A Wanderer's Notebook: A bit personal

Showing posts with label A bit personal. Show all posts

31 May 2009

ခ်စ္သူ႕လက္ေဆာင္ အပိုဒ္ (၂၅) - ရာဘင္ျဒာနတ္တဂိုး

တဂိုးရဲ့ ကဗ်ာေတြကိုဖတ္ရတာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ယူပါတယ္ ။ တစ္ပုဒ္ဆိုတစ္ပုဒ္ဖတ္ရင္း အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ရတာ ကေတာ့ အေကာင္းဆံုးအရသာပါပဲ ။ တဂိုးရဲ့ အေရးအသားဟာ ကဗ်ာဆန္ပါတယ္ ။ ဝတၳဳတို ၊ ရွည္ေတြေရး ရာမွာေတာင္ ကဗ်ာဆန္တယ္လို႕ဆိုၾကရတဲ့ ဆရာၾကီးရဲ့ ကဗ်ာအဖြဲ႕အႏြဲ႕ေတြကေတာ့ ဖတ္ရသူကို ခံစားခ်က္ေတြမ်ိဳးစံု ေပးႏိုင္ပါတယ္ ။ ဖတ္သူရဲ့အရြယ္ ၊ ေနာက္အေတြ႕အၾကံဳ ကြာျခားမႈကိုလိုက္ျပီး တဂိုးရဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ရႈေထာင့္အမ်ိဳးမ်ိဳးကခံစားႏိုင္ပါတယ္ ။ ဆိုပါေတာ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္လူငယ္ဟာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကိုဖတ္ျပီး တိတ္တခိုးခ်စ္ရသူကို သတိရသလို ၊ သက္ၾကီးပိုင္းတစ္ေယာက္ဟာလည္း သည္ကဗ်ာကိုဖတ္ျပီး မရဏတရားကို ဆင္ျခင္မိေကာင္း ဆင္ျခင္မိေနမယ္ ။

ကဗ်ာကိုဘာသာျပန္ရတာ အခက္ဆံုးရယ္လို႔ ဖတ္ဖူး ၊ ၾကားဖူးပါတယ္ ။ အနက္ကိုလိုက္လို႕ ရရင္ေတာင္ ကာရန္ရဲ့အလွကိုေတာ့ မွီမွာမဟုတ္ပါဘူး ။ ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ ဆရာျမသန္းတင့္ရဲ့ ဘာသာျပန္ေတြကိုေတာ့ သေဘာက်မိတယ္ ။ ကိုယ္တိုင္လည္း ဘဂၤါလီလိုမတတ္ေတာ့ ကာရန္ကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မလိုက္ႏိုင္ပါဘူး ။ ၁၉၉၀ေက်ာ္ႏွစ္မ်ားမွာ ဆရာရဲ့ တဂိုးကဗ်ာဘာသာျပန္ေတြမွာ အလြဲေတြ ရွိတယ္လို႔ေထာက္ျပ ေဝဖန္တဲ့ေဆာင္းပါးေတြ ေရးခဲ့ၾကဖူးပါတယ္ ။ သို႔ေပမယ့္ ဖတ္ရတဲ့ဆရာ့ရဲ့ ဘာသာျပန္ကဗ်ာတိုင္းဟာ ရသအႏွစ္သာရကိုေတာ့ ခံစားရတာခ်ည္းပါပဲ ။ ကမၻာ့ဂႏၱဝင္ေတြကို ဘာသာျပန္ေပးတဲ့ ဆရာ့ရဲ့ေက်းဇူးကိုလည္း ဖတ္ရင္းခံယူမိပါတယ္ ။ ေနာက္တစ္ခုက စာအုပ္ေတြ ရွားေနတာပဲ ။ ဆရာ့စာအုပ္ေတြ ခဏခဏျပန္ရိုက္ေပမယ့္ တဂိုးကဗ်ာေတြကိုေတာ့ ျပန္မရိုက္ၾကဖူး ။ က်ေတာ့္မွာေတာင္ စုစုေပါင္း (၁၄) အုပ္မွာ (၁၂)အုပ္ပဲစုမိေသးတယ္ ။ စာအုပ္တိုက္တစ္တိုက္က တေပါင္းတစ္စည္းတဲရိုက္ေပးႏိုင္ ရင္ သိပ္ေကာင္းမယ္လို႕လည္း ထင္မိပါရဲ့ ။ က်ေတာ့္မွာ ရွိတဲ့ ကဗ်ာေတြထဲက ခံစားႏွစ္ၾကိဳက္မိတဲ့ ကဗ်ာေလးေတြကို တင္သြားပါ့မယ္ ။

ခ်စ္သူ႕လက္ေဆာင္ အပိုဒ္ (၂၅)

မင္းလက္ကို ကိုယ္ဆုပ္လိုက္မိတယ္ ။
ကိုယ့္ႏွလံုးသားက မင္းမ်က္လံုးအေမွာင္ထဲကို
နစ္ျမဳပ္သြားျပီး
စကားလံုးေတြရဲ့တိတ္ဆိတ္မႈေနာက္မွာ ပုန္းေနတဲ့
မင္းကိုလိုက္ရွာေနမိတယ္ ။

ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ဟာ
ကိုယ္နဲ႔ထိုက္တန္ျပီး
ေရွာင္ေျပးသြားတဲ့
ကိုယ့္အခ်စ္ကို
ကိုယ္ေက်နပ္ပါတယ္ကြယ္ ။

ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့
ကိုယ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ဟာ
လမ္းဆံုမွာခဏပဲေတြ႔လိုက္ၾကရတာကိုး ။

ေလာက အေထြေထြရဲ့ အလယ္
ဝကၤပါလမ္းအသြယ္သြယ္ေတြရဲ့ ၾကားမွာ
မင္းကိုလက္တြဲ ေခၚသြားဖို႔
ကိုယ့္မွာ
အားခြန္မွ ရွိပါေလရဲ့လား ။

ေသျခင္းတရားဆိုတဲ့ ေပါင္းကူးၾကီးေတြ
မိုးယွက္ထားရာ
အေမွာင္လမ္းမွာ မင္းကို ေကၽြးေမြးဖို႔
ကိုယ့္မွာ
ရိကၡာမွ ရွိပါေသးရဲ့လား ။ ။

(ျမသန္းတင့္ ျပန္ဆိုသည္။)

တဂိုးရဲ့ ခ်စ္သူ႕လက္ေဆာင္ကဗ်ာစုက ကဗ်ာအပိုဒ္ (၂၅) ပါ ။ ကဗ်ာမွာ အပိုဒ္ခြဲေခါင္းစဥ္မပါပါဘူး ။ တကယ္လို႔ က်ေတာ့္မွာသာ အမည္တပ္ခြင့္ ရွိရင္ “လမ္းခုလတ္မွာေတြ႕ ဆံုျခင္း” ရယ္လို႔ ေပးမိမွာပဲ ။ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး ေဝးကြာသြားၾကတယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ ဒါကိုပဲ စာဆိုက ျဖစ္သင့့္ျဖစ္ထိုက္တဲ့ ျဖစ္ရပ္ေပပဲလို႕ သံုးသပ္သြားတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ စာဆိုဟာ ခ်စ္သူကဖြင့္ဟ မဝန္ခံခဲ့တဲ့ တိတ္ဆိတ္တဲ့ခ်စ္ျခင္းကိုလည္း ေမွ်ာ္လင့္လ်က္ ေမာင့္ကိုသာအျပစ္ဆိုပါလို႔ စပ္ဆိုသြားတယ္ ။

