မလွေရႊ၏ "မိုးေဒ၀ါ" ကိုခံစားၾကည့္ခ်င္ၾကသူေတြ အတြက္ ရွားရွားပါးပါးရထား တဲ့မူရင္း သီခ်င္းေလးကို တင္ေပးထားပါတယ္ ။ ခံစားၾကည့္ၾကပါ။ )

လျပည့္ည အလြမ္း

(တန္ေဆာင္မုန္း လျပည့္ေန႕ည)

ခုလိုအခ်ိန္က်ျပီ ဆိုရင္ မိခင္ေျမရဲ့ အာကာယံမွာ လမင္းၾကီး ၀င္း၀င္းပပသာေနေပေတာ့မည္။ ။

ေရႊေရာင္ျဖန္းပက္ ထားေသာေျမေပၚ က ခ်စ္သူစံုတြဲေတြ ခ်စ္ေတးသီေနၾကလိမ့္မည္။ မိသားစုေတြလည္းနီးစပ္ရာေက်ာင္း ကန္၊ ဘုရားပြဲမ်ား သို႔တေပ်ာ္တပါးၾကီး သြားၾကေပလိမ့္မည္။ ကေလးသူငယ္မ်ားလည္းဘုရားပြဲအရုပ္ဆိုင္မ်ား၌ မိဘမ်ားကို ဂ်ီက်ပူဆာေနၾကမည့္ အခ်ိန္။ ဒါမွမဟုတ္ ဖိုးဖြားမ်ားထံမွ အခါၾကီးရက္ၾကီး အေၾကာင္း နိပါတ္ပံုျပင္မ်ား နားေထာင္ရင္း ခၽြဲႏြဲ႕ေနၾကမည့္ အခ်ိန္ ၊မဲဇလီဖူးေတြလည္း ေဆးေပါင္းခ ေနမည့္အခ်ိန္၊ မသိုးသကၤန္းရက္လုပ္ ယွဥ္ျပိဳင္မည့္အဖြဲ႕မ်ားလည္း အခ်ိန္မီျပီး စီးေရ မေမာႏိုင္မပန္းႏိုင္ ရက္လုပ္ေနၾကမည့္သည္အခ်ိန္။ အာရံုတက္အမွီ အခ်ိန္မီျပီးစီးလႈဒါန္း ႏိုင္ေရး သဒၵါအဟုန္ ၊ မိမိတို႕အသင္းအျမန္ျပီး စီးေရး ၀ီရိယေဇာတို႕ အားျပိဳင္ေနၾကမည့္ အခ်ိန္ ။ ။

"ေဗ်ာသံ..စည္သံညံတယ္ ညံတယ္ အံ့ေအးတျငိမ့္ျငိမ့္ ခ်ိမ့္ခ်ိမ့္ေပ်ာ္မစဲဖြယ္ ...
ႏြဲေပ်ာ္ပြဲေတာ္ လမ္းေတာ္စည္တယ္ ... ဗိန္းတယ္ ဗိန္းေဗ့ေဗ့ ေဗ့ေဗ့ဗံု......
အတူစံုတြဲလာ ... ျဖဴျပာ၊ မူယာ ၊ သူဇာ အမိတို႔ရယ္ .... အမိတို႔ရယ္.....
ဆြမ္းပန္းျဖဴျဖဴ တင္ကပ္လႉ ..... ဆြမ္းပန္းျဖဴျဖဴ တင္ကပ္လႉ
လူ႕တိုင္းဌာန.. တုႏႈိင္းရွာမရ.. သာစြအခ်ိန္ေတာ္မယ္......."

အေမ ၾကိဳက္တဲ့ "ခင္သစ္လြင္" ရဲ့ "ဖက္ဖူးဆင္" သီခ်င္းစာသားေတြက ရင္ထဲမွာ တဖ်တ္ဖ်တ္ၾကားေယာင္လ်က္.. ။ အဆိုေတာ့္ အသံထက္ TVကသီခ်င္းလာတိုင္းလိုက္ဆို တတ္တဲ့ အေမ့အသံ ကိုနားထဲမွာစြဲေနသည္ ။

ဒါေပမယ့္ ခု ကၽြန္ေတာ့္စားပြဲေဘး ျပတင္းမွတဆင့္ ျမင္ရတဲ့ လဟာသူစိမ္းဆန္လြန္းလွပါျပီး တိမ္ၾကားထဲမွာပင္ခိုေနေသးတယ္ ။ ၾကယ္ေရာင္ကင္းေနတဲ့ေကာင္း ကင္ထက္ကလဟာ တစ္ကယ္ကို ကၽြန္ေတာ္နဲ႔မရင္းႏွီးပဲ တစိမ္းဆန္လြန္းပါတယ္ကြယ္......။
ျမန္မာျပည္မွာသာတဲ့လဟာ သဒၵါဟုန္ ႏွင့္ေအးခ်မ္းမႈ ၊ ျငိမ္းခ်မ္းမႈ ေပးႏိုင္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ျမင္ကြင္းထဲက လ ဟာေတာ့လြမ္းသူကို ပူေအာင္သာဖန္လို႕ေနေတာ့ တယ္။ ။

လမွတစ္ဆင့္ စာဆိုေတြ ၊ ပညာရွင္ေတြ ၊စစ္သူၾကီးသူရဲေကာင္း ေတြ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးသူေတြကို အမွာစကားပါးခဲ့ၾကပါတယ္ ။ သည္ထံုးကို ႏွလံုးမူျပီး လမင္းမွတဆင့္ေ၀းေျမမွ ခ်စ္ရသူေတြကိုဆုေတာင္းအမွာပါးမိပါတယ္။

"အမိေျမမွ ခ်စ္ခင္ရသူအေပါင္းႏွင့္ တကြျပည္သူအားလံုး စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္က်န္းမာရွိၾကပါေစ ။ အမိေျမလည္း ေလာင္းရိပ္ေမွာင္မိုက္ မွကင္းေ၀၍ဖြင့္ျဖိဳးတိုးတက္ပါေစ ။ အေျခအေန အရပ္ရပ္ေၾကာင့္ အမိေျမမွေ၀းေနရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕တေတြလည္းေနာင္ႏွစ္ခါ အမိေျမမွာ ျပန္ဆံုႏိုင္ ၾကပါေစ"

ကၽြန္ေတာ္သည္ အခါၾကီးရက္ၾကီး၌ ေမတၲာအရင္းခံ၍ ဤဆုကိုေတာင္းပါသည္။ ဆုေတာင္းျပည့္မည္ဟု လည္းမရဲတရဲေမွ်ာ္ လင့္ေနရပါလိမ့္ဦးမည္။ ။