အခ်စ္ဆိုတာ လူႏွစ္ဦးႏွစ္ေယာက္ၾကား ခံစားနားလည္မႈ လြဲေခ်ာ္ျခင္း သက္သက္ရယ္လို႔ အက္ေဘာေစး ကီရာရိုစတမ္နီ (Abbas Kiarostami) ကဆိုပါသည္ ။ သူ႔ရဲ့ ရုပ္ရွင္ေတြမွာ သူ႕ကိုယ္ပိုင္ဟန္လို႕ ဆိုရမယ့္ ဇာတ္ေၾကာင္းဟာ ဇာတ္ေကာင္တစ္ဦးတစ္ေယာက္ရဲ့ ျဖစ္တည္မႈအေပၚမွာဦးတည္၍ ထြက္လာျခင္း ၊ စကားေျပာခန္းမ်ားျဖင့္ ဇာတ္အိမ္ကိုေဆာက္ျခင္း ၊ အသိုင္းအဝိုင္း ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေရြးခ်ယ္ရာမဲ့ ရပ္တည္ရတဲ့ လူတစ္ဦးခ်င္းရဲ့ ကိုယ္ပိုင္ခံစားမႈသရုပ္ကိုေဖာ္က်ဴးျခင္း ၊ တစ္ဖန္ ဇာတ္အသြားတင္ျပမႈမွာလည္း ဇာတ္ေက်ာသက္သက္က မၾကာမၾကာဆိုသလိုဖ့ဲထြက္ျပီး ဇာတ္ေကာင္က်င္လည္ရာပတ္ဝန္းက်င္ကို ခဏမွ် သတိျပဳမိေအာင္ တင္ျပတတ္ျခင္း စတာေတြပါတတ္စျမဲ ။
အဓိကေျပာခ်င္တဲ့ သူ႔ရုပ္ရွင္ကေတာ့ ၂၀၁၀ကထြက္ခဲ့တဲ့ တရားဝင္မိတၳဴ (Certified Copy)လို႔ အမည္ရတဲ့ ရုပ္ရွင္ကားျဖစ္ပါသည္ ။ သည္ဇာတ္ကားဟာ ကီရာရိုစတမ္နီရဲ့စံအရ ယခင္ကားေထြထက္ အနည္းငယ္ထူးျခားသည္လို႔ ေျပာႏိုင္ပါ၏ ။ သည္ဇာတ္ကားဟာ ပထမဆံုးအၾကိမ္အျဖစ္ သူ႕ဇာတိရပ္ျဖစ္တဲ့ အီရန္ႏိုင္ငံမွာ ဇာတ္တည္ထားျခင္းမဟုတ္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ပါ ။ ၁၉၉၀ ေႏွာင္းပိုင္း ဥေရာပအႏုပညာသက္သက္ရုပ္ရွင္ေလာကမွာ နာမည္ရလာၾကတဲ့ ကီရာရိုစတမ္နီအပါအဝင္ ဒါရိုက္တာေတြအတြက္ သူတို႕ရဲ့ အႏုပညာဟာ ယဥ္ေက်းမႈအေပၚခိုင္ခိုင္မာမာ အေျချပဳတယ္လို႔ ယူဆၾကျပီး သည္ျဖစ္တည္မႈကို တန္ဖိုးထားၾကပါ၏ ။ ဒါ့အျပင္ ကမၻာ့ပရိတ္သတ္ေတြ အသိအမွတ္ျပဳခံရျခင္းကပဲ သည္တစ္မူထူးတဲ့ အီရန္ယဥ္ေက်းမႈေၾကာင့္ရယ္လို႔ တိတိပပယံုၾကည္ၾကသူမ်ားလည္းျဖစ္ပါ၏ ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ႏိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္တစ္ခုမွာ ျပည္ပဘာသာစကားမ်ားသံုးျပီး ရိုက္ကူးထားသည့္အတြက္ ထူးျခားတယ္လို႔ဆိုရျခင္းျဖစ္ပါသည္ ။ (တဖန္ ၂၀၁၂ ကန္းရုပ္ရွင္ပြဲေတာ္မွာ တင္ဆက္တဲ့ ကီရာရိုစတမ္နီရဲ့ ေနာက္ဆံုးရုပ္ရွင္ဟာ ဂ်ပန္ျပည္မွာ ဇာတ္တည္ထားတာျဖစ္ပါသည္ ။ သည္အခ်က္ဟာ ႏိုင္ငံေရးအရ "က်ဳပ္ အီရန္မွာ အလုပ္လုပ္လို႔မျဖစ္ေတာ့ဘူး" ဆိုတဲ့ ဒါရိုက္တာရဲ့ ဆႏၵျပေတာင္းဆိုမႈ တစ္ရပ္ပဲလို႔ ေဝဖန္ေရးသမားမ်ား က ေကာက္ခ်က္ဆြဲၾကပါသည္ ။ )