သူစိမ္းႏွစ္ေယာက္ဟာ ဘဝလမ္းမွာ ဆံုေတြ႕ခြင့္ ရွိသလို ၊ သံေယာဇဥ္ေႏွာင္ဖြဲ႔ခြင့္ ၊ ခ်စ္ခြင့္လည္းရွိပါတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ရည္ရြယ္ခ်က္ခ်င္း ၊ ဦးတည္ခ်က္ခ်င္းမတူၾကတဲ့ ေတြ႕ဆံုမႈဟာ ေရရည္အတြက္ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ၾကဘူး ။ သည္ႏွစ္ဦးဟာ လမ္းခုလတ္ ၊ လမ္းဆံု ၊လမ္းခြမွာ တဒဂၤေတြ႕ဆံုၾကသူေတြပဲျဖစ္မယ္ ။ ၾကာလာတာနဲ႕အမွ်ကိုယ့္ဘဝလမ္းကိုယ္ ဆက္ေလွ်ာက္ၾကရင္း တျဖည္းျဖည္းေဝးကြာသြားၾကမွာ သဘာဝပဲ ။ သည္အခါမွာ တပါးသူအေပၚအျပစ္ပံုမခ်ဘဲ ၊ ကံတရားအေပၚအျပစ္ပံုမခ်ဘဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သာအျပစ္ဆိုတဲ့ စာဆုိရဲ့ စိတ္ကို အားက်ရမွာလည္း ၊ သနားရမွာလား ၊ ရွံဳ႕ခ်ရမွာလား မေဝခြဲႏိုင္ ။

က်ေတာ္ေျပာခဲ့ပါသေကာ တဂိုးကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ကိုယ့္ကိုယ္ပိုင္အေတြး ၊ အေတြ႕အၾကံဳနဲ႕ ႏွစ္သက္သလို ခံစားႏိုင္ပါတယ္လို႔ ။ ။

Aung Phyoe

31 December 2008

New Year

တစ္ႏွစ္ တစ္ႏွစ္ဆိုတာ အကူးအေျပာင္းျမန္ေပမယ့္ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္အတြင္း အရြယ္က သိသိသာသာၾကီးအိုမင္းသြား တာမ်ိဳးလည္းမဟုတ္ေတာ့ ခႏၶာကိုယ္အေနႏွင့္ေတာ့ သိပ္မသိသာလွ ။ စိတ္အတြင္း သ႑ာန္မွာဆိုရင္ေတာ့ ႏွစ္သစ္ေရာက္လို႕ စိတ္ရႊင္သြားသလို ၊ စိတ္ဖိစီးမႈေတြႏွင့္ ႏွစ္ေဟာင္းဟာ က်န္ခဲ့ျပီရယ္လို႕ ကိုယ္ကိုယ္လိုခဏေလာက္ေတာ့ လွည့္စားလို႕ရရင္ ရႏိုင္မယ္ ။
+++++++++

သည္ New Year … မွာ ေတာ့
ထူးမျခားနားစြာပဲ ပန္းေတြလည္း ပြင့္ျမဲ ပြင့္မည္ ။ ေပ်ာ္တတ္သူေတြလည္း ရွာက်န္ေပ်ာ္ၾကမည္ ။ ႏွစ္သစ္ကိုလည္း ၾကိဳျမဲၾကိဳရမည္ ။ ႏွစ္ေဟာင္းကိုလည္း ခ်န္ျမဲခ်န္ရစ္ခဲ့ၾကရမည္ ။
သည္ထက္ပိုျပီးေတာ့ ေတာ့… ဘာမွ မထူးျခားပါ ။

“သည္ည …. လူငယ္ေတြေပ်ာ္ၾက
ကားေတြ ၊ ရထားေတြအကုန္မွာ လူငယ္ေတြျပည့္လို႔
ႏွစ္သစ္ကိုၾကိဳၾက …. သတဲ့ေလ
Happy New Year
Happy New Year
စိတ္ပူပင္ေၾကာင့္ ၾကမႈဆိုတာေရာ
သူတို႔တေတြ ေခါင္းထဲမွာ ရွိမွရွိပါစ ….”

သည္ည တစ္ခုခုေတာ့ ထူးျခားေနသည္ ။ ခါတိုင္းလို စာဖတ္ ၊ ရုပ္ရွင္ၾကည့္လို႔လည္း မရ ၊ သည္ေတာ့ အိပ္ယာေပၚ ဝင္လွဲျပီး မ်က္ႏွာက်က္ေပၚ စိုက္ၾကည့္လို႔ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ခပ္တိုးတိုး ရြတ္ေနေတာ့လည္း တစ္ဒဂၤေတာင္စိတ္ စုစည္းလို႕မရ .. ။ ရုတ္ခ်ည္းထ၍ ျပတင္းဘက္လွမ္းၾကည့္ေတာ့ ျမင္ကြင္းမွာေတာ့ ခါတိုင္းလိုပဲဘာမွ မထူးျခား ။ ဆူညံသံေတြသာ ၾကားေနရသည္ ။ေနာက္ျပီး သည္မွာေတာ့ ခ်မ္းျမျမေလးေတာင္မေအး ။ ညသည္အိုက္စပ္စပ္ႏိုင္လွသည္ ။ ဟိုဆီမွာေတာ့ ေဆာင္းႏွင္းေလေအး ပတ္ဖ်န္းတဲ့ New Year ေပါ့ ။ သည္လို ခ်မ္းတဲ့ညမ်ိဳးမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ား ကိုယ့္အတြက္ သက္သက္ရည္ရြယ္လို႔ “ေဆာင္းအမီ” သီခ်င္းကိုဆိုမေနႏိုင္ဘူးလား ။ အိုက္စပ္စပ္ႏိုင္တဲ့ သည္ညမွာ ေမ်ာေနရတဲ့ က်ေတာ္ကေတာ့ သည္သီခ်င္းကိုမုန္းသည္ ။ “ေဆာင္းရယ္ ႏွင္းရယ္ ကိုယ့္ခ်စ္သူရယ္” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းမ်ိဳးကိုလည္း မၾကားရဲ ။ မခ်မ္းဘဲ ၊ ႏွင္းမေဝဘဲ သည္မွာေတာ့ ႏွစ္သစ္ကူးႏိုင္သည္ ။

သည္လိုညမ်ိဳးမွာ ေကာင္ေလးေတြက ခ်စ္သူဆီေပးဖို႔ လက္ေဆာင္ကို စီစဥ္ေနၾကလိမ့္မယ္ ။ ေကာင္မေလးေတြကလည္း “Happy New Year” ခ်စ္သူဆီက ဖုန္းအလာကိုေစာင့္ေနၾက ရင္း မနက္ျဖန္မနက္မွာ ေရာက္လာမယ့္ ႏွစ္ကူးလက္ေဆာင္ကို စိတ္မွန္းျပီး ေမွ်ာ္ေကာင္းေမွ်ာ္ေနၾကေပေပါ့ ။ ေကာင္ေလးေတြကေရာ ႏွစ္ကူးလက္ေဆာင္ကို ႏွင္းဆီနီေတြေပးမလား ၊ ေကာင္မေလးေတြကေရာ ေကာင္ေလးေတြအတြက္ လက္ကိုင္ပု၀ါ လက္ေဆာင္ေပးဖို႔မ်ား ၾကံေနၾကေလေရာ့လား ။ ပန္းနီနီလည္းမေပးဖူးပါပဲ ၊ လက္ကိုင္ပု၀ါလည္း တစ္ထည္တစ္ေလေတာင္ လက္ေဆာင္မရဖူးပဲနဲ႔မ်ား ခုလိုညမ်ိဳးမွာ တစ္ေယာက္ထည္း ေယာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ေနရတဲ့ က်ေတာ့္အေၾကာင္း သူတို႕ေလးေတြသိေအာင္ အေၾကာင္းၾကားရင္ေကာင္းမလား ။ သည္လိုမ်ိဳးလက္ေဆာင္ေပးရင္ ခ်စ္သူခ်င္းကြဲတတ္ၾကသတဲ့ ။ ဒါေပမယ့္လည္း သည္လိုအဆိုမ်ိဳးဟာ ေခတ္အဆက္ဆက္၊ လူမ်ိဳးေပါင္းစံုမွာ လက္ခံလိုက္နာ ၾကပါတယ္လို႕ေတြးမိေတာ့ စိတ္သက္သာသလိုရွိသြားသည္ ။ ႏွစ္သစ္လက္ေဆာင္ေၾကာင့္ ကြဲရတယ္ရယ္လို႔ေတာ့ မရွိေကာင္းပါဘူး ။

