The Makioka Sisters - Tanizaki Junichirô

မီကီအိုက ညီအစ္မမ်ား (၁၉၄၃-၁၉၄၈) ဝတၳဳကို ဂ်ပန္ႏိုင္ငံရဲ့ ထင္ရွားလွတဲ့စာေရးဆရာ တနီဇာကီ ေရးသားခဲ့တာျဖစ္ျပီး ကမၻာ့ဂႏၱဝင္ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္အျဖစ္ ယေန႔တိုင္ထင္ရွားေနဆဲျဖစ္ပါတယ္ ။ ဝတၳဳေနာက္ခံ အခ်ိန္ကေတာ့ ဒုတိယကမၻာစစ္မတိုင္ခင္ေလးက ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ၊ အိုဆာကာျမိဳ႕မွ ထင္ရွားတဲ့ ကုန္သည္မိသားစု တစ္စုရဲ့ လႈမႈေရး ၊ စီးပြားေရး အေျခအေန ေတြကို (၅) ႏွစ္ၾကာေနာက္ခံ ေရးသားခဲ့တာျဖစ္ျပီး ဂ်ပန္က ပုလဲဆိပ္ကမ္း ဗုန္းမၾကဲမွီ ခုနစ္လခန္႔အလို ၁၉၄၁ - ဧျပီလ ေနာက္ခံမွာ ဇာတ္ကိုအဆံုးသတ္ထားပါတယ္ ။

သည္ဝတၳဳမွာ ေဆြၾကီးမ်ိဳးၾကီးက ဆင္းသက္လာၾကတဲ့ ညီအစ္မေလးေယာက္ ကိုအေျချပဳကာ ဇာတ္သြားခ်ိန္ ၅ ႏွစ္အတြင္း ျဖစ္ပ်က္သမွ်တို႔ကို အေသးစိတ္ေရးသားထားပါတယ္။ တျဖည္းျဖည္းပ်က္ယြင္း လာတဲ့ စီးပြားေရးအေျခအေန ၊ ေခတ္သစ္ေျပာင္းစအခ်ိန္မွာ အေတြးအေခၚဓေလ့ေဟာင္းတို႔ ပ်က္သုန္းရျခင္း themes ေတြဟာ သည္ဝတၳဳရဲ့ အေရးပါတဲ့ အေျခခံတင္ျပခ်က္ေတြျဖစ္တယ္ ။ သည္လို ေျပာင္းလဲပ်က္သုန္းမႈ ေတြကို တန္ျပန္တြန္းလွန္ရင္း ေခတ္ေဟာင္းရဲ့ အခြံအတြင္းမွာ တည္ျမဲႏိုင္ေအာင္ ရုန္းကန္ၾကတဲ့ ဇာတ္ေဆာင္ေတြရယ္ ၊ ေျပာင္းလဲမႈကို ၾကိဳဆိုတဲ့ ေခတ္သစ္လူငယ္ေတြရယ္ ပဋိပကၡ ကိုလည္း စာေရးဆရာက အေလးေပးထားပါတယ္ ။

ဝတၳဳရဲ့ မူလအမည္ဟာ Sasameyuki ျဖစ္ျပီး ‘ႏွင္းဖြဲက်ခ်ိန္’ လို႔ အဓိပၸာယ္ရပါတယ္ ။ ဒါ့အျပင္လည္း သည္ေခါင္းစဥ္ဟာ ဝတၳဳရဲ့ ဇာတ္ေကာင္ညီအစ္မေလးေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ Yukiko ယူကီကို ကိုကိုယ္စားျပဳရာေရာက္တာမို႔ သူမကိုပဲ အဓိကဇာတ္ေကာင္လို႔ သတ္မွတ္ခ်င္ဟန္ရပါတယ္ ။ သို႔တိုင္ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္လံုးမွာ စာေရးဆရာဟာ သူ႔ကို အကြားအေဝးတစ္ခုအတြင္းမွာသာ တစ္ဆင့္ခံ ေတာက္ေလွ်ာက္ျမင္ေစခဲ့ပါတယ္ ။

ဇာတ္ရဲ့ အဓိကေက်ာရိုးကေတာ့ မီကိုအိုက ညီအစ္မေလးေဖာ္ရဲ့ တတိယေျမာက္ညီမျဖစ္သူ ယူကီကိုအတြက္ ခင္ပြန္းေလာင္းအိမ္ေထာက္ဖက္ ရွာရန္ အစ္မႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ခင္ပြန္းျဖစ္သူေတြ ၾကိဳးပမ္းၾကတဲ့ အေၾကာင္းပါပဲ ။ မူလကေတာ့ စာေရးသူဟာ ၃ အုပ္တြဲေရးသားျဖစ္တာျဖစ္ျပီး အဂၤလိပ္ဘာသာျပန္မွာေတာ့ စာမ်က္ႏွာ (၅၃၀) ေက်ာ္ ထူထဲျပီး ၊ တစ္ဖန္ ဇာတ္ေကာင္ေတြရဲ့ အျပဳအမူကို အေသးစိတ္ ေဖာ္ျပထားတာျဖစ္လို႔ အနည္းငယ္ ဇာတ္ေလးတယ္လို႔ေတာ့ ဆိုႏုိင္ပါတယ္ ။ ဒါ့အျပင္ ဂ်ပန္႔ ယဥ္ေက်းမႈ ႏွင့္ ရိုးရာ အသံုးအေဆာင္ ပစၥည္းအခ်ိဳ႕အေၾကာင္းလည္း အတန္ငယ္ ဗဟုသုတ ရွိဖို႔လိုပါလိမ့္မယ္ ။

သည္ဝတၳဳမွာ စာေရးဆရာရဲ့တင္ျပခ်က္ဟာ Photographic Realism လို႔ေျပာၾကတဲ့ ဓာတ္ပံုရိုက္ျပသလို အေပၚယံအျပဳမူေတြကို အေသးစိတ္ေရးျပတဲ့ အေရးအသားမ်ိဳးပါ ။ ခုေနာက္ပိုင္းေခတ္ စာေပေရးရာမွာ သည္လိုအေရးအသားမ်ိဳး (Jane Austen အေရးအသားမ်ိဳးကိုလည္း သည္အမ်ိဳးအစားထဲမွာ ထည့္ၾကတယ္ ) ကို အတြင္းစိတ္ကို ေရးျပတတ္တဲ့ စာေရးဆရာအခ်ိဳ႕က ေဝဖန္ၾကေသာ္လည္း ၊ စာဖတ္သူ အဖို႔ တစ္နည္းအားျဖင့္ ျမင္သာေစတဲ့ စြဲေဆာင္မႈရွိတဲ့ အေရးအသာမ်ိဳးပါပဲ ။ က်ေတာ့္အတြက့္ေတာ့ ဖတ္ေနစဥ္ ေသာမစ္မန္းရဲ့ Buddenbrooks ၊ ေဒါ့စတိုယက္စကီရဲ့ The Brothers Karamazov စတဲ့ မိသားစုေနာက္ခံ ဝတၳဳေတြကို အမွတ္ရေစရံုသာမက ၊ ေဆာင္ဇူဂ်င္း နဲ႔ ေကာက္ငိုတို႔ရဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ အစဥ္အလာ အဓိက ေနာက္ခံ A Dream of Red Mansions ကိုလည္း ျပန္လည္တမ္းတေစပါတယ္ ။ စာေရးဆရာ တနီဇာကီဟာ မီကိုအိုက မိသားစုတစ္စုရဲ့ လူမႈေရးေနာက္ခံ အဆင္းအတန္းကို အေသးစိတ္သိရွိသူျဖစ္ျပီး သူတုိ႔တစ္ေတြ ေန႔စဥ္ အမူအက်င့္ေတြ ၊ အေျပာအဆိုေတြက အစ အေသအခ်ာသရုပ္ေဖာ္ထားပါတယ္ ။ ဒါ့အျပင္ အဝတ္အစား ၊ အစားအေသာက္အျပင္အဆင္ ၊ ပြဲေတာ္မ်ားနဲ႔ ရာသီဥတုေနာက္ခံကိုလည္း အေလးေပးေဖာ္ျပထားျပန္တယ္ ။ အထူးသျဖင့္ Kyoto က်ိဳတိုမွာ ႏွစ္စဥ္ရွိတဲ့ ခ်ယ္ရီပန္းၾကည့္ပြဲေတာ္ ၊ ေနာက္ ပိုးစုန္းၾကဴးဖမ္း ပြဲေတာ္စတာေတြမွာလည္း ဂ်ပန္ေတြရဲ့ ယဥ္းေက်းမႈ ၊ ဓေလ့ေတြကိုပါ အေသးစိတ္ဖတ္ရႈႏိုင္ျပန္တယ္ ။