ေနာက္တစ္ခ်က္အေနနဲ႔ကေတာ့ အရင့္အရင္ဇာတ္ကားေတြမွာ အျပင္ကနာမယ္မရွိတဲ့ သရုပ္ေဆာင္ေတြကိုသာသံုးတတ္တဲ့ ကီရာရိုစတမ္နီဟာ သည္ဇာတ္ကားမွာ ကမၻာ့နာမယ္ေက်ာ္ ျပင္သစ္ရုပ္ရွင္မင္းသမီး ဂ်ဴးလိယက္ဘီႏိုခ်ီ (Juliette Binoche) ကို ေခါင္းေဆာင္ေနရာထားသည့္အတြက္ေၾကာင့္ပါ ။ ဘီႏိုခ်ီဟာ သည္ဇာတ္ကားနဲပဲ ၂၀၁၀ ကန္းရုပ္ရွင္ပြဲေတာ္မွာ အေကာင္းဆံုးအမ်ိဳးသမီး ဇာတ္ေဆာင္ဆု ရရွိခဲ့သည္လည္း ျဖစ္ပါသည္ ။ သည္ဇာတ္ကားဟာ ေဝဖန္ေရးဆရာေတြ အၾကိဳက္ေတြ႔ခံခဲ့ရျပီး ရံုတင္ျပသရာမွာလည္း ကီရာရိုစတမ္နီဇာတ္ကားေတြအနက္ ဝင္ေငြအေကာင္းဆံုးျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ေဝဖန္သူေတြအေနႏွင့္ ၁၉၅၄ ခုမွ ဂႏၳဝင္ဇာတ္ကားတစ္ကားျဖစ္တဲ့ အီတလီသို႔ခရီးတစ္ေခါက္ (Journey to Itlay) ႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္ေဖာ္ျပၾကပါသည္ ။ ( သည္ဇာတ္ကားဟာ အီတလီျပည္ကို အလုပ္ကိစၥနဲ႔ ခရီးထြက္လာရင္း အစက အရာရာအဆင္ေျပေနဟန္ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ကေတာက္ကဆျဖစ္ၾကျပီး ကြားရွင္းဖို႔အထိေရာက္သြားတဲ့ စိတၱေဗဒခရီးကို ေဖာ္က်ဳးထားတဲ့ ရုပ္ရွင္ကားျဖစ္ပါသည္ ။ )
ဇာတ္ေၾကာင္းဟာ ဘာမွမဟုတ္သလိုရွိေပမယ့္ ခပ္ဆန္းဆန္းပါ ။ ျပင္သစ္လူမ်ိဳး အီတလီမွာ ေလာေလာဆယ္ေနထိုင္ဟန္ရွိျပီး ဇာတ္ေကာင္နာမည္ေပးထားမခံရတဲ့ သားသည္အေမ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးဟာ ျဗိတိသွ် အႏုပညာေဝဖန္ေရးသမား တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ေန႔တာေတြဆံုၾကတဲ့ အေၾကာင္းအရာပါ ။ ေဝဖန္ေရးသမားဟာ "တရားဝင္မိတၱဴ" လို႔အမည္ေပးထားတဲ့ သူ႔ရဲ့စာအုပ္ အီတာလ်ံဘာသာျပန္မိတ္ဆက္ပြဲအတြက္ေရာက္လာ တာျဖစ္တယ္လို႔ သိရပါ၏ ။ ဘာေၾကာင့္ရယ္လို႔တိတိပပ မသိရပဲ သည္သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ေတြ႕ၾကပါသည္ ။ သည္လိုႏွစ္ေယာက္သား မိတ္ျဖစ္ေဆြျဖစ္ စကားေျပာၾကရင္းမွ ၊ဇာတ္တစ္ဝက္ေလာက္မွာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ ၁၅ႏွစ္ၾကာလက္ထပ္ထားၾကတဲ့ လင္မယားအျဖစ္ အထင္မွားခံရသည္ကစ အဲသည္ခံစားမႈဟာ ဆက္လက္စီးကူးျပီး အိမ္ေထာင္ေရးျပႆနာမ်ားကို အေျခတင္ေဆြးေႏြးၾကတဲ့ အဆင့္ေရာက္လာပါ၏ ။ သည္လိုဇာတ္ေကာင္ႏွစ္ဦးၾကား ဒြိဟျဖစ္ဖြယ္ဆက္ဆံေရးကို တင္ျပရင္း သူတို႔ဟန္ေဆာင္တမ္းကစားေနၾကတာလား ၊ ဒါမွမဟုတ္ ခါးသီးတဲ့ ခံစားခ်က္ကို ေမ႔ေဖ်ာက္ထားၾကတဲ့ ၊ ၁၅ႏွစ္ၾကာ အိမ္ေထာင္သက္ရွိၾကတဲ့ တကယ့္လင္မယားေတြလားဆိုတာ ၾကည့္သူကို အတိအက်အေျဖေပးမထားပဲ ခ်န္ရစ္ပါသည္ ။
ခံစားမိသူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ သည္ဇာတ္ကားရဲ့ အဓိကတင္ျပခ်က္ေတြလို႔ က်ေတာ္ယူဆတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကေတာ့ အစစ္ႏွင့္ မိတၳဴအၾကားတန္ဖိုးထားမႈ ကြာျခားပံု ၊ အိမ္ေထာင္ေရးအေပၚ အဆိုးျမင္စိတ္ ၊ အမ်ိဳးသမီးေရးရာ အခြင့္အေရးေတာင္းဆိုမႈ ၊ ကိစၥတစ္ရပ္ အေပၚအဘက္ဘက္မွ ရႈျမင္သံုးသပ္တင္ျပျခင္းျဖင့္ ပို၍သိသာေစေသာ အျမင္တစ္ရပ္ကို ေဖာ္က်ဴးျခင္း စတဲ့အခ်က္ေတြပါ ။ သည္အခ်က္ေတြ အေပၚ နားလည္မိသလို သံုးသပ္တင္ျပသြားပါမယ္ ။
ရုပ္ရွင္တစ္ကားဟာ အမွန္တရားအတြက္ ေမးခြန္းထုတ္ေစျခင္းျဖစ္တယ္ လို႔ ဆိုၾကပါသည္။ သည္အတိုင္းဆို သည္ရုပ္ရွင္ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ ေမးခြန္းမ်ားစြာကို ခ်န္ထားရစ္ပါသည္။ အပိုင္းႏွစ္ပိုင္းရွိရာမွာ ဘယ္အပိုင္းဟာ အျဖစ္မွန္လဲ ၊ ဇာတ္ေကာင္ႏွစ္ဦး စလံုးမွာ ဘယ္သူက ဟန္ေဆာင္ေဆာ့ကစားေနၾကတာျဖစ္မလဲ ၊ ႏွစ္ဦးစလံုးပဲလား ၊ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ျပိဳက္နက္ျဖစ္တည္မယ့္ စံုတြဲႏွစ္တြဲကို တစ္တြဲထဲမွာ ပူးကပ္ျပီးတင္ျပခ်င္တာလား ၊ ဇာတ္လမ္းအစမွာ ေျပာခဲ့တဲ့ မူရင္း ေကာ္ပီ အေပၚတန္ဖိုးထားမႈ ျခားနားျခင္းကိစၥေတြဟာ ဇာတ္တစ္ခုလံုး ကို ဘယ္လိုကုိယ္စားျပဳခ်င္တာလဲ။ ေမးခြန္းေတြဟာ ကုန္ႏိုင္ဖြယ္မရွိ ။ ဖတ္ျဖစ္တဲ့ ကီရာရိုစတမ္နီအင္တာဗ်ဴးတစ္ခုမွာ မိတၱဴအေၾကာင္း အခုလို သူကေျဖပါသည္ ။