လမ္းမီးေရာင္လက္လက္သည္ တမ္းတလြမ္းေမာ စိတ္ကိုေႏွာင့္ယွက္သည္ ။ ေဘး ၊ ေအာက္ ၊ အေပၚ ရွိသမွ်မွ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေပ်ာ္ေနၾကတဲ့ အသံဗလံေတြက အဆိုးဆံုးပါဘဲ ။ ေအာင္မေလးဗ်ာ Happy New Year …. ဘာေပ်ာ္စရာလဲ ။ တစ္ႏွစ္ကုန္လို႔ ေနာက္တစ္ႏွစ္ကူးတာ ဘာမ်ားထူးျခားလို႔လဲ .. ။ အသက္တစ္ႏွစ္ၾကီးေတာ့ေရာဘာမ်ား ခ်က္ခ်င္းၾကီးေျပာင္းလဲသြားမွာလဲ ။ က်ေတာ့္မွာ စိတ္ညစ္ညဴးထိုင္း မႈိင္းစရာေတြရွိ သမွ်ေပ်ာက္သြားျပီးတဲ့လား .. ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔မွာ ။ အရာရာကို အစဆိုျပီးျပန္စလို႔ ရမွာတဲ့လား ။ ခ်ာခနဲလွည့္လို႔ မီးေရာင္စံုကို ေက်ာခိုင္းလိုက္သည္ …။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာေတာ့ ပူပူေလာေလာ ဝယ္ထားတဲ့ ႏွစ္သစ္ျပကၡဒိန္ၾကီးက ထီးထီးမားမား….။

စားပြဲေပၚမွာေတာ့ ဖတ္လက္စစာအုပ္ၾကီးက ထီးထီးမားမား … ။ ေအာင္မေလး ထူလိုက္တာ တစ္ဝက္ေက်ာ္ျပီးေအာင္ဘယ္လိုမ်ားဖတ္လိုက္တာပါလိမ့္…။ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ေသးတာေတာ့ အမွန္ ။ သည္လို ညမ်ိဳးမွာ အိပ္ေဆးကိုအားကိုး ရရင္ေတာ့ က်ေတာ့္ေလာက္ ညံ့တဲ့သူ ရွိေတာ့မွာမဟုတ္ ။ ဖ်စ္ညွစ္ျပီးေတာ့လည္း စာအုပ္ၾကီးကို ဖတ္ေနႏိုင္ေပါင္ ။

အတိတ္ကို ေယာင္ေယာင္ေလးေတြရံုမွ ႏွင့္မြန္းက်ပ္က်ပ္ျဖစ္လာတတ္ေတာ့ သည္လိုညမွာ အနာဂတ္ကိုပဲေတြး ရမည္ဆိုရင္ေတာ့ သိပ္မဆိုးလွ ။ ေနာက္ႏွစ္မွာ ဘာမ်ားျဖစ္လာမလဲ ။ ေကာင္းတာကိုခ်ည္းေမွ်ာ္လင့္ထားသလို သည္လိုညမ်ိဳးမွာက် ေတြးရတာေတာ့ ေပ်ာ္စရာ ။ ေနာက္ႏွစ္မွာ ငါပိုျပီးေတာ္မယ္ ၊ ပိုရင့္က်က္မယ္ ။ ပိုၾကည့္ေကာင္းလာမယ္ ။ သည္လိုဆို အခုလို ေယာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ ရမွာမဟုတ္ေတာ့ ။ ခုလို တစ္ခုခုကို စိတ္ပူျပီး ေမာမဆံုးလည္း ျဖစ္ရမွာမဟုတ္ေတာ့ ။ သိပ္ကိုလွပတဲ့ အနာဂတ္ပါလား ။ အဲေလ… ႏွစ္သစ္ပါလား ။ အဲဒီ ႏွစ္သစ္ကို မၾကာခင္ငါပိုင္ဆိုင္ရေတာ့ မွာပါလား ။ သည္လိုဆိုေတာ့လည္း …. ေလာကဟာ ေနေပ်ာ္ပါသလား ။ အခုေလာေလာဆယ္ မျပည့္မစံုျဖစ္အမွ် ႏွစ္သစ္မွာ အစစ အဆင္မေျပဖူးလို႔ ဘယ္သူၾကိဳျမင္ႏိုင္လို႕လည္း ။ ေလာကၾကီးသာယာပါေစ ။ ၾကားရ သမွ် ေတးသံေတြ ၊ ဂစ္တာသံ ေဒါင္ဒင္ေတြဟာ အသက္ဝင္လာသလို ရွိသည္ ။

Happy New Year …..
Happy New Year …..
Happy New Year …..

သည္ညေတာ့ ေရးေနက် Diary မွာ မ်ားမ်ားစားစားၾကီးေရးျဖစ္ေတာ့မည္ မဟုတ္ ။ တကယ့္ကိုတိုတိုေလ း …

“Happy New Year 2009
ႏွစ္အကူးသာပါေစ … ၊ ေမာင့္ခ်စ္ဦးလည္း မာပါေစ .. ။”

+++++++++
ႏွစ္ကူးေတးသံ ဆူဆူညံနဲ႕ လမ္းေပၚကေအာ္သံေတြၾကားမွာ နစ္ေျမာလို႔ ဟိုအေဝးဆီက တမ္းတမ္းတတ သီေၾကြးလိုက္တဲ့ “ေဆာင္းအမီ” သီခ်င္း စာသားတစ္စြန္းတစ္စကို ၾကားလိုက္မိသလိုေတာ့ ရွိသား ….. ။ ။

Aung Phyoe

(31.12.2008 - 11:25pm)

23 September 2008

ေမြးေန႕

“လူငယ္တစ္ေယာက္ဟာ ၁၉ ႏွစ္ျပည့္ျပီးလို႔ ရွိရင္ Teenage မဟုတ္ေတာ့ဘူး ။ လူၾကီးျဖစ္ျပီ …”