ဒါေတြအျပင္ စာေရးသူဟာ ပါဝင္သမွ် ဇာတ္ေဆာင္ေတြရဲ့ စရိုက္ကိုလည္း အထူးအေလ့ျပဳေရးထားတယ္ ။ ဇာတ္ေကာင္စရိုက္သရုပ္ေဖာ္ရာမွာ ေနာက္ပိုင္းေခတ္အေရးမ်ား ၾကတဲ့ အတြင္းစိတ္အေျခအေန ပဓါန နည္းမ်ိဳးကို မသံုးပဲ ဇာတ္ေကာင္ေတြရဲ့ အျပဳအမူ အေျပာအဆို အေနအထိုင္ သက္သက္မ်ားကိုသာ ေဖာ္ျပရင္း စာဖတ္သူကိုယ္တိုင္ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ရင္းႏွီးလာျပီး စရိုက္ကုိ ခန္႔မွန္းၾကည့္ႏိုင္ေစတဲ့ အေရးအသားနဲ႔ သရုပ္ေဖာ္ထားျပန္တယ္။

က်ေတာ္ေျပာခဲ့သလိုပါပဲ ၊ သည္ဝတၳဳၾကီးက ထူထဲပါတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ သည္လို စာအုပ္မ်ိဳးဟာ အေလာတၾကီး အျပီးဖတ္ရမယ့္ စာအုပ္မ်ိဳးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး ။ ဝတၳဳဆံုးသြားလို႔ စာအုပ္ကို ပိတ္လိုက္ရင္ စာဖတ္သူဟာ ရင္းႏွီးေနျပီျဖစ္တဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေတြကို မခြဲခ်င္လွပဲ အတန္ငယ္ပင္ လြမ္းေနရတတ္ပါတယ္ ။ စာေရးသူဟာ မိသားစုတစ္စု အတြင္းမွာ ျဖစ္ပ်က္သမွ်ကို ၅ ႏွစ္ၾကာကာလ အတြင္း လံုးဝမခၽြန္းမခ်န္ ေရးျပသြားခဲ့တယ္ ။ စာဖတ္သူဟာ အတြင္းလူယုံ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ သည္မိသားစုနဲ႔ ႏွစ္အတန္ငယ္ေနထိုင္ခဲ့ရသလို ခံစားရေစျပီး မိသားစုဝင္ တစ္ဦးခ်င္းအေပၚမွာလည္း သံေယာဇဥ္ ရွိေန တြယ္တာေနတာကို အထင္အရွားေတြ႔ရပါတယ္ ။

စာေရးဆရာဟာ သူ႕ဝတၳဳၾကီးကို ဒုတိယကမၻာစစ္မတိုင္မွီေလးမွာ ရပ္ပစ္ခဲ့လို႕ က်ေတာ္တို႔ အေနနဲ႔ စစ္ေဘးဒဏ္ခံရမယ့္ မိသားစု အေျခအေနေတြကို မသိႏိုင္ေတာ့ပါဘူး ။ ဒါေပမယ့္ ဇာတ္သိမ္းခ်ိန္မွာ ဆံုးရႈံးမႈ ပ်က္ယြန္းမႈ အေနနဲ႔ကေတာ့ တစ္ခ်ိန္လံုး စည္းစည္းလံုးလံုး ရွိခဲ့ၾကတဲ့ ညီအစ္မတစ္ေတြ တစ္စတစ္စ ေဝးကြာသြားၾကရတဲ့ ဘဝေပးအေျခအေနေတြကိုပါ ။ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္လွတဲ့ စစ္ၾကီးနဲ႔ လက္တစ္ကမ္းအကြာက ကိုယ္နဲ႔ရင္းႏွီးလွတဲ့ မိသားစုတစ္စုလံုးအေၾကာင္း မသိရေတာ့ဟာ ခံစားတတ္သူအဖို႔ေတာ့ စိတ္ပူစရာ ၊ စိတ္မေကာင္းျဖစ္စရာ ၊ လြမ္းေလာက္စရာပါပဲ ။ ။