မိတၱဴတစ္ခုဟာ မူရင္းနဲ႔ေတာ့ တစ္ထပ္ထည္းမျဖစ္ႏိုင္ဘူးေပါ့ ။ တန္ဖိုးထားပံုျခင္းလည္း တူႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး ။ ဒါေပမယ့္လည္း မိတၳဴဟာတန္ဖိုးမဲ့တယ္ရယ္လို႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔မဆိုႏိုင္ျပန္ဘူး ။ မိတၱဴတစ္ခုရွိျခင္းရဲ့ တန္ဖိုးဟာ မူရင္းကိုညႊန္ျပေပးေနလို႔ပဲ ။ မူရင္းဆိုတဲ့ စံဟာရွိရမယ္ ။ ဒါေပမယ့္လည္း ဒါဟာ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ့ တန္ဖိုးထားမႈအေပၚမူတည္ေသးတာပဲကိုး ။သည္အေျဖကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတြးၾကည့္ရမယ္ဆို မိတၱဴဆိုတာ ကိုယ္မရႏိုင္တဲ့ အစစ္ရဲ့ အရိပ္အေယာင္လို႔ အဓိပၸာယ္ေကာက္လို႔ ရႏိုင္ပါသည္ ။ တန္ဖိုးထားမႈအေပၚ မူတူတည္ျပီး မိတၱဴတစ္ခုရဲ့ အဓိပၸာယ္ဟာ လူကိုလိုက္ျပီးကြဲလြဲႏိုင္ပါသည္ ။ သည္အခ်က္ကို ဇာတ္ကားမွာ အမ်ိဳးသမီး၏ ညီမျဖစ္သူ႕အေၾကာင္း စကားစပ္ေျပာခန္းမွာ ေတြ႕ရပါသည္ ။
ကိုယ့္အထင္ မင္းခဲအိုမွာ ျပစ္ခ်က္ေတြရွိႏိုင္ေပမယ့္ သူဟာ မူရင္း (စံျပ)ပဲ .. ဘာေၾကာင့္လဲဆို မင့္ညီမက သူကို မူရင္းအျဖစ္ပဲျမင္တာကိုး ။သာမန္အားျဖင့္ေျပာရရင္ လူတိုင္း တင္ျပပုံအရ စံုတြဲေတြတိုင္းဟာ စံအျဖစ္တည္ေနတဲ့ မူရင္းကိုပဲေမွ်ာ္မွန္းတတ္ၾကသည္ ။ သည္အတြက္ပဲ အႏုပညာသေဘာအရ မူရင္းႏွင့္ မိတၱဴတို႔ရဲ့ ပတ္သက္ဆက္ႏြယ္မႈသေဘာကို လူသားေတြရဲ႕ဆက္စပ္ပက္သက္မႈသေဘာတရားႏွင့္ ထင္ဟတ္ျပတယ္လို႔ ယူဆႏိုင္ပါမယ္ ။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ခုမွေတြ႕ၾကတဲ့ စံုတြဲဟာ တစ္ခ်ိန္ထဲမွာပဲ ၁၅ႏွစ္ၾကာလက္ထပ္ထားတဲ့ စံုတြဲႏွင့္ ထပ္တူ ခံစားႏိုင္မယ္လို႔ ထင္ျမင္ၾကည့္ရင္ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္ ။ လူေတြဟာ ဆက္ဆံေရးတစ္ခုကို သူတို႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အတိုင္းယံုၾကည္ျပီး ခ်ဥ္းကပ္တတ္ၾကပါသည္ ။ သည့္အတြက္လည္း အခ်စ္ဆိုတာ လူႏွစ္ဦးႏွစ္ေယာက္ၾကား ခံစားနားလည္မႈ လြဲေခ်ာ္ျခင္း သက္သက္ရယ္လို႔ ဖန္းတီးသူကဆိုပါသည္ ။ လူသားခ်င္း ပက္သက္ဆက္ႏြယ္မႈတိုင္းတြင္ တာဝန္သိမႈရွိရပါမည္။ ပထမဆံုးအၾကိမ္ျမင္လွ်င္ျမင္ခ်င္း ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ သည္လိုဆက္ႏြယ္မႈကို ဘယ္ေလာက္ပင္ တန္ဖိုးမဲ့ပါေစ မူရင္းစံတစ္ခုအျဖစ္ျမင္တတ္ၾကသည္ ။ သည္လိုယံုၾကည္ျပီး စြဲကိုင္တတ္ၾကသည္ ။ သို႕ေသာ္ ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် သည္အျမင္ဟာတစ္ျဖည္းျဖည္းေလ်ာ့ပါးလာျပီး မိတၱဴကို မိတၱဴအျဖစ္နဲ႔ပဲ တစ္ျဖည္းျဖည္း ျမင္တတ္လာပါသည္ ။ အျဖစ္မွန္ကို လက္ခံႏိုင္ဖို႔ အင္မတန္ခက္ခဲပါသည္ ။ သည္လိုနဲ႔ပဲ အမွန္တရားေပၚလာခဲ့ျပီး လက္ခံဖို႔ျငင္းဆန္ရင္း လူသားဆက္ဆံေရးဟာ ပ်က္သုန္းတတ္ၾကစျမဲမဟုတ္ပါေလာ။
ေနာက္ျမင္သာထင္ရွားတဲ့ တင္ျပခ်က္ေတာ့ အိမ္ေထာင္ေရး (လက္ထပ္ထိမ္းျမားျခင္း ႏွင့္ သားသမီးပြားစီးျခင္း ကိစၥႏွစ္ရပ္စလံုး ) အေပၚ အဆိုးျမင္ျခင္းပဲျဖစ္ပါသည္ ။ ဇာတ္ေကာင္ႏွစ္ေယာက္တို႔ အလည္သြားၾကတဲ့ေနရာဟာ ၾကင္စဦးေမာင္ႏွံတို႔ သစၥာျပဳတိုင္တည္ရာ၊ အလွဓာတ္ပံုရိုက္ရာ ျမိဳ႕ငယ္ေလးျဖစ္ပါသည္။ သည္ ခ်စ္သစ္စေမာင္မယ္မ်ားကို ျဖတ္သြားေတြ႕ၾကံဳရင္း အိမ္ေထာင္ေရးအေပၚ အဆိုးျမင္စိတ္ကို ဇာတ္ေကာင္အေျပာေတြနဲ႔ခ်ျပသြားပါသည္ ။ ၾကင္စဦးမွာျဖစ္တည္တဲ့ အခ်စ္ဒီေရသစ္ေၾကာင့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဟာ တကယ့္အိမ္ေထာင္ေရးဘဝမွာ ဘာမွအသံုးမဝင္ေၾကာင္း ၊ အိမ္ေထာင္ေရးဆိုင္တာ ဇနီးမယားေပၚ ၊ ခင္ပြန္းအေပၚ ၊ သားသမီးအေပၚ အလိုမက်ရမႈမ်ား ၊ မိသားစုဝင္အခ်င္းခ်င္းနားလည္မႈ ေပ်ာက္ဆံုးျခင္း ၊ အဖိုသတၱဝါေတြရဲ့ အလုပ္အေပၚတစ္စိုက္မက္မက္ရူးသြပ္မႈ ႏွင့္ အမမ်ားအတြက္ ဖိုသတၱဝါ၏ေဖးမနားလည္ေပးမႈ ယုယခ်စ္တုန္႔တင္ခံရမႈကို ေမွ်ာ္ေစာင့္ရတဲ့ ဝိေရာဒိ စတာေတြကို တစ္ကားလံုး စကားေျပာခန္းေတြနဲ႔ အထင္အရွားျပသြားပါသည္ ။
"ကၽြန္ေတာ့္မိသားစုဟာ သူတို႔ဘဝနဲ႔သူေနၾကတယ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ဘဝနဲ႕ ေနတယ္ ။ သူတို႕လည္း သူတို႔ဘာသာစကားကိုေျပာၾကမယ္ ... ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ရဲ့သာသာစကားကိုပဲေျပာမယ္ .. ဒါဟာနားလည္ေပးလို႔ ရတယ္မဟုတ္ဘူးလား..."
ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့ ကီရာရိုစတမ္နီရဲ့ ရုပ္ရွင္ေဗဒ ၊ ဇာတ္သြားအလာတင္ျပမႈေဗဒနဲ႔ ပတ္သက္ပါသည္ ။ တစ္ကားစလံုးကို အေရာင္၏ ဘက္ညီမႈအခ်ိဳး ၊ ေနာက္ခံေဒသ အလွအပမ်ား ၊ ေျမာက္ျမားစြာေသာ နိမိတ္ပံု ရိုက္ခ်က္မ်ားနဲ႔ တင္ျပသြားတာျဖစ္ပါသည္ ။ အထူးသျဖင့္ မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်မိတဲ့ frame တစ္ခုကအေၾကာင္းေျပာခ်င္ပါသည္ ။"ဟုတ္တယ္ ရွင္က ရွင့္ဘဝနဲ႔ေနတယ္ ၊ သူက(သားျဖစ္သူကို ရည္ညႊန္း) သူ႕ဘဝနဲ႔ေနတယ္ ... ခက္ေနတာက ရွင္တို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက ကၽြန္မဘဝကို စြက္ဖက္ေနၾကတာပဲ..."
တစ္ဖန္ အဓိကဇာတ္ေကာင္ႏွစ္ဦးၾကား နားလည္မႈေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ တစ္ဖက္ဘုရားေက်ာင္းက တစ္ဦးကိုတစ္ဦးမွီတြယ္ထြက္လာတဲ့ အဖိုးၾကီးအဖြားၾကီးလင္မယားကို ( အခ်စ္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြ ျမင္ေယာင္တတ္တဲ့ မူရင္းစံျပနိမိတ္ပံု ) တြဲျပတဲ့ အခန္း စတာေတြကလည္း ထိေရာက္မႈရွိလွပါသည္ ။ တဖန္ ဇာတ္သိမ္းခါနီးမွာ ေလွကားရင္းမွာထိုင္ရင္း မိန္းမလုပ္သူက အမ်ိဳးသားကို လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ ႏွစ္က မဂၤလာဦးမွာ သူတို႔တည္းခဲ့တဲ့ ဟိုတယ္ေလးကို မွန္းျပီးေျပာၾကည့္ဖို႔ ပူဆာသည္ ။ အမ်ိဳးသားက စိတ္မပါတပါႏွင့္ ဟိုသည္ညႊန္ျပရင္း အမွန္ကေတာ့ သူတို႔ထိုင္ေနတဲ့ ေလွကားထက္က ေနရာျဖစ္ေနတာကို သိလိုက္ရ၏ ။ ဒါဟာလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူသားေတြရဲ့ လ်စ္လ်ဴရႈတတ္သည့္ ၊ မျမင္တတ္သည့္ လူသားဆန္တဲ့ အားနည္းခ်က္တစ္ရက္ကို ဖန္တီးသူက ပါးပါးေလးျပသြားျခင္းလို႔ ခံယူမိပါသည္ ။