သည္လိုေျပာတဲ့ စကားေတြ ၊ စာေတြကို ၾကားဖူး ဖတ္ဖူးခဲ့တာၾကာျပီ ။ ဒါေပမယ့္ က်ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေမြးေန႕ဆိုတာ သတ္မွတ္ခ်က္ ဂဏန္း သေကၤတ တစ္ခု သာျဖစ္ေနဆဲ ။ ေနာက္ျပီး ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ ဆင္ျခင္ေတြးေတာ မိတဲ့ေန႔တစ္ေန႔ မွ်သာေပါ့ ။ သည္လိုနဲ႕ ဘ၀ရဲ့ မွတ္တိုင္ေတာ္ေတာ္ေလးကို ခပ္ျမန္ျမန္ေက်ာ္ျဖတ္ ခဲ့မိျပီ ။ ခုေတာ့ မွတ္တိုင္ ၁၉ တိုင္ေျမာက္ကုိ ျဖစ္ေက်ာ္ရျပီ ။ လူၾကီးဘ၀ရဲ့ တာလႊတ္မွတ္တိုင္ အစေပါ့ ။ သည္ေမြးေန႔ မွာလည္း သာမန္ထူးမျခားနားပါဘဲ ။ အသက္တစ္ႏွစ္ၾကီးသြားေသာ္လည္း ကာယ ၊ ဥာဏ အားျဖင့္ သိသိသာသာၾကီး ၾကီးထြားရင့္က်က္သြားေစဖို႕ မျဖစ္ႏိုင္ ။ ရင့္က်က္တည္ျငိမ္ႏိုင္ေအာင္ေတာ့ ၾကိဳးစားရမည္ ။ သည္လိုအခါတိုင္းမွာ ျဖစ္သန္းခဲ့ရသမွ် ေမြးေန႕ေတြထဲက ပထမဦးဆံုး ေမြးေန႕အေၾကာင္း ေျပာျပတတ္တဲ့ အေမ့အသံကို ၾကားေယာင္မိသည္ ။

+++++++++

၁၉၈၉- ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ (၂၄) ရက္ အညာေန႔လည္ခင္း ။ အေမေျပာတတ္လြန္းသျဖင့္ ပူအိုက္တဲ့ သည္ေန႕လည္ ခင္းဟာ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုေက်ာ္ ၾကာ က်ေတာ့္အေတြးအာရံု၀ယ္ ပံုရိပ္ထင္ဆဲ ။ ျမိဳ႕ေဆးရံု၀င္ေပါက္ သို႕ ဦးတိုက္လာေနတဲ့ အေမ ၊ အေဖနဲ႔ အဘြားတို႕ရဲ့ ေျခလွမ္းေတြဟာ နာက်င္မႈ ၊ ၀မ္းေျမာက္မႈ မွာမဆိုစေလာက္ေရာစြက္ေနတဲ့ ပူပန္ေၾကာင့္ၾကမႈေၾကာင့္ ျမန္ဆန္တတ္ၾကြေနခဲ့ၾကသည္ ။ မွတ္မွတ္ရရ အေမ့စကားေၾကာင့္ အဲသည္ေန႔ခင္းတုန္းက အေမ့ကို ဆိုက္ကားေပၚမွာတင္ျပီးေနာက္က သမီးေယာကၡမႏွစ္ေယာက္ စက္ဘီးတစ္စင္းနဲ႕ လာၾကရတာတဲ့

ေဆးရံုကိုေရာက္ေတာ့မွ နာလွတယ္လို႕ တညည္းတည္း ညည္းေနတဲ့ အေမ့ကို ထမီစိမ္း၀တ္ သူနာျပဳက မွတ္တမ္းေတြနဲ႕ ေမြးခန္းထဲကို တန္းေခၚသြားခဲ့တာ ။ “ေတာ္ေတာ္နဲ႕ေတာ့ ေမြးလိမ့္အုံး မထင္ဘူး” လို႕ အဘြားတို႕ကို ခပ္တိုးတိုးေျပာသြားေတာ့ လူနာေစာင့္ေတြခမ်ာ ေမြးခန္း၀မွာ ျပဴတစ္ျပဴတစ္လုပ္ရင္း ေမြးလူနာ အေျခအေနကို အကဲခတ္ၾကရတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တစ္နာရီျပီးတစ္နာရီသာ ၾကာသြားတယ္ အေမ့ခမ်ာ မေမြးႏိုင္ေသးဘူး ။ သားဦးအပ်ိဳဗိုက္လည္းျဖစ္ျပန္ ၊ ေနာက္ အသက္ၾကီးမွ ကိုယ္၀န္ေဆာင္သူလည္းျဖစ္ေတာ့ ညေန (၄) နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ထိ ေမြးမယ့္အရိပ္ေယာင္မျပေသးဘူး ။ အဘြားခမ်ာလည္း ေဆးရံုစင္းၾကံမွာ ေဒါင္းေတာက္ေအာင္ေလွ်ာက္ရင္း ဆိုင္ရာပိုင္ရာ ရိုးရာေတြေရာ ၊ ဘုရားစာေတြေရာ ရြတ္ေနတာစံုေနတာဆိုပဲ ။ ေမြးခန္း၀မွာ ရပ္ျပီး ပါးစပ္လႈပ္ျပ ကုိယ္ဟန္အမူအယာနဲ႕ အေျခအေနေမးေနရွာတဲ့ အေဖ့ကိုလည္း ေခါင္းျငိမ့္ လက္ခါလုပ္ျပရင္း (ပါးစပ္ကလည္း တညည္းတည္းညည္းရင္း) အေမ့မွာ ေခၽြးေတြထဲနစ္ေနရွာတယ္ ။

“အဲသည္တုန္းကမ်ား အေမ့မွာ နာလို႔ သည္းလိုက္ရတာမ်ား သားရယ္ ။ သားဦးကလည္းျဖစ္ ေနာက္အသက္ကလည္း ၃၆ ေက်ာ္ေနေတာ့ အေတာ့္ကို ေမြးရခက္ခဲ့တာ”

အဲသည္အခ်ိန္တုန္းက နာက်င္မႈေတြ ညည္းညဴမႈေတြနဲ႕ လံုး၀ဆန္႕က်င္တဲ့ အျပံဳးမ်ိဳးျဖင့္ အေမျပန္ေျပာတတ္တယ္ ။ ဘာတဲ့ … ။ သိပ္ကိုခံရခက္တဲ့ နာနည္းမ်ိဳးတဲ့ ။ ဗိုက္ကနာတာဆို ဘယ္နာနည္းမ်ိဳးနဲ႕မွ မတူဘူးတဲ့ ။ တစ္ခုခု ခိုက္မိလို႔ နာက်င္တိုင္း ငိုတတ္တဲ့ က်ေတာ္ကို အေမေျပာတတ္တဲ့ စကားလံုး ေတြ …. ။

ေနာက္ညေန ၅နာရီ မတ္တင္းေလာက္က်ေတာ့ အေတာ္ၾကီးကို ဗိုက္ကနာလာတယ္ ။ ပတ္၀န္းက်င္ဟာလည္း ေမွာင္မည္းသြားျပီး အေမ့စိတ္ထဲမွာ ဗိုက္နာတာတစ္ခုပဲ မွတ္မွတ္ရရစြဲေနတယ္ ။ ေနာက္ဆရာ၀န္ေရာက္လာျပီး ဆရာမၾကီးနဲ႕အတူ လိုအပ္တာ စစ္ေဆးေပးၾကတယ္ ။

“ေမြးေတာ့မယ္ ဆရာမေရ မၾကာဘူး ၊ အခန္း၀က လူနာေစာင့္ေတြ အျပင္ထြက္ေတာ့”

သူနာျပဳဆရာမဟာ အေမ့ကိုေျပာရင္း အေဖတုိ႕ကိုပါလွည့္ၾကည့္ျပီး ေမြးခန္းလိုက္ကာ ကိုဆြဲပိတ္လိုက္တယ္ ။ ေနာက္ေတာ့ ေအာ္တဲ့သူက ေအာ္ ၊ တြန္းတဲ့သူက တြန္း ၊ ညွစ္တဲ့သူက ညွစ္၊ အားေပးတဲ့ သူက အားေပး ၊ ဆုေတာင္းတဲ့သူက ဆုေတာင္း ၊ စိတ္ပူတဲ့သူက စိတ္ပူရင္း နဲ႕ပဲ (၅) နာရီ (၁၅) မိနစ္ေက်ာ္ေက်ာ္မွာ “အူ၀ဲ” ဆိုတဲ့ အသံေလးကိုၾကားလိုက္ၾကရတယ္ ။