သည္ဝတၳဳကို အေျခခံျပီး ရိုက္ထားတဲ့ ရုပ္ရွင္ေတြ အေၾကာင္းလည္း ဆက္ေရးျဖစ္ပါဦးမယ္ ။

ေအာင္ျဖိဳး
( ဇြန္ ၂၂ ၊ ၂၀၁၁)

Jhumpa Lahiri မိတ္ဆက္

အေမရိကန္ ဝတၳဳေရးဆရာမ ဂ်ံဳပလဟားရီကို ၁၉၆၇ ခုတြင္ ဘဂၤါလီမိဘႏွစ္ပါးက လန္ဒန္ျမိဳ႕တြင္ဖြားျမင္သည္ ။ မိသားစုက သူမအသက္သံုးႏွစ္သမီးမွ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုသို႕ ေျပာင္းေရြ႕ေနထိုင္ခဲ့သျဖင့္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသူတစ္ဦးဟုပင္ သူ႕ကိုယ္သူသတ္မွတ္ခဲ့သည္ ။ အဖမွာ စာၾကည့္တိုက္မွဴးတစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီး မိခင္မွာ ဘဂၤါလီရိုးရာဓေလ့ကိုထိန္းသိမ္းလို သည့္ အိမ္ရွင္မတစ္ဦးျဖစ္သည္ ။ သူတို႕မိသားစုသည္ အားလပ္ရက္မ်ားတြင္ ကလကၱားမွာ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းမ်ားထံ အလည္သြားေလ့ရွိၾကသည္ ။

လဟားရီမွာ ေဘာ့စတြန္ တကၠသိုလ္မွ Engish , Creative Writing, Comparative Literature တို႕တြင္ M.A. ဒီဂရီတို႕ရခဲ့ျပီး Renaissance Studies ျဖင့္ Ph.D ရခဲ့သည္ ။ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္တြင္ Time မဂၢဇင္း ကိုယ္စားလွယ္ အယ္ဒီတာ Alberto Vourvoulias-Bush ႏွင့္လက္ထပ္ခဲ့ျပီး ယခုအခါ နယူးေယာက္ျမိဳ႕တြင္ ခင္ပြန္းသည္ ၊ သားသမီး(၂) ေယာက္ႏွင့္အတူေနထိုင္လွ်က္ရွိသည္ ။

လဟားရီသည္ ေဘာ့စတြန္ တကၠသိုလ္တက္ေနစဥ္မွာပင္ ဝတၳဳတိုမ်ားစတင္ေရးသားခဲ့သည္ ။ သူမ၏ ပထမဆံုး ဝတၳဳတိုေပါင္းခ်ဳပ္အျဖစ္ ၁၉၉၉ တြင္ ဝတၳဳတို (၉) ပုဒ္ပါဝင္သည့္ “ေဝဒနာေတြကို ဘာသာျပန္သူ” (Interpreter of Maladies) အမည္ျဖင့္ထုတ္ေဝခဲ့သည္ ။ ဤစာအုပ္ျဖင့္ ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ ပူလစ္စာ စာေပဆု ႏွင့္ အိုဟင္နရီ စာေပဆုဆြတ္ခူးခဲ့သည္။

၂၀၀၃ ခုႏွစ္တြင္ သူမ၏ပထမဆံုး ဝတၳဳရွည္ “အမည္ခံ” (The Nameaske) ကိုထုတ္ေဝခဲ့ရာ ေအာင္ျမင္မႈရခဲ့သည္ ။ ဤဝတၳဳကို ၂၀၀၇ တြင္ ဒါရိုက္တာ မီရားနာရား (Mira Nair) ကရုပ္ရွင္ရိုက္ကူး ျပသခဲ့သည္ ။

၂၀၀၈ ဧျပီတြင္ သူမ၏ ဒုတိယေျမာက္ ဝတၳဳတိုေပါင္းခ်ဳပ္အျဖစ္ “ကမၼသကာေလာကၾကီး” (Unaccustomed Earth) ကိုထုတ္ေဝခဲ့ရာ New York’s Time မဂၢဇင္း၏အေရာင္းရဆံုးစာအုပ္မ်ားစာရင္းတြင္ နံပတ္ (၁) ခ်ိတ္ခဲ့သည္ ။ ယင္းစာအုပ္သည္ Time Magazine ႏွင့္ New York’s Time တို႔၏ “၂၀၀၈ ခုႏွစ္၏ အေကာင္းဆံုး စာအုပ္မ်ား” စာရင္းတြင္ အေဖာ္ျပခံခဲ့ရသည္ ။