"တရားဝင္မိတၱဴ" ဟာခံယူသူ႕အေပၚမူတည္ျပီး အဓိပၸာယ္ယူပံု ၊ သက္ေရာက္ပံုေတြ မ်ိဳးစံုျဖစ္မည္လို႔ ယံုၾကည္ပါသည္ ။ ဒါသည္ပင္ အႏုပညာတစ္ရပ္ရဲ့ စြမ္းအားမဟုတ္ပါေလာ ။ ဒါ့အျပင္ သရုပ္ေဆာင္ေတြ၏ ပညာကိုလည္း တအံတၾသေတြ႕ရပါေသးသည္။ အထူးသျဖင့္ အဓိကဇာတ္ေကာင္အမ်ိဳးသမီးအျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္ေသာ ဂ်ဴးလိယက္ဘီႏိုခ်ီ၏ မ်က္ႏွာအမူအရာ ၊ ကိုယ္ဟန္ စသည္တို႔မွာ သရုပ္ေဆာင္အႏုပညာ၏ အေကာင္းဆံုးအဆင့္ဟုပင္ေျပာႏိုင္ပါသည္ ။ သည္ရုပ္ရွင္နဲ႔ ကီရာရိုစတမ္နီဟာ ဘဝ၊ အႏုပညာ ၊ အခ်စ္ ၊ ထံုးတမ္းအစဥ္အလာ စတာေတြကို အစြန္းကုန္ခ်ျပသြားပါသည္ ။ အားလံုးကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ႔ နားလည္ႏိုင္စြမ္းမရွိေသးပါ ။ သို႔တိုင္ ဘဝျဖစ္တည္မႈရဲ့ ဝန္ထုတ္ဝန္ပိုး ၊ စံအျဖစ္ထားခ်င္ၾကတဲ့ အခ်စ္ရဲ့ လက္ေတြ႕သေဘာအရ မတည္ရွိမႈ ၊ ေၾကမြပ်က္ျပဳန္းလြယ္တဲ့ လူသားခ်င္းဆက္ဆံေရး ၊ အဆိုးဆံုးခါးသီးမႈမ်ားမွာေတာင္မွ တစ္ဒဂၤအားျဖင့္ၾကည္ႏူးရမယ့္ ကိုယ့္ခ်စ္သူကိုသတိရႏိုင္ေသးျခင္း ၊ ခ်စ္သူရဲ့ သက္ျပင္းတစ္ရႈိက္ ၊ ပုခံုးေပၚလာတင္တဲ့ လက္တစ္ဖက္ရဲ့အားအင္ စတဲ့ ေသးဖြဲတဲ့အျပဳအမူေတြရဲ့ အားၾကီးတဲ့ စြမ္းအား စတာေတြကိုေတာ့ သိျမင္ႏိုင္ပါေသးသည္ ။ သည္ဇာတ္ကားဟာ အႏုပညာစစ္စစ္လက္ရာတစ္ခုျဖစ္ျပီး တကယ့္ဘဝရဲ့ ခံစားမႈေဝဒနာကို ထင္ဟပ္ျပႏိုင္တဲ့ တရားဝင္မိတၱဴတစ္ခုလည္း ျဖစ္ျပန္ပါသည္ ။
ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ပုဂၢလိက ခံယူသူကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ မေမ့ႏိုင္ေသာ စကားေျပာတစ္ခြန္း ကိုေျပာျပခ်င္ပါသည္ ။ ယင္းမွာ ေကာ္ဖီဆိုင္ရွင္အမ်ိဳးသမီးၾကီး၏ အိမ္ေထာင္ေရးလက္ခ်ာ ရွည္ၾကီးမွာ တစ္ခြန္းျဖစ္ပါသည္ ။ သူေျပာတာက တိုတုိေလးပဲျဖစ္သည္ ။
Aung Phyoe
" စံေတြေနာက္ကိုလိုက္ရင္း မင္းဘဝကို ျဖဳန္းတီးမပစ္ပါနဲ႔ .. ၊ ဒါဟာ ထံုလြန္း တုံးလြန္းရာ ေရာက္ပါတယ္... "
(ဇူလိုင္ ၂၇ ၊ ၂၀၁၂ ။ 2:32AM)
စာကိုးစာရင္း(အက်ဥ္း)
1. "Certified Copy: At Home and Abroad" By Godfrey Cheshire
2. "Ceritifying the Copy; An interview with Abbas Kiarostami" by Aaron Cutler