ကေလးအျပင္ေရာက္တဲ့ အထိအေမက ေအာ္ေနတုန္းဆိုပဲ ။ “ေယာက်္ားေလး ဆရာမေရ …. လံုးလံုးခဲခဲၾကီးေတာ့” ဆိုတဲ့ အသံကိုေတာ့ သဲသဲကြဲကြဲ ၾကားလိုက္မိသား ။ ေနာက္ေတာ့ ခ်က္ၾကိဳးျဖဳတ္ ၊ အညစ္အေၾကးေတြ သုတ္သင္ေပးျပီး ကေလးကို အေမ့ေဘးေခၚျပသတဲ့ ။

“ကေလးကေလ အာျခစ္ျပီးငိုေနလိုက္တာ အရမ္းပဲ ။ ညိဳညိဳတုတ္တုတ္ေလး ။ ဆံပင္ေလးေတြဆို မည္းေနတာ ။”

ပထမဆံုး က်ေတာ့္ရုပ္သြင္ကို ေရးေရးေတြးၾကည့္ရင္း လက္ရွိက်ေတာ့္ကိုေငးကာ အေမေျပာတတ္သည္။ ေနာက္ေတာ့ တစ္ေလာကလံုး ေအးခ်မ္းျပီး ႏွစ္ျခိဳက္စြာ အိပ္ေပ်ာ္သြားတာကိုပဲ အေမကမွတ္မိေတာ့တယ္ ဆို၏ ။

“ငါ့သားဟာ တနဂၤေႏြသားေလး ေနာက္ဆံပင္ေလးေတြလည္း ေျဖာင့္ရွာတယ္ ၊ ဒီေတာ့ လူကေတာ့ ဂဂ်ိဳးဂေဂ်ာင္ ေကာက္မွာပဲလို႕ အဲသည္တုန္းကလည္းက အေမေတြးမိသား ။ မင္းအေဖတို႕ ဆိုေပ်ာ္လိုက္တာကြာ ၊ မင္းအဘြားကေတာ့ မင္းအဘိုးကို သတိရရင္း ငိုရွာတယ္ ….”

အေမက သည္လိုနိဂံုးခ်ဳပ္ရင္း ျပံဳးေနတတ္သည္ ။ အေမ့ရဲ့ မ်က္၀န္းေတြမွာေတာ့ မ်က္ရည္တို႔ ေ၀ွ႕ရီလ်က္ ။ ဒ႑ာရီထဲက သူရဲေကာင္းတစ္ဦးရဲ့ ဖြားျမင္ခန္းကို ျပန္ေျပာင္းဂုဏ္ယူ ေနသည့္ဟန္မ်ိဳး ။ အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႕ အမွ် ထို ညေနခင္းေလးရဲ့ အေၾကာင္းဟာ က်ေတာ့္ရဲ့ကိုယ္ပိုင္ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္သဖြယ္ စိတ္အာရံုတြင္ စြဲ၀င္ေနခဲ့ျပီ ။

+++++++++
ၾကာခဲ့ပါျပီ ။ က်ေတာ္ကို ခ်စ္တဲ့ အဘြားလည္း က်ေတာ္တို႕ကို ထားရစ္ခဲ့ျပီ။ ေနာက္အေဖ ၊ အေမ တို႕ကလည္း က်ေတာ္နဲ႕ အေ၀းတစ္ေနရာမွာ ။ ဒါေပမယ့္ ေမြးေန႔ေတြေရာက္တိုင္း ထိုညေနခင္းေလးကို ျပန္ေျပာင္းသတိရတတ္တာ ေတာ့ အျမဲလိုလိုပင္ျဖစ္သည္။ တစ္ခ်ိန္နဲ႕ တစ္ခ်ိန္ ပတ္၀န္းက်င္အေျခအေန မတူညီတတ္တဲ့ စက္တင္ဘာ ၂၄ ရဲ့ညေနခင္းေတြမွာေတာ့ က်ေတာ့္ရင္၀ယ္ မိဘ ၊ ဘိုးဘြားတို႕၏ ေမတၱာျဖင့္ေႏြးေထြးဆဲ ။ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါမွ် ေမြးေန႕ပြဲကို ၀ွဲခ်ီး မက်င္းပဖူးေသာ္လည္း ခင္မင္ရင္းႏွီးသူတို႕ရဲ့ ေမတၱာျဖင့္ ေလးနက္ဆဲ ။
၁၉ ႏွစ္ေက်ာ္ ၂၀ ထဲ၀င္ျပီး Teenage လည္းကုန္ လူၾကီးဘ၀ေရာက္ျပီ ဆုိေပမယ့္ အေမတို႕ရဲ႕ စိတ္ထဲမွာေတာ့ (မိဘကို ကပ္ခၽြဲတတ္တဲ့) က်ေတာ္ဟာ အျမဲတမ္း ကေလးေလးပဲ မဟုတ္ဘူးလား ။ ။

+++++++++

ေအာင္ျဖိဳး

(၂၄ ၊ စက္တင္ဘာ ၂၀၀၈ ။ ေမြးေန႕)

12 January 2008

ခ်စ္သူေရးခဲ့တဲ့ ညထဲမွ ျမစ္တစ္စင္း ကိုျပန္လည္ခံစားျခင္း

(Starry Night Over the Rhone by Vincent van Gogh)

သည္တစ္ခါေတာ့ ခံစားမႈတစ္ခု အျဖစ္ က်ေနာ္အၾကိဳက္ဆံုး ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို တင္ေပးလိုက္ပါတယ္ ။ ဆရာမၾကည္ေအး ရဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါ ။ သည္ကဗ်ာေလးကို ၾကိဳက္ရတဲ့ အေၾကာင္းဆိုရင္ေတာ့ ကာရန္လွတာေရာ ၊ ပထမဆံုး အၾကိမ္ ဖတ္တုန္းက ရင္ခုန္ခဲ့ရတဲ့ အေျခအေန ေၾကာင့္ေရာပါ ။

လူတိုင္းမွာ ၾကည့္ႏူးခဲ့ရေသာ အခ်ိန္မ်ားရွိခဲ့ေပလိမ့္မည္။

ညေနခ်မ္း ၊ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ၊ ခ်စ္သူ ။

ထိုအရာသံုးခု အခ်ိဳးညီစြာေပါင္းစပ္ေနေသာ ၊ ဆန္းၾကယ္စြာ ရင္ခုန္ရေသာ

ညတစ္ညကို က်ေနာ္ဘ၀မွာ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရဖူးသည္။

မႏွစ္က မႏၱေလး ျပန္တုန္းက ပထမဆံုး ညေနမွာပဲ က်ေနာ္ကို ဆရာ သင့္ေနာ္ရဲ့ ဥတၱရလြင္ျပင္ လိုက္ပို႔ေပးျပီး စိတ္ရွည္လက္ရွည္ထိုင္ေစာင့္ေပးခဲ့ တဲ့ မိန္းကေလ: ၊ ေတာ္ေတာ္ၾကီးၾကာ ေအာင္စာအုပ္ေတြ ေရြးျပီးေနာက္ ေမွာင္လာေတာ့ သူ႕အေဆာင္ေရွ႕မွာ ထိုင္ျပီးစကားေၿပာၾကတဲ့ အခ်ိန္ ၊ လသာတဲ့ ည ၊ သူဆံႏြယ္ရွည္ေတြက ခပ္သင္းသင္းေမႊး ရနံ႕ (သည္ေနာက္မွ ဆံပင္ရွည္ေတြရဲ့ သင္းပ်ံ႕တဲ့ ရနံ႕ကိုေရာ ၊ Rဇာနည္ ရဲ့ ဂႏၱ၀င္ဆည္းဆာ ကိုေရာ က်ေနာ္ စျပီးခ်စ္တတ္ ခဲ့တာ) ၊ မႏၱေလးက်ံဳးမွ ျဖတ္တိုက္လိုက္တဲ့ ေလညွင္း ၊ အေဆာင္ေရွ႕က ခပ္မွိန္မွိန္ အလင္း ဓာတ္မီးတိုင္ ၊ ခ်စ္သူရည္းစား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ထိုင္ျပီးေလာက္ျပီျဖစ္တဲ့ အေဆာင္ေရွ႕ ကခံုတန္းေလး ။ အဲသည္ေလာက္ ျပီးျပည့္စံု ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ သည္ကဗ်ာေလးကို ပထမဆံုး အၾကိမ္ဖတ္ခဲ့ရသည္ ။