အပိုင္း(၁) ၊ အပိုင္း(၂) မွာ "Unaccustomed Earth" စာအုပ္ပါ "Once in a lifetime" ကိုျမန္မာျပန္ထားျခင္းျဖစ္သည္ ။

မဂၤလာလွည္း

ထုတ္ေဝသည့္ႏွစ္ - ၂၀၀၉ ၊ ေမလ

ထုတ္ေဝသည့္စာအုပ္တိုက္ - လင္းလြန္းခင္စာေပ

စာေရးသူ - ခင္ခင္ထူး ( စိုးဘားဒိုင္ ၏ ဝတၳဳလတ္တစ္ပုဒ္နဲ႔တြဲ၍ )

စာမ်က္ႏွာ - ၁၉၄

တစ္မိသားနဲ႔ တစ္မိသား အိမ္ေထာင္ရပ္သားျပဳၾကေတာ့မယ္ဆိုရင္ ပထမဆံုး ေယာက်္ားေလးရွင္ဘက္က မိန္းကေလးရွင္ဘက္ဆီကို ကေတာ့ပြဲနဲ႔ေတာင္းရမ္းနားေဖာက္ၾကရပါတယ္ ။ ဆရာမခင္ခင္ထူးရဲ့ ဝတၳဳအသစ္ျဖစ္တဲ့ “မဂၤလာလွည္း”မွာ အညာကသည္ ဓေလ့စရိုက္ကိုပဲ အေျခခံထားပါတယ္။ ဝတၳဳရဲ့ အဓိကေက်ာရိုးဟာ မႏၱေလးကမ္းနား သံေရက်ိဳစက္ရံုက အလုပ္သမား ကိုၾကိဳင္ဆိုတဲ့လူငယ္တစ္ေယာက္အတြက္ စစ္ကိုင္းျမိဳနယ္ လယ္ျပင္ၾကီးရြာက ေဒၚစြန္မရဲ့သမီး ေအးသီဆိုတဲ့ မိန္းကေလးဆီ မဂၤလာစကားေျပာေတာင္းရမ္းဖို႕သြားၾကတဲ့ ရပ္ရြာကလူၾကီးသူၾကီး တစ္စုရဲ့ ခရီးသြားေတာလားတစ္ပုဒ္ပဲျဖစ္ပါတယ္ ။

ဇာတ္လမ္းအရ ကိုၾကိဳင္နဲ႕ ေအးသီဟာ ကမ္းနားေဈးမွာေတြ႔ၾကျပီး ခ်စ္ၾကိဳက္ၾကတယ္ ။ ေအးသီဆိုတာ လယ္ျပင္ၾကီးကေန ကမ္းနားေဈးကို သနပ္ခါးလာသြင္းတဲ့ မိန္းကေလး ၊ ကိုၾကိဳင္ကေတာ့ သံေရက်ိဳစက္ရံုမွာ ဝိုင္းလုပ္ဝိုင္းစား မိဘမဲ့တစ္ေကာင္ၾကြက္အလုပ္သမား ။ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦးအိမ္ေထာင္ျပဳၾကမယ္ဆိုေတာ့ ကိုၾကိဳင္ရဲ့ အလုပ္ရွင္ကိုေက်ာ္သန္းဦးေဆာင္လို႕ သူတို႕ရပ္ကြက္က လူၾကီးတစ္စုမိန္းမအေတာင္းသြားၾကတယ္ ။ ခ်ိန္းထားတဲ့ အခ်ိန္က နံနက္ ၁၀နာရီ ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကိုၾကိဳင္ကလည္း သူ႕မိန္းကေလးေနတာ စစ္ကိုင္းဘက္က လယ္ျပင္ၾကီးရြာဆိုတာပဲသိတာ ။ စစ္ကိုင္းငါးထပ္ၾကီးဘုရားေနာက္ကထြက္ရင္ေရာက္ တယ္ဆိုတာသာသိတာ ။ ဘယ္ေလာက္ေဝးတယ္ ၊ ဘယ္လိုသြားရတယ္ဆိုတာ မသိဘူး ။ လူၾကီးေတြထဲမွာ ကိုၾကိဳင္အေဒၚရယ္ ၊ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာၾကီးရယ္ ၊ ေပါက္ေဖာ္ၾကီးတစ္ေယာက္ရယ္ ၊ အလုပ္ဆရာရယ္ ၊ ေနာက္ စတိုးဆိုင္ပိုင္ရွယ္ ကိုခ်စ္တိုးရယ္ ပါတယ္ ။ ကိုၾကိဳင္ဆရာ့ကားနဲ႕သြားၾကတာ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ စစ္ကိုင္းကလူေတြေတာင္ လယ္ျပင္ၾကီးဆိုတာ ေရးေတးေတးရယ္ ။ ဘယ္သူမွ မေရာက္ဖူးေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ကို ေခါင္တာေပါ့ ။ သည္မွာပဲ စာေရးဆရာဟာ လယ္ျပင္ၾကီးသြားေတာလားကို စာဖတ္သူေတြျမင္သာေအာင္ ၊ ပါးစပ္မေစ့ရယ္ရေအာင္ ၊ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ေရာက္ပါ့မလဲထင္ရေအာင္ ေရးျပသြားပါတယ္ ။ လမ္းကလည္းဆိုး ၊ အညာဆိုေတာ့ အရိပ္ကလည္းမရွိ ၊ ပူလိုက္သမွလည္း အညာေနေတာက္ေတာက္ ၊ သည္ၾကားထဲကားကလည္း ပ်က္ေသး ။