ဒါေပမယ့္ အဲသည္တုန္းကေတာ့ ကဗ်ာထဲကလို သိမ့္သိမ့္ လႈပ္ခါေနတဲ့ ေရလႈိင္းေတြ မပါ ၊ ရင္ဖိုစရာ တတ္မက္မႈေတြမပါ ၊ ခ်စ္သက္ကတိေတြ လည္းမပါခဲ့့ ။

ဖြင့္ေျပာဖို႕ မလိုတဲ့အခ်စ္တစ္ခုကို ေက်နပ္တဲ့ ရင္ခုန္သံႏွစ္ခု (သိပ္ေတာ့မေသခ်ာပါ) ၊ ျပီးျပည့္စံုတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုကို သာယာတဲ့ တပ္မက္မႈတစ္ခု ။ အခ်ိန္ရဲ့ ကန္႕သတ္မႈ မွလြတ္ေျမာက္ခ်င္တဲ့ ႏွလံုးသား တစ္စံုသာ ရွိခဲ့ေပမည္။

ဟုတ္တယ္ အဲသည္ အခ်ိန္ေလးဟာ က်ေနာ့္ဘ၀ထဲမွာ ဘယ္ေတာ့မွ မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ မင္းေရးခဲ့တဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ ညေလးတစ္ညပဲ။

ျမစ္လယ္မွာ ခ်စ္လွယ္တုန္းက

ျမစ္ေရျပင္ ေလွလူးလို႕
ခ်စ္ဦးမယ္ႏွင့္ေမာင္
ပန္းခူးရေအာင္။

လမင္းကေလွာင္ ၊ ၾကယ္ေရာင္ကျပံဳး
ညဥ့္ဦးကဗ်ာတည္တဲ့
ငွက္ပလီ ခ်ံဳႏြယ္ရိပ္မွာ
တိတ္တိတ္ကြယ္ပုန္း။

ေလေအးကခုန္ျပန္
ၾကင္ဦးရင္မွာမွီလို႔
ဆိုေတးစီ ျမစ္တစ္ေၾကာမွာ
စိုးတဲ့အသံ။

လွပသည့္ ကာရန္ ၊ ပန္းမန္မွာနား
လ၀န္းတိမ္မွာကြယ္ေတာ့
ျမစ္လယ္မႈန္၀ါး။

လ၀န္းတိမ္မွာကြယ္
ျမစ္ယံလယ္ မႈန္တ၀ါးမွာ
ရွက္အားကၾကြယ္။

တတ္ေရးဆန္းၾကယ္
ကမ္းစြယ္ရိပ္အေကြ႕
ၾကက္သီးတလႈိင္လိႈင္ပ
မယ့္သက္ပိုင္ခ်ိဳ ႏွလံုးရယ္
ျပံဳးတေထ့ေထ့။

ကမ္းဆီကို ၀ိုက္ေကြ႕လို႔
တေရြ႕ေရြ႕ စိုက္လာ
ယက္ပန္းကဖြာ ။

ရြာဦးမွာ၊ သာေစတီျမတ္ျမင့္မား
ဗ်ာဒိတ္တလြင္လြင္မို႔
လည္ရွက္တင္ ပံုေတာ္သစ္ရေအာင္
ခ်စ္သက္ေသထား ။ ။

ၾကည္ေအး
(တာရာ ၊ အတြဲ ၁ ၊အမွတ္ ၅ ၊ ၁၉၄၇)

ၾကည့္စမ္း .. ဘယ္ေလာက္လွတဲ့ ကဗ်ာေလးလဲ။

ျပီးေတာ့ေရာ … ဘယ္ေလာက္ရင္ခုန္ဖို႕ေကာင္းသလဲ ကြယ္။

သည္ကဗ်ာေလးကို ဘယ္ႏွစ္ေခါက္ ျပန္ဖတ္ဖတ္က အဲသည္အခ်ိန္တုန္းက ခံစားခဲ့ရေသာ ၊ ေနာက္ေနာင္ျပန္ မရဖို႕ ေသခ်ာေသာ ခံစားမႈရင္ခုန္သံတစ္ခုကို ခံစားေနရဆဲ။

အေျခအေန အရပ္ရပ္ ေၾကာင့္ …… ပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ အျခားရင္ခုန္သံ အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္………. ပဲျဖစ္ျဖစ္ …..

အဲသည္ ညခ်မ္းေလးကို ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့ေပမယ့္ ……….

အဲသည္ ရင္ခုန္မႈေလးကိုေတာ့ လြမ္းဆြတ္တသရင္း ျပန္လည္ရင္ခုန္ခံစားေနမိဆဲ ျဖစ္သည္။

ေျပာပါဦးကြယ္….

မင္းလည္း က်ေနာ္လိုပဲ မဟုတ္လား ……. ဟင္ ..... ? ။ ။

15 December 2007

အထီးက်န္ျခင္း

အျမဲျမင္ေနရေသာ ျမင္ကြင္းတစ္ခုကိုအၾကာၾကီးေငးၾကည့္ခ်င္တဲ့အက်င့္ ၊ ခဏခဏဖတ္ဖူးတဲ့ ၀တၲဳတို ၊ မၾကာခဏၾကားဖူးတဲ့ သီခ်င္း ၊ ၾကည့္ဖူးလြန္းလို႔ မ်က္စိထဲစြဲေနတဲ့ရုပ္ရွင္ စတာေတြကို အျမဲျပန္ဖတ္ခ်င္ ၊ နားေထာင္ခ်င္ ၊ ၾကည္ခ်င္တဲ့ အက်င့္တစ္ခု မၾကာေသးမီကမွ ကၽြန္ေတာ္ရခဲ့သည္။

ကၽြန္ေတာ့္အခန္းတံခါးမွ ၾကည့္ရင္ကားေတြ ၊ လူေတြ ၊ တိုတ္ေတြကိုေတြ႕ေနရတယ္ ။ကားသံေတြလူသံေတြယာ အျခားသူေတြအတြက္သိပ္မထူးျခားေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ဟာကားဟြန္းသံေၾကာင့္ ေခါင္းမူးလာတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္းတစ္ခုတည္းသာရွိတဲ့ အခန္းတံခါးကိုအျမဲလိုလို ပိတ္ထားတတ္တယ္။ ကံေကာင္းစြာပဲ တံခါးမွန္မည္းမည္းကိုေဖာက္ ထြန္းျမင္ရေတာ့ ခပ္မည္းမည္းလူေတြကားေတြဟာ ၾကည့္လို႔ေကာင္းေနျပန္ေရာ။ အသံတိတ္ရုပ္ရွင္ကားတစ္ကားၾကည့္ ရသလိုျမင္ဘဲျမင္ေနရေတာ့ သိပ္စိတ္အေႏွာက္အရွက္ မျဖစ္ေတာ့ဘူးေပါ့ ။သူတို႔ ငိုေန ၊ ရန္ျဖစ္ေနၾကအုံးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မွမၾကားရဘဲ ။

ကၽြန္ေတာ္သည္ျမင္ကြင္းကို အားလပ္တိုင္းအျမဲလိုလိုေငးတတ္တယ္ ။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ စိတ္အာရံုထဲမွာ မ်က္စိေရွ႕ကျမင္ကြင္းေတာ့ မရွိဘူးေပါ့။ ငယ္ငယ္ကပံုရိပ္ေတြ ၊ မင္းသမီးတစ္ေယာက္ရဲ့မ်က္ႏွာကို အနီးကပ္အေသအျခာ ရိုက္ျပထားတဲ့ရုပ္ရွင္ျမင္းကြင္းလွလွေလးတစ္ကြက္ ၊ လိုခ်င္တဲ့စာ အုပ္ကိုစာအုပ္ဆိုင္မွာေတြ႕လိုက္ရလို႔ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ခစားမႈ ၊ အေဖနဲ႕အဆင္မေျပအေလ်ာ့ေပးရတုိင္း နာက်င္ရတဲ့ရွက္ရြံ႕မႈ ၊ အိမ္ကေခြးေလးရဲ့ေဟာင္သံ ၊ ငယ္ငယ္ကဆရာမကိုေပးဖို႔ မုန္႕ဖိုးထဲကစု၀ယ္ခဲ့တဲ့ ႏွင္းဆီပန္းတစ္ပြင့္ရဲ႕ ေမႊးရနံ႕ ၊ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ႏွစ္သံုးႏွစ္ခန္႕မွအသံမ်ား ၊ မ်က္ႏွာထားမ်ား ၊ ခံစားခ်က္မ်ား ဟာ လႈပ္ရွားမႈပံုရိပ္ထင္ေနတဲ့မွန္မည္းမည္းမွာလာေပၚေနတတ္တယ္။

ေက်ာင္းစာလုပ္မေနရခ်ိန္ ၊ တစ္ခုခုေရးမေနခ်ိန္ ၊ ဖတ္စရာစာျပတ္လပ္သြားခ်ိန္ေတြမွာ အခန္းက်ဥ္းေလးမွာတစ္ေယာက္တည္းထိုင္ေနတတ္တယ္။ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းကို ခန္းဆီးစေလးတတ္ရမလား ၊ ပန္အလွစိုက္အိုးေလးတစ္လံုး စာၾကည့္စားပြဲေပၚ တင္ထားရမလား ၊ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳက္တဲ့ရုပ္ရွင္ မင္းသမီးရဲ႕ Wallpaper တစ္ခ်ပ္၀ယ္ျပီးနံရံေပၚကပ္ထားရမလား ။ ေၾသာ္မဟုတ္ေသးဘူး ။ သည္လိုရွင္းလင္းျပီး အဓိပၸာရွိစြာ အထီးတည္းဆန္ေနတာပဲေကာင္းပါတယ္။ ဒါဟာလည္းအခန္းရွင္နဲ႕ လိုက္ေရာညီေထြရွိမွာေပါ့ ။ ဟုတ္လိမ့္မယ္…. ကၽြန္ေတာ္ရယ္မိတယ္ထင္တယ္ ။
အထီးက်န္တယ္ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္နာမည္ဆိုးေသာ္လည္း ခံစားရတာ တသိမ့္သိမ့္ေတာ့ရွိတယ္။ ရင္နင့္ေလာက္ေအာင္ တစ္ခါတစ္ခါခံစားရတတ္ေသာ္လည္း တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ ခံစားရတာ ေတာ္ေတာ္ေၾကာင္ပါသည္။ တစ္ခါကေတာ့ ေအာ္ရယ္မိ မတတ္ပင္ အထီးက်န္တတ္ပါေသးတယ္ဆိုယံုပါ့မလား ။ တစ္ခါတုန္းကေတာ့ အသိေတြအမ်ားၾကီးပါတဲ့ေပ်ာ္ပြဲစားတစ္ခုမွာ စကားေျပာေဖာ္မရွိဘဲ အထီးက်န္ဆန္လြန္းသည္ထင္၍ တိတ္တိတ္ေလးခိုး ျပန္လာခဲ့ဖူးသည္။ အခန္းေလးထဲျပန္ေရာက္ေတာ့လည္း သူမ်ားေတြမ်ားေပ်ာ္ေနမွာ ပဲလို႔ေတြးမိျပန္ျပီး ၀မ္းနည္းမိျပန္တယ္။ ကဲ ဘယ္ေလာက္မ်ားေၾကာင္တဲ့ငါလည္း .... ကြယ္။

လူတစ္ေယာက္ကို တစ္ခါစကားေျပာၾကည့္လို႔ သိပ္မၾကိဳက္ရင္ မသိမသာေရွာင္တတ္ေသာအက်င့္ဆိုးတစ္ခု ကၽြန္ေတာ့္မွာရွိတယ္။ သည္လိုအက်င့္ကိုလက္ကိုင္ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ပလတ္စတစ္အျပံဳးေတြ ၊ စကားလံုးေတြနဲ႕ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ေခတ္ျပိဳင္ပတ္၀န္းက်င္မွာ အေပါင္းအသင္းရွားပါးလာတာသိပ္ေတာ့မထူးဆန္း ။ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ျပီးေအာင္မဖတ္ဘူးတဲ့လူေတြၾကားမွာကၽြန္ေတာ္ ဘာသြားျပီးေျပာရမွာလည္. ၊ သူ႕တို႕ေဆာ့ေနၾကတဲ့ဂိမ္းေတြကို ရြတ္ျပရင္ေတာ္ဘာမွန္းမသိတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကေရာ Game Techniques Sharing လုပ္တဲ့သူ႕တို႕စကား၀ိုင္းထဲကိုဘယ္လို ၀င္မလဲ ။ တစ္ေယာက္နဲ႕အဆင္မေျပရံု နဲ႕တင္ေနာက္အသစ္ တစ္ေယာက္ရွာေနသူေတြၾကားမွာ ရည္းစားရသြားျပီျဖစ္တဲ့ခ်စ္ရသူကိုမေမ့ႏိုင္ျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အခ်စ္ကို ဘယ္သူက ေကာင္းခ်ီးေပးမွာလည္း ။ သြားစမ္းပါကြယ္ ...။
သည္လိုနဲ႕ေနာက္ဆံုးေတာ့ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာေနတဲ့အခ်ိန္က မ်ားလာတတ္တာေပါ့။
+++++++++
ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္လိုလက္ရ တစ္ေယာက္ေယာက္ကရည္ညႊန္း ရင္ "အရပ္ရွည္သေလာက္ပိန္ေသာ" ၊ "စကားမ်ားသေလာက္ လူေတာမတိုး ေသာ" ၊ "စာအုပ္ေတြဖတ္ျပီး စိတ္ကူးယဥ္တတ္ေသာ" စတဲ့နာမ၀ိေသသန ေတြတဲ့ယွဥ္တြဲမိလိမ့္မယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုနားလည္တယ္လို႕ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း တစ္ခါတစ္ခါစိတ္ကမပါဘဲ လက္ကထလုပ္မိတာရွိတတ္သလို ၊ တစ္ခါတစ္ခါ ေတာ့လည္းေသခ်ာရည္ရြယ္ထားသည့္တိုင္ေမ့ေလ်ာ့သြားတတ္ပါသည္။ တစ္ခါတစ္ခါ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္နားေထာင္ရင္း ကေလးတစ္ေယာက္လိုရႈိက္ၾကီးငင္ငိုတတ္ေသာ္လည္း ၊ တစ္ခါတစ္ေလမွာေတာ့ ရုပ္ရွင္ထဲမွအမ်ားမ်က္ရည္က်ေလာက္တဲ့ ွဇာတ္၀င္ခန္းေတြကို အူတက္မတတ္ရယ္ခ်င္မိ္တယ္ ။ မခက္ဘူးလား ။ေသခ်ာတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာအျမဲ သမရိုးက်ျဖစ္တည္ေနတဲ့ သဘာ၀အမွန္တရားတစ္ခုမွ မဟုတ္တာ။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀အတြက္ သူတစ္ပါးအားက် အတုယူလာေအာင္ ၾကိဳးစားေနျပရမယ္ ဆိုျပီးျပဌာန္းထားတဲ့ဘာ သင္ရိုးညႊန္းတန္း ဥပေဒမွမရွိေစရဘူး ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အမ်ားအၾကိဳးအတြက္ အနင့္နာခံေသာ Hero ဆန္ေသာလူမ်ိဳးကို အားက်ပါသည္။ "တို႔ကေတာ့မွန္တာလုပ္ဟုတ္တာေျပာဘဲ၊ သူမ်ားေကာင္းဖို႕အတြက္အျမဲဦးစားေပး ခဲ့တာ" လို႔ မဟုတ္ဘဲအရွက္မရွိလုပ္ၾကၤ ကိုယ္ရည္ေသြးတတ္သူေတြကို ဟန္လွခ်ည့္ဟုအားက်ခဲ့ဖူးသည္။ သို႕ေသာ္ဟန္ေဆာင္အျပံဳးတစ္ခု ျပံဳးရန္ပင္ပါးေညာင္းတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ စိတ္ထဲကမပါတဲ့အေျပာေတြ၊ အျပၤဳးေတြကို ၾကိဳးစားလုပ္ၾကည့္လို႔ မရေတာ့လက္နက္ခ်ခဲ့ရတယ္။ ေရေပၚဆီဟန္ေဆာင္သူေတြရဲ့ "သိပ္အတၲၾကီးတဲ့ေကာင္ ၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ပဲသိတာ " စတဲ့ ကၽြန္ေတာ္အေပၚ ေ၀ဖန္မႈေတြကိုၾကားရေတာ့ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲကကၽြန္ေတာ္ရယ္မိပါ တယ္။ ဟုတ္မွာပါကြယ္..... ။