တစ္ဖက္ကလည္း နံနက္ (၁၀)နာရီေလာက္မွာလာေတာင္းမွာဆိုျပီး မရွိမဲ့ ရွိမဲ့ေခ်းငွားခ်က္ျပဳတ္ ၊ လူၾကီးေတြပင့္ဖိတ္ျပီးေစာင့္ေနတယ့္ ေအးသီ၊ ေဒၚစြန္မသားအမိ ။ သည္မွာစာေရးဆရာက သည္ေတာသူမ သားအမိစရိုက္ကို ပီပီျပင္ျပင္ၾကီးေဖာ္သြားပါတယ္ ။ သည္သားအမိက မုဆိုးမဖတဆိုး၊ ဆင္းဆင္းရဲရဲ ၊ မိအုပ္လို႕ၾကီးၾကရေပမယ့္ ေအးသီဟာ အခ်င္းရွိတဲ့မိန္းကေလး ၊ သည္ေတာ့ ဥစၥာမရွိေပမယ့္ စာဂ ေကာင္းၾကတဲ့သူေတြဆိုေတာ့ ရြာကလည္းခ်စ္ခင္ေစာင့္ေရွာက္ၾကတယ္ ။ ေအးသီတစ္ေယာက္ ပုဝါပါးကိုၾကက္သားထုပ္မိေပမယ့္ က်င္းပမယ့္ မဂၤလာပြဲအတြက္ရြာက အုပ္အုပ္စည္းစည္းေဆာင္ရြက္ေပးၾကတယ္ ။ အဲအခက္ေတြ႔တာကေတာ့ သတို႕သားေပၚမလာတာပဲ ။ ေစာင့္ရတာမွ ညေနေစာင္းအထိ ။ ေနာက္ဆံုးလူၾကီးေတြလည္းထျပန္ ၊ ေဒၚစြန္မလည္းေဒါသပံုထ ၊ ေအးသီဆို ဒီဇယ္ဆီေတြ ေသာက္ေသေတာ့မယ္ဆိုလို႕ ဝိုင္းတားထားရတဲ့အျဖစ္ ။ ရြာကလသားေတြကလည္း ရြာသူကိုေစာ္ကားရပါ့မလားလို႕ ဝိုင္းရိုက္ဖို႔ တုတ္ဓားတျပင္ျပင္နဲ႕ ။