ဒါမွမဟုတ္တတ္ႏိုင္သမွ် လိုက္လိုက္ေရာေရာေပးကမ္းေပါင္းသင္းျပီး လူေတာထဲ၀င္ၾကည့္ဖို႕ က်ေတာ့ေရာ ၊ ၀တၱဳေတြ ၊ နိပါတ္ေတာ္ေတြထဲမွ မိတ္ေဆြေတြအတြက္ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႕တဲ့သူေတြကို အားက်ေလးစားဖူးသည္။ ခက္ေနသည္မွာ ကၽြန္ေတာ္က မိမိပိုင္ ပစၥည္းတစ္ခုအားသူမ်ားကို ေပးငွားရန္ပင္တြန္႔တိုတတ္သည္။
+++++++++

ကၽြန္ေတာ္ဟာအျပင္ထြက္ ေလွ်ာက္လည္ဖို႔ေတာ္ေတာ္ျပင္းတဲ့သူ ပါ။ ခရီးတစ္ခုရဲ့ ပန္းတိုင္ကိုေျဖးေျဖးေလးနဲ႕ေအးေဆးေလးသြားခ်င္တဲ့ လူမ်ိဳး။ ရထားနဲ႕သြားရင္ျမန္ျမန္ေရာက္မွာစိုးလို႕ ဘတ္စ္ကားစီးသြားခ်င္တဲ့သူပါ။ ဘတ္စ္ကားစီးဖို႕ထက္ လမ္းေလွ်ာက္လို႔ရရင္ေလွ်ာက္ျပီးသြားခ်င္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးလမ္းေလွ်ာက္ဖို႕ထက္ ပင္အခန္းထဲထိုင္ေတြး၊ေငးေနရတာ ကိုပိုလို႕ေတာင္ၾကိဳက္ေသးတယ္ မဟုတ္လား.... ။ သည္လိုအထီးက်န္တယ္ဆိုတာ ၾကာေတာ့လည္းေနသားက် ေနပါျပီေလ။ ကၽြန္ေတာ္က အနီးနားမွာမရွိတဲ့ အေ၀းကတစ္ေယာက္ေယာက္ကို ဖုန္းဆက္ျပီးလြမ္းရတာကို နည္းနည္းမွမႏွစ္သက္ပါ။ ကိုယ့္ရင္ထဲကတကယ့္ ခံစားခ်က္ေတြကို အသံမနိမ့္အျမင့္ ၊ အဆြဲအငင္ႏွင့္ေဖာ္ျပရမည့္ ပညာကိုလည္းမကၽြမ္းက်င္။ သည္လိုနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ဖုန္းဆက္ရမည္ ကိုေၾကာက္လာပါသည္။ ဟုတ္တယ္ေလ ...ပါးစပ္ရွိတဲ့လူတိုင္းဖြဲ႕ႏြဲ႕ေျပာလို႕ရတဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႕ ကိုယ္ရဲ့ခံစားခ်က္အမွန္ေတြကို တန္ဖိုးေလ်ာ့မသြားေစခ်င္ဘူး။ သည္ေတာ့ေရာ ဘာလုပ္စရာရွိေသးလို႔လည္း ။ အခန္းေလးထဲမွာ စာဖတ္၊ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ ၊ သီခ်င္းနားေထာင္ ၊ ဒါမွမဟုတ္ ခံစားခ်က္ေတြကိုတစ္ေယာက္ထဲေပါက္ကြဲ.......... ။ ။

+++++++++
သည္လိုနဲ႕ ေနသားက်လာတဲ့တိုင္ ကၽြန္ေတာ္အထီးက်န္မႈတြင္ေျခ မျငိမ္ေသးပါ။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ စကားေတြတတြတ္တြတ္ေျပာ ၊ စိတ္ကပါေသာ္ရွိမပါေသာ္ရွိ မ်က္ႏွာကတျပံဳးျပံဳးႏွင့္ အသိုင္းအ၀ိုင္းစံုက်င္လည္ေနတဲ့ လူေပၚလူေဆာ္တစ္ေယာက္ အျဖစ္ကိုယ့္ကိုကိုယ္စိတ္ကူးယဥ္ ၾကည့္ဖူးသည္ ။သည္လိုျဖစ္ေအာင္ငါဘယ္လိုၾကိဳး စားရပါ့မလဲ။ မ်က္ႏွာကိုရႊင္ရႊင္ထား ၊ လူထဲစကားေျပာနီးေလ့က်င့္ ၊ "ဦးႏု" ရဲ့ "မိတၱဗလဋီကာ " ကိုလက္ကိုင္ထား .... ျပီး ။ ေတာ္ပါျပီေလ လူေပၚလူေဆာ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေတာ့လည္းဘာလုပ္မွာလည္း ။သည္ လိုလူေတြရဲ့ေနာက္ဆံုးက်ဆံုးခ်ိန္ကိုျမင္ၾကည့္စမ္းပါ ။ ဘယ္ေလာက္မ်ားရြံ႕ရွာဖို႕ေကာင္းလိုက္သလဲကြယ္ ။ ေလာကမွာ အစစ္အမွန္ကလြဲျပီး ဘယ္ဟာမွၾကာၾကာမခံဘူး ။ သည္လိုလိုရာဆြဲတဲ့အေတြးေတြနဲ႕ အခန္းေလးထဲက ေငးေနတဲ့ကၽြန္ေတာ္ျပံဳးလိုက္မိထင္ပါရဲ့ ။ ။

++++++