အဲသည္မွာေနာက္တစ္ေယာက္ရွိေသးတာက ၊ ေသာင္းစိန္ ။ ေသာင္းစိန္ဆိုတာလယ္ျပင္ၾကီးက ရြာသား ၊ မိဘေတြကေတာင္သာေတာ့ ဘာအလုပ္မွမလုပ္တဲ့လူစား ။ ေအးသီကိုၾကိဳက္လိုက္တာလည္း တစ္ပိုင္းကိုေသလို႔ ၊ အဲ ေအးသီက သေဘာမက်လိုက္တာလည္း တစ္ပိုင္းကိုေသလို႕ဆိုသလို တစ္ဖက္သက္အခ်စ္သမား ။ ေအးသီ (အ-သ) ဆိုတာကိုနာမ္ေက်ဖို႕ ေသာ့အိမ္ (သ-အ) ကိုလည္ပင္းမွာဆြဲ ဆိုနတ္ကေတာ္ေျပာတာကို အဟုတ္မွတ္ျပီး ေသာ့တစ္လံုးကိုဆြဲထားတဲ့လူစား ။ သူကလည္း တုတ္တျပင္ ၊ ဓားတစ္ျပင္ေပါ့ ။

မိန္းမေတာင္းလာၾကတဲ့ လူေတြခမ်ာေတာ့ ခရီးကႏွိပ္စက္လို႕ လူရုပ္ေတာင္မေပၚရွာေတာ့ပါဘူး ။ ရႊံ႕ေတြ ၊ ဖုန္ေတြတလိမ္းလိမ္းနဲ႕ ညေနေစာင္းေတာင္မေရာက္ၾကေသး ။ ေနာက္ဆံုးကားထားျပီး လွည္းငွားစီးလာ ၾကရတဲ့အျဖစ္ ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေအးသီတို႕ဆီညၾကီး စုတ္စုတ္ခ်ဳပ္မွေရာက္ၾကေတာ့ ရပ္ကိုရြာကိုေတာင္းပန္ျပီးေတာင္းျမန္းရရွာတယ္ ။ ေနာက္ေတာ့အျဖစ္မွန္ကိုသိလို႕ ေဒၚစြန္မေရာ ၊ ရြာကလူေတြေရာခြင့္လႊတ္ ၊ ျမိဳ႕ကလူေတြကိုလည္းရြာမွာ ထမင္းဆင့္ျပီး ညစာေကၽြး ၊ ညအိပ္ခိုင္းရတဲ့ အျဖစ္ ။ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္က်မွ သတို႕သမီးေရာ ေယာကၡမကိုပါျမိဳ႕ကိုေခၚသြားတဲ့ ေမာင္ၾကိဳင္ တို႔လူၾကီးတစ္စုရယ္ ၊ ေနာက္က်န္ရစ္ ေသာင္းစိန္က အသိတရားက်ျပီး ေနာက္သူ႕လည္ကေသာ့အိမ္ကို လက္ဖြဲ႕၊ လွည္းစီးျမိဳ႕တက္သြားၾကတဲ့ သတို႕သမီးရဲ့ ရြာအလြမ္းနဲ႔ ဆရာမဟာ ဇာတ္ကိုနိဂံုးခ်ဳပ္ခဲ့တယ္ ။

သည္ဝတၳဳမွာ ႏွစ္သက္မိတာကေတာ့ ဆရာမရဲ့ ဟာသေႏွာတဲ့ အညာေလ အေရးအသားပဲ ။ လယ္ျပင္ၾကီးသြား ခရီးကအခက္အခဲေတြကို တဝါးဝါေနရေအာင္ေရးျပတယ္ ။ ေနာက္ ကိုၾကိဳင္နဲ႕ ေအးသီတို႕ ရဲ့သမီးရည္းစားဘဝ ရိုးအရွာတဲ့ ေတာသူေတာင္သားဓေလ့ ၊ ေနာက္ေအးသီမိခင္ ေဒၚစြန္မရဲ့ စရိုက္ဟာ အၾကြဆံုး ၊ သရုပ္အေပၚဆံုး အေရးအသားပဲ ။ ေနာက္တစ္ခုက အညာကေက်းရြာရဲ့လူေနမႈစရိုက္ ။ အတင္းေျပာစရာရွိ ေျပာလိုက္မယ္ ၊ ရန္ျဖစ္စရာရွိ ျဖစ္လိုက္မယ္ ၊ အဲ့ ကိုယ့္ရြာသူရြာသားအက်ိဳးအတြက္ဆို ကူညီလိုက္မယ္ ၊ ရိုင္းပင္းလိုက္မယ္ဆို ကူညီၾကတဲ့ဟာမ်ိဳး ။ အခုေခတ္လို Globalization မွာ သည္လို အျပဳအမူ ၊ ေႏြးေထြးမႈမ်ိဳးဆိုတာ ျမိဳ႕ျပယဥ္ေက်းမႈမွာေတြ႔ရခဲသား ။ ေနာက္ဆင္းရဲ့ေပမယ့္ အက်င့္စာရိတၱေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့ ဂုဏ္ ။ သိပ္ကိုတန္ဖိုးထားၾကရမယ့္ဂုဏ္ပါ ။ အထူးသျဖင့္ ျမိဳကလူၾကီးေတြကို ျမိဳကိုေျပာင္းၾကေတာ့မယ့္ ေဒၚစြန္မတို႕သားအမိအတြက္ ေစာင့္ေရွာက္ဖို႕ မွာတဲ့ သူၾကီးရဲ့ စကားေတြဟာ ဝတၳဳရဲ့အသက္ပါ ။

“တစ္ခုပဲ က်ဳပ္ေျပာခ်င္တယ္ဗ်ာ.. က်ဳပ္ရြာက ေဒၚစြန္မတို႕ ေအးသီတို႔က အေနအစားဆင္းရဲေပမယ့္ စာရိတၱေကာင္းၾကသူေတြပါ .ျမိဳ႕ေရာက္လို႕အဆင္ေျပတယ္ … စိတ္ခ်မ္းသာတယ္ဆိုတာပဲ က်ဳပ္တို႕ရြာက ၾကားခ်င္ၾကတာပါ ။ သူတို႕ကိုေတာ့ စိတ္မဆင္းရဲ့ေစခ်င္ဘူး တကယ္လို႕ျမိဳမွာ မေပ်ာ္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ သူတို႕သားအမိကို က်ဳပ္တို႕ရြာအေရာက္ျပန္ပို႕ေပးၾကပါဗ်ာ… ”

ေနာက္တစ္ခုက ေအးသီကိုတစ္ဖက္သက္ၾကိဳက္ရွာတဲ့ ေသာင္းစိန္ရဲ့ ကၽြတ္တန္းဝင္ခန္း ။ ေနာက္ဆံုးမွာ ေသာင္းစိန္ဟာ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးလို႔ မိခင္ၾကီးနဲ႕ လုပ္ကိုင္စားေသာက္တဲ့ ေအးသီ ၊ ကိုယ့္ေျခေပၚကိုယ္ရပ္ႏိုင္ ၊ မိန္းမတစ္ေယာက္ကိုရွာေကၽြးႏိုင္တဲ့ ကိုၾကိဳင္တို႔ကိုၾကည့္ျပီး ဘာအလုပ္မွ မလုပ္ ၊ မိဘလုပ္စာထိုင္ျဖဳန္းျပီး လိုက္ယားလိုက္ယားေနတဲ့ ဘဝကိုေနာင္တရသြားတယ္ ။ တစ္သက္လံုးခ်စ္ခဲ့ရတဲ့ေအးသီ သူ႕ကိုဘာလို႔ျပန္မၾကိဳက္တာလည္းဆိုတာ သေဘာေပါက္သြားတယ္ ။

“သြားေတာ့ေအးသီေရ …ညည္းကေျပာေတာ့ မဂၤလာကားၾကီးနဲ႕ျမိဳ႕ကို ၾကြားၾကြားၾကီးျပန္မွာဆိုဟဲ … ခုေတာ့ တို႕ရြာကမဂၤလာလွည္းၾကီးနဲ႕ပါ့လား … ေကာင္မရဲ့”

သည္ေအးသီ့သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ႏႈတ္ဆက္စကားနဲ႔ပဲ ဆရာမဟာ ဇာတ္ကို ဝတၳဳနာမည္ဆီဆြဲေခၚရင္း အဆံုးသတ္ခဲ့တယ္ ။ တကယ့္ကို ရသစာေပစစ္စစ္ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ပါ ။ ပန္းၾကာဝတ္မႈန္ထက္ေတာင္ က်ေတာ္သေဘာ က်မိတယ္ ။ ဖတ္ရတာ ၾကည္လည္းၾကည္ႏူးရရဲ့ ၊ ရယ္လည္း ရယ္ရရဲ့ … ေနာက္လြမ္းစရာလည္း ေကာင္းပါရဲ့ ။ ။

ေအာင္ျဖိဳး

( ေမ ၂၅ ၊ ၂၀၀၉